To co widzicie poniżej jest cytatem z książki Aleksandra Kraushara Frank i frankiści polscy. Książka ta nie zostanie nigdy wznowiona z kilku powodów. Jest to dzieło olbrzymie, składające się z trzech tomów, którego edycja wiązałaby się z napisaniem kolejnych trzech tomów przypisów. I chyba z tego powodu Olga Tokarczuk napisała swoje Księgi Jakubowe, żeby nikt nie musiał zaglądać ani do Kraushara, ani tym bardziej do Gluzińskiego, z którego ja z kolei ten cytat zaczerpnąłem.

 

Szlachta polska, czego nam właśnie trzeba, jest dobra i głupia. Jej królowie nigdy nie byli od niej mędrsi, dla was zaś zawsze byli jeszcze lepsi, niż ona. Gdy wypędzonych z ziemi niemieckiej przodków naszych przyjęła szlachta polska na swoją ziemię, wnet poznali w tej ziemi nową obiecaną, bo wnet jej książąt Piastów zaczęli piastować w swoich kieszeniach... A czyż i wam krzywda, współwiercy i bracia moi, pod rządami panującego nam obecnie Augusta III, kiedy ludność wasza pod berłem tego polskiego króla żyjąca, już się zrównała z ludnością ojców i przodków naszych w Palestynie z czasów króla Dawida? Nie tylko przez taką ludność, ale także przez niesłychane swobody i rozkosze ludu żydowskiego w Polsce, ja bym ten kraj nazwał prędzej żydowskim, niż polskim. Judzką, nie polską ziemią, bo te miliony mieszczan i chłopów polskich dla Żydów jedynie żyją, na nich w pocie czoła pracują i sam Bóg po Palestynie Polskę musiał dla Żydów na nową ziemię obiecaną, a Kraków na nową Jerozolimę przeznaczyć.

W powszechnie dostępnym dziele, do którego zajrzeć może każdy, znajdują się cytaty, które wywracają na nice wszystko co wiemy o historii ziem polskich i tutejszych elit. I one, gdyby podręczniki były uczciwe, powinny znaleźć się w tych podręcznikach. No, ale się nie znajdują. Nie dowiemy się w szkole, że przodkowie Jakuba Franka piastowali w swoich kieszeniach piastowskich książąt. Nie dowiemy się też wielu innych rzeczy, które znajdują się w książce Kraushara i w książce Tadeusza Gluzińskiego, którą wczoraj umieściłem w naszym sklepie.

Być może wiedza ta nie jest już nikomu do niczego potrzebna. No, ale kiedy rozglądamy się wokół okazuje się, że chyba jest. Weźmy taką kwestię – nie wiadomo w zasadzie skąd, w obiegu publicznym pojawiło się nagle pojęcie elit. Mi ono kojarzy się ze Smoleńskiem, bo wtedy wszyscy zaczęli mówić o tym, że zamordowano tam polskie elity. Być może coś o tych elitach mówiono też wcześniej, ale to głównie w kontekście Gazety Wyborczej. Nikt więc nie traktował tego serio, uważając że te Michnikowe elity to jakaś uzurpacja. Po 10 kwietnia 2010 roku okazało się jednak, że zostało jakieś puste miejsce po elitach i ktoś musi je wypełnić. Kto? Nie wiem, jacyś wybrańcy. Jeśli wybrańcy to kto ich wybiera? Tego jakby nikt z osób dyskutujących o elitach nie dostrzegał. A dyskutuje o tym wielu. W zasadzie codziennie mamy jakiś program, albo podcast, gdzie pada słowo elity i owe elity mają nam coś do zaproponowania. Nie do końca wiadomo co, bo są to kwestie niezwykle tajemnicze. Nie wiadomo nawet czego dotyczą – nie polityki w każdym razie bo tą zajmują się – z nazwy przynajmniej - osoby wybrane w procedurze demokratycznej. No, ale elity mają coś do powiedzenia w zakresie inwestowania, zarządzania, poprawiania życia i czynienia go znośniejszym, w samorealizacji i dynamice przeżywania czasu wolnego. O takie elity chodzi – mniemam – ludziom prowadzącym dyskusje o elitach.

Kogo więc zaliczyć można do elit? Ludzi, którzy udają kogoś innego niż są. Taka z grubsza definicja do nich pasuje i wyczerpuje temat. Jeśli widzimy ludzi, którzy nie są sobą, ale jedynie udają kogoś, to znaczy że należą oni do elit. I – o zgrozo – słuchają ich miliony. Może przesadziłem, nie miliony a setki tysięcy. Co oni mają do powiedzenia? Mniej więcej to samo co Jakub Frank miał do powiedzenia swoim wyznawcom. Posługiwał się on nie do końca zrozumiałymi formułami, które zaprowadziły go zresztą do więzienia, kiedy jego wyznawcy zaczęli owe formuły kolportować z własnymi komentarzami.

