W mediach społecznościowych trwa nieustająca gra w trupki. Kiedy bowiem unieważniono twórczość kreowaną tu i teraz, ludziom pozostało już tylko wożenie się na nieboszczykach i wskazywanie innym ich doskonałości, bądź niedoskonałości. Prędzej jednak doskonałości, bo ta wskazać może na prawie-doskonałość trupkowego gracza.

I ja też dziś chciałem trochę w trupki pograć, wybaczcie mi to, ale w sumie czemu nie, skoro jest dziś to ulubiony sport Polaków czynnych w sieci. Z tym, że ja, jako urodzony malkontent, będę raczej starał się wskazywać niedoskonałości nieboszczyków oraz absurdy widoczne w ich kulcie.

Zmarł oto Wiesław Myśliwski okrzyknięty przez wielu ostatnim z wielkich. Nawet się uśmiechnąłem. Otóż ostatni z wielkich napisał w swoim 94 letnim życiu 7 (słownie – siedem) książek. Sam zaś powiedział o sobie, że pisze rzadko, tylko wtedy kiedy jakiś temat „wybierze” go do pisania. To są oczywiste dyrdymały, mające na celu uwiedzenie osób słabych na umyśle oraz takich, którzy pisząc coś raz na pięć lat, będą mrugać wymownie do wydawcy, sugerując, że temat ich wybrał, bo też są wielcy. Temat ich nie wybrał, po prostu ktoś zadzwonił z projektem i zaproponował honorarium. I tak, jak przypuszczam było w przypadku ostatniego z wielkich.

Od siebie mogę dodać, że ostatni z wielkich był poetą nieoczywistości czasów nowych, jak to lubią sobie napisać ambitni absolwenci polonistyki. I ja wczoraj, z pewnym zaskoczeniem, odnotowałem iż ostatni z wielkich brał udział w jednym z pierwszych moich dziecięcych rozczarowań filmowych.

Kiedy miałem lat dziesięć rodzice prenumerowali prasę, nawet sporo tytułów. I do tych tytułów ojciec dnia pewnego dołożył Zielony Sztandar. Nie po to, byśmy czytali co tam który zielony pająk napisał, ale dla ilustracji, które były na ostatniej stronie. Reprodukowano tam poczet królów polskich Baciarellego i rodzice uznali, że to będzie wychowawczo i poznawczo dla mnie dobre. Takie pomysły kiedyś ludzie miewali. No i na tej ostatniej stronie pojawiła się kiedyś reklama filmu Klucznik z Łomnickim i Gryniem w rolach głównych. Zachwalano ten film bardzo i ja, nieświadom, jakimi oszustami są recenzenci, obejrzałem go w pewien piątkowy wieczór.  O matko…Po pierwsze nie zrozumiałem od razu wszystkiego, ale wrażenie było tak silne i przygnębiające, że myślałem o tym filmie długo, aż wszystko do mnie dotarło i wywołało coś w rodzaju rozległego udaru estetycznego. Potem zaś dowiedziałem się, ale wyparłem to z pamięci, że było to dzieło nakręcone na podstawie tekstu ostatniego z wielkich. Wczoraj ta wiadomość dotarła do mnie ponownie, a ja zamiast dać sobie ostatecznie spokój z ostatnim z wielkich i jego twórczością, zajrzałem do jego życiorysu. I tak, jak się spodziewałem, jak we wszystkich innych, z wyjątkiem Tadeusza Nowaka, przypadkach, pochodzenie chłopskie ostatniego z wielkich okazało się fikcją. Był to kmieć fałszywy, syn urzędnika i wieśniaczki, która mieszkała co prawda na wsi, ale skończyła ludowy uniwersytet. To tak, mniej więcej, jakbym ja nagle zaczął opowiadać o swoim chłopskim pochodzeniu, albo ktoś, kto w drugim pokoleniu mieszka w Warszawie.