Weźmy takiego Radka Drzewieckiego. Do wczoraj  nie miałem pojęcia kim jest ten facet. Okazało się, że występował on w programie niejakiego Żurnalisty, niemożliwie pretensjonalnego buca, który robił wywiady z elitami właśnie. Wczoraj zaś poszedł do Stanowskiego i ten, na wizji, powiedział, że ów Żurnalista zalega jakimś ludziom z pieniędzmi. Skompromitował go i na oczach widzów dokonał podmiany. Unieważnił Żurnalistę i wzmocnił bardzo swoją pozycję. To znaczy, że nadchodzi ów tak pożądany przez wszystkich moment – wreszcie ktoś wskaże i wyznaczy nam prawdziwe elity, a te niedobre, złe skompromitowane zostaną usunięte. Proces ten już się zaczął. No, ale wróćmy do pana Drzewieckiego. Na jego stronie znajdujemy taki oto tekst

Jestem autorem Strategii Lean – transformacji strategicznej w 5 krokach oraz modelu przywództwa Leadership 734. Założyłem Leanpassion – lidera transformacji nie tylko, by zwiększyć zysk czy efektywność pracowników. Zależy mi na wzroście firm – zgodnie z moim mottem, by firmy były wielkie, a ludzie szczęśliwi. Zapraszam do współpracy!

Co to w ogóle znaczy? Ktoś wie? Ja podejrzewam, że pan Drzewiecki ma do zaproponowania jakąś nową formę niewolnictwa, która została określona kilkoma dziwnymi słowami, żeby się ludzie nie zorientowali. Do tego ma całą masę produktów do sprzedania, które – jak przypuszczam – są w istocie jednym produktem oferowanym w kilku formatach. No, ale ja mogę się mylić.

No, a teraz popatrzmy co głosił Frank

 

Słuchajcie twarde serca, oddalone od cnoty i błądzące po krzywych drogach. Kto między wami ma tyle bojaźni Bożej, by mógł słyszeć głos proroka wołającego na puszczy? Zaprawdę Bóg nic nie czyni, jeżeli wprzódy swej tajemnicy nie wykryje... To, co było zapowiedziane, stało się; teraz zapowiadam wam nowe rzeczy i z początku przepowiadam wam koniec, mianowicie musicie płakać i żałować mieszkańców Krakowa i jego okolic... z wściekłością uderzy burza Boża, uderzy na głowy bezbożnych i pochłonie wszystko do najgłębszej przepaści. Kto ujdzie miecza, wpadnie w przepaść... Mógłbym tu jeszcze wiele powiedzieć, ale dla rozumnych to jest dosyć, a dla mądrych dość jednego słowa.

Już mniejsza o ten Kraków, ale tekst jest równie zagadkowy, jak ten widoczny na stronie Drzewieckiego. Takim bowiem językiem posługują się elity. I Żurnalista też się nim posługiwał, zanim go Stanowski nie zdemaskował i nie ujawnił iż jest to prostak z aspiracjami. Aha, Jakub Frank często sam siebie nazywał prostakiem. Był to jeden z wielu momentów uwodzicielskich w jego przemowach. Napisał on też książkę, co nie dziwi, bo dziś jemu podobni i stosujący analogiczne metody też zaczynają od napisania książki. Ogłaszane jest to z wielkim hukiem, ale potem przycicha. Ludzie bowiem piszą książki sami z siebie, jest tych książek sporo, a utrzymanie się na powierzchni komunikacyjnej z jedną tylko książką, to rzecz w zasadzie niemożliwa. I wiedział to już Jakub Frank, dlatego porzucił myśl o pisaniu i zajął się kokietowaniem prostaków. Wszystko dokładnie tak samo, jak ze współczesnymi elitami.

Po cóż one bowiem istnieją? Po to, by świadczyć o istnieniu wyższego porządku i go firmować. Jeśli uświadomimy sobie, że Frank, jak nam pisze nie tylko Gluziński, ale także Kraushar i Heinrich Graetz, włączył do swych tajemnych obrządków orgie oraz kazirodztwo, łatwo skojarzymy to ze współczesnymi elitami, które w orgiach, kazirodztwie, pedofilii i dręczeniu psów widzą emanację wyższego porządku. I nie ma się, doprawdy, potrzeby znęcać nad nieboszczykiem Epsteinem, skoro wokół jest wiele innych przykładów.

A jak jest w polityce? Do czego służą elity, skonstruowane według powyższego przepisu, w działaniach politycznych. Bo z tym demokratycznym wyborem elit to trochę Was podpuściłem. Historia Franka i Frankistów podsuwa nam gotowe przykłady. A jednym z nich jest dobrze nam już znany Wojciech Turski, którego polskie teksty określają jako poetę, wizjonera, patriotę etc.

Posłużę się jeszcze jednym cytatem z Gluzińskiego

 

Frankistą był Wojciech Turski, pochodzący z Żydów tureckich[1], jeden z wodzów polskiego wolnomularstwa, wybitny poseł Sejmu Czteroletniego. Był on członkiem kapituły Siedmiu Świateł przy Wielkim Wschodzie Narodowym. On to wygłasza wielką mowę, o której tak pisze Kraszewski:

„Turski Wojciech, człowiek, jakim go nam z natury odmalował Niemcewicz, musiał w mowie swej na sądach sejmowych z dnia 17 grudnia (1789) wystąpić wrzaskliwie i jaskrawo. Nie szło o Ponińskiego, ale o wrażenie, wielkich słów nie żałował. Mowa za arcyważną uważana, drukowana, przepisywana, rozchwytywana, zjednała mu rozgłośne imię. Bracia w loży (bo Turski należał do warszawskiego Wschodu i miał w nim 7 stopni doskonałości[2]) zanucili na cześć jego hymn pochwalny:

„Rzućmy młotki spokojne wielkiego warsztatu,

A przez rzymskie sztylety dajmy się znać światu.

Nie będzie szlachetniejszy dla nas cel budowy,

Jak kiedy zdrajcom z karku dumne weźmiem głowy.

A Polska będzie wolna od Sulli plemienia”[3].

Ów to Frankista, pogromca dyktatorów, i zdrajców, grający na uczuciach patriotycznych polskich, wódz braci masońskiej, w okresie drugiego rozbioru zachowuje się znowu za gorliwie, czym ściąga nieszczęście na kraj. Oto po uwięzieniu Ludwika XVI pod koniec 1792 r. zjawia się w Paryżu i imieniem Polski zgłasza akces do rewolucji francuskiej i prosi o pomoc!”[4].

Tymczasem „Ephraim, tajny agent pruski w Paryżu (Żyd - przyp. aut.) opowiada, jak o poufnych działaniach bawiących tam wtedy „Polnische Senatoren” wywiedział się przez „einen polnischen Juden, einen eifrigen Demokraten” („polskiego Żyda, gorliwego demokratę”), którego złudził rzekomą pruską dla Polski życzliwością”[5]. Odnosi się to wprawdzie do 1789 r., lecz zapewne i w 1792 r. Ephraim nie zasypiał gruszek w popiele, bo....

W parę tygodni po wystąpieniu Turskiego w Paryżu król pruski zarządza wkroczenie wojsk swych do Polski, a za pretekst podaje prawdziwy fakt... akcesu Polski do ruchu rewolucyjnego[6]. I tak Frankista, wierny swemu mistrzowi, przyspieszył jego zapowiedź, że „Polska rozdzieloną zostanie.

Czy Wam się ta deklaracja z rymowanki tu zacytowanej z czymś nie kojarzy?

Nie będzie szlachetniejszy dla nas cel budowy,

Jak kiedy zdrajcom z karku dumne weźmiem głowy

Może z dorżnięciem watah? Trudno sobie bowiem wyobrazić, by ktokolwiek świadom okoliczności wyskoczył z czymś tak pretensjonalnym publicznie. Licząc jeszcze na poklask. Ktoś mu to kazał wyrecytować, w nadziei, że będzie jakiś odzew. Na ten odzew trzeba było czekać do czasów dzisiejszych i nieco zmienić komunikat, to znaczy uczynić go bardziej tajemniczym. I stąd mamy osiem gwiazdek. Prawdziwe elity bowiem to te, które zostały w coś wtajemniczone. Tajemnice zaś muszą być gwarantowane. Bo jeśli nie są cała zabawa się sypie, a wiadomo, że bez gwarancji i wtajemniczeń nikogo nie wpuszczą na orgię. I tu cykl losu elit polskich, ale chyba nie tylko polskich, się zamyka.

No nic, zostawiam Was z tym, nieustająco namawiając na zakupy w naszym sklepie.

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/zmierzch-izraela/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-48-hohenzollernowie/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/historia-komunizmu-w-starozytnosci-i-w-sredniowieczu-karl-kautsky/

 

[1] Patrz Teodor Jeske-Choiński: Neofici Polscy, str. 99.

[2] tzn. stopień Różokrzyżowca.

[3] Józef Ignacy Kraszewski: Polska w czasie 3 rozbiorów, t. II str. 183.

[4] Patrz Szymon Askenazy: Napoleon a Polska, t. I, str. 52.

[5] Szymon Askenazy:, Napoleon a Polska, t. I, str. 165.

[6] Patrz Władysław Smoleński: Konfederacja Targowicka, str. 366.

---

tagi: żydzi  polityka  kultura  elity  frank  gluziński  kraushar  orgie  kazirodztwo 

	gabriel-maciejewski
	24 kwietnia 2026 10:07

66     2032    17 zaloguj sie by polubić