W roku kolejnym, po wyemitowaniu przez TVP tego całego Klucznika, na ekrany wszedł film Kamień na kamieniu. Wielu ludzi uznało, że jest to dzieło wielkie, albowiem było tam coś z epiki i różne sugestie, była postać kobieca, oddana bardzo plastycznie, no i wojna. Główny zaś bohater był człowiekiem zasad, choć wielu kwestii nie rozumiał. I mnie namówiono do przeczytania tego dzieła, ale nie uwiodło mnie ono wcale. Miałem wrażenie, że jest to preparat uzyskany w wyniku jakichś nieludzkich mąk twórczych. Potem zaś o Myśliwskim zapomniałem, aż do czasu kiedy zaczęto mu wręczać nagrody Nike, a czyniono to, moim zdaniem, albowiem nie można było co roku dawać takiej nagrody za jakieś żenujące broszurki pełne obsceny. No i Myśliwski pasował do tego środowiska, które nagrodą Nike dysponowało.

Twórczość to ryzyko, podejmowane w zasadzie dzień w dzień. Jeśli ktoś ma posadę redaktora i pisze recenzje do pism określanych jako „ludowe” albo „kulturalne” to nie podejmuje żadnego ryzyka. On się, z amatorska, zajmuje pisaniem, do którego jest namawiany poprzez wysokie honoraria i ludzi na równie wysokich stołkach, którym potrzebna jest to czegoś chłopomania. Prawdziwy chłop nigdy nie opisałby własnej biedy i chłopskich zwyczajów innych niż godne. A które są godne, a które niegodne, to już się każdy doskonale domyśli. O tych wszystkich seksach na wsi i rozmaitych ponurych szaleństwach odbywanych po wódce, piszą wyłącznie kmiecie fałszywi, którzy chcą by ich zaliczono między miastowych. No i ludzie znajdujący się blisko władzy. A także tacy, którzy nie muszą podejmować żadnego ryzyka.

Myślę, że to wyczerpuje temat ostatniego z wielkich, choć pewnie co roku wielu miłośników literatury będzie, nieszczerze i namolnie, wspominać w rocznicę śmierci jego książki. Parę lat temu Wiesław Myśliwski osunął się w krańcową pretensjonalność pisząc ten cały Traktat o łuskaniu fasoli. Wszystkim miłośnikom tej książki doradzam, by wzięli sobie miednicę, siedli z tymi grochowinami na podwórku, albo w kuchni i zaczęli fasolę łuskać. Pomijam już drobny fakt, że za czasów kiedy Myśliwski był młody na fasolę mówiono – groch. I stąd łęty fasolowe określane były jako grochowina. – Jędruś w grochowinie spać będziem, ale nie wypędzaj – jak napisał autor naprawdę wielki.

Jeśli ktoś sobie trochę tej fasoli wyłuska i zobaczy, jak ona pięknie wygląda w miednicy, przejdzie mu ochota do rozważań filozoficznych i zastanawiania się nad sensem życia. Sam zaś tytuł zdradza nieszczere intencje autora i takąż samą kokieterię. Ludzie, którzy nie mają nic do powiedzenia, a potrzebują, na szybko, jakichś uwiarygodnień i publiczności stosują takie właśnie metody, czyli łapią czytelnika na nieoczywistość. Tu, prawda, traktat, a tu łuskanie fasoli. Epifania wikarego Trzaski – ten sam sposób – objawienie boże i prowincjonalny wikary. Ach jakież to niezwykłe i głębokie - pomyślał niejeden – jak przeczytam też będę niezwykły i głęboki.

Niebawem umierać zaczną różni grafomani i oni także zostaną wprowadzeni do panteonu, albowiem po to właśnie ich wykreowano. Bo Myśliwski był autorem, który mimo wszystko pisał po polsku. I potrafił stworzyć jakąś fabułę. Ci co zaczną schodzić po nim już takich umiejętności nie posiadali, ale na pewno znajdzie się coś w ich twórczości, czym będzie można rzucać w czytelnika i przypominać mu o ich wielkości. W końcu zaś cała ta konstrukcja zwana literaturą polską się zawali pod ciężarem  głupstwa i fałszu. Bo przestanie być komukolwiek potrzebna. I wtedy na arenę wejdą prawdziwi wieśniacy, którzy urządzą życie wszystkim używając swojego przyrodzonego sprytu.

No nic, grajmy dalej w te trupki. Przedwczoraj minęła rocznica śmierci mecenasa Tadeusza de Virion, zasłużonego adwokata i obrońcy opozycji. Tak napisała Rzeczpospolita. Napisano tam także, że swoją aktywnością zawodową wzbudzał on wiele kontrowersji, albowiem bronił gangsterów. No, ale było to zgodne z etyką adwokacką.

Jeśli więc brak talentu i w ogóle śladowe zainteresowanie pisaniem uznawane jest za objaw geniuszu, to czym jest etyka adwokacka? Ktoś szyderczo napisał wczoraj, że różni się ona od zwykłej etyki tym, czym krzesło od krzesła elektrycznego. To stary dowcip i dotyczył on pierwotnie demokracji ludowej. Od tego czym jest ta etyka ważniejsze moim zdaniem jest, to kogo ona dotyczy. To zaś prowadzi nas już wprost do kwestii takiej oto – czym opozycjoniści różnią się od gangsterów. I kto płacił za obronę tych pierwszych, a kto za obronę tych drugich? Jeśli bowiem uznamy, że gangsterzy lat 90-tych to środowisko wykreowane przez komunistyczne służby. To kim byli opozycjoniści i ich adwokaci? I o co toczył się spór? Otóż i jest odpowiedź - o najgłębsze i najważniejsze zasady się toczył ów spór, czyli kogo dotyczy etyka, a kogo etyka adwokacka. I dziś widzimy dokładnie jak to jest, widzimy także, że mecenas Tadeusz de Virion odniósł wielkie zawodowe zwycięstwo, które trwa mimo iż on sam jest nieobecny. Gangsterzy w stylu lat 90-tych zniknęli, a etyka adwokacja dotyczy już wyłącznie ludzi związanych z opozycją lub takich, którzy próbują za takowych uchodzić. Mogą oni rozjeżdżać staruszki na pasach, nie posiadając prawa jazdy i prawo ich się nie ima.

My niestety, a może na szczęście, wraz z wieloma adwokatami, których w większości nie znamy, pozostaliśmy po stronie etyki zwykłej. Przyszłość pokaże czy należy się tym martwić, czy z tego cieszyć.

Wczoraj częściowo wygrzebałem, a częściowo ściągnąłem z hurtowni takie oto książki

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/swiat-sredniowiecznej-wyobrazni/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/imperia-normanow/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wojna-domowa-w-polsce/

 

Na koniec ogłoszenie

Co jakiś czas ktoś mnie pyta, kiedy będą nowe pogadanki w sieci. Proszę Państwa, na razie ich nie będzie. Nie mogłem dalej płacić ZUS-u za Saszę, więc poszedł on do pracy w pewnej ukraińskiej firmie. Płacą mu mało dlatego pracuje po 10 godzin dziennie. Nie mam więc reżysera i nie mam też czasu, bo ilość projektów jakie się na mnie zwaliły jest poważna. Obiecałem Saszy, że pomogę mu jeszcze w zebraniu grosza na czynsz. Bo mamy otwartą zrzutkę, do której można coś dosypać. Jeśli ktoś oczywiście może i chce nam pomóc. Pogadanek zaś nie będzie dopóki ja się nie obrobię i on nie znajdzie jakiegoś dnia czy dwóch na to, by poświęcić czas reżyserowaniu i montażowi nagrań. Na razie zaś się na to nie zanosi.

Poniżej link do zrzutki, jeśli ktoś chce i może pomóc, niech to zrobi, jeśli nie chce albo nie może, niech milczy.

https://zrzutka.pl/438wfv?utm_medium=mail&utm_source=postmark&utm_campaign=payment_notification

---

tagi: książki  pisarze  etyka  wielkość  geniusz  myśliwski  adwokaci 

	gabriel-maciejewski
	31 marca 2026 08:53

62     2461    12 zaloguj sie by polubić