Już od dawna piszemy tu o bezużyteczności edukacji i wszelkiej popularyzacji, która sprowadza się do promowania coraz słabszych i mniej wydolnych guru, tłumaczących ludziom dlaczego słońce świeci.

Mechanizm ten napędzany jest przez obce agentury i rodzimą pychę, a jego celem jest degradacja ludzi czytających i myślących. Nikt przecież nie wierzy w to, co ostatnio powiedział Ziemkiewicz – że dawnymi laty miał poważnych przeciwników intelektualnych, z którymi mógł się spierać, takich jak Józef Tischner, a dziś tylko same Szłapki i inny jakiś plankton. Ten sposób stawiania kwestii zagrzebie nas w mule na całe dekady. I nie da Ziemkiewiczowi tak pożądanych przezeń satysfakcji. No, ale o to już mniejsza. Istotne jest, że postawy takie wywołują chęć naśladownictwa i pojawia się, od razu właściwie, cała ramia pomniejszych proroków, którzy lansują się na treściach oczywistych, czyniąc z nich jakieś wtajemniczenia. Dziś z rana trafiłem na jakiegoś modela, który tłumaczył z całą powagą, skąd się wzięły nazwy miesięcy. I dodał na koniec, żeby zostawiać lajka, jak chcemy, by zapodawał więcej takich ciekawostek. Wiedza, którą człowiek wchłaniał dawniej na lekcji przyrody w klasie trzeciej szkoły podstawowej, stała się dla tych rzekomych intelektualistów poważnym wtajemniczeniem.

Jak wspomniał wczoraj jeden z komentatorów, dziennikarz Gociek, razem z Wernerem, dawniej młodym, a dziś już starym, lansują powieść Libery Madame, mokry sen nastolatka w wieku emerytalnym, który całe życie marzył, by zostać intelektualistą, do czego miały prowadzić go inicjacje na lekcji języka francuskiego. Jest to w zasadzie schemat powieści pornograficznej, wypracowany gdzieś w połowie XIX wieku i powielany potem w kinie klasy C i w filmach erotycznych. No, ale politura intelektualna nadaje temu ponoć jakąś wyższą rangę. To oczywiście brednie, które mają ratować ego i samopoczucie komentujących ten wykwit redaktorów.

W najmodniejszym obecnie pasmie treści, czyli w Kanale Zero trwa jakiś niepojęty festiwal zidiocenia, na który nie ma lekarstwa, albowiem opcja – krytyka – została tam wyłączona. Wszystko po to, by widz nie przeszkadzał staczającym się na samo dno intelektualnej nędzy czterdziestolatkom w afirmowaniu bogactwa własnych umysłów. I tak swego czasu dyskutowano tam przez długie godziny o tym, co będzie z polskim hip hopem za lat dziesięć, a wczoraj gościem programu był jakiś pan, którego nazywają Czadomanem. Patrząc na niego nie mogłem zgadnąć dlaczego, więc pomyślałem, że to pewnie przez zapach dobywający się z jego ust. Trwało to i trwało, aż zacząłem się zastanawiać, dlaczego oni wszyscy jeszcze nie zdjęli gaci i nie zaczęli porównywać wielkości swoich genitaliów. Bo do tego niebawem dojdziemy, albowiem żadne inne rodzaje eskalacji nie będą już skutkowały. Tak się dzieje w momentach głębokiego kryzysu, o czym świadczą zdjęcia jakie przed dekadą wrzucał do sieci intelektualista Ziemkiewicz, przedstawiające puchate kajdanki, którymi żona przykuwała go do poręczy łóżka. Dziś jak widzimy, po wymarciu godnych przeciwników, kiedy nasz bohater został w zasadzie sam na placu boju już nie musi się imać takich sposobów, by zwrócić na siebie uwagę. Wystarczy głęboki namysł i mars na czole.

Rekord jednak jeśli chodzi o promocję pobił wczoraj poseł Braun, który stanął na scenie, razem z wypuszczonym z więzienia byłym zomowcem Olszańskim i zaśpiewał Christus regnat, Christus imperat. Trzeba oddać sprawiedliwość byłemu zomowcowi, że on konsekwentnie nie śpiewał, bo w Boga nie wierzy. Poseł Braun jednak darł się w niebogłosy, a stojący obok niego pan Skalik tak samo.

Widzimy więc jasno, że odwrotu z tej drogi nie ma. I ów marsz kontynuowany będzie aż do ostatecznej kompromitacji, która jakoś tam poprawi słupki popularności, przed ostatecznym, na kolejne dwie dekady, triumfem lewicy. Dopiero potem, kiedy ludzie tacy jak Ziemkiewicz i Braun znikną ze sceny, ktoś wpadnie na pomysł, stary i dobrze znany – by zaktywizować ludzi myślących w sieci. Bo tylko ta droga prowadzi do realnych i trwałych sukcesów. Nie zaś kreowanie fałszywych proroków, którzy zaczynają dzień od kontemplowania własnej gęby w lustrze. No, ale dla nas tutaj nie będzie to już miało żadnego znaczenia.

Po cóż więc się staramy? Dla prawdy i kreacji takiej wizji, która da czytelnikom narzędzia do właściwej oceny sytuacji i pozwoli im działać według paradygmatów istotnych. Te zaś zwykle pozostają ukryte, po to by na moment lub dwa ujawnić się po stu lub więcej latach. I trzeba dobrze uważać, by ich nie przeoczyć. A łatwo o to, szczególnie gdy całą dostępną treść kolportują osobnicy oddający cześć bogini Eskalacji, gotowi do wszelkich nadużyć, byle tylko usłyszeć oklaski z sali.

W tych naszych staraniach musimy cierpliwie omijać różne pułapki, wobec nich zaś są całkowicie bezradni ludzie, którym się zdaje, że coroczne wspominanie naszych poległych i pomordowanych, okraszone rzewnymi śpiewami, podnosi jakoś nasze znaczenie. Nie podnosi. Obniża je i daje do ręki kolejny argument zwolennikom ściągania gaci na wizji. Staje się jednym z rodzajów narodowego ekshibicjonizmu, który nikogo nie interesuje, a u większości osób budzi zażenowanie. Najśmieszniejsze z mojego punktu widzenia jest to, że ludzie uprawiający tę dyscyplinę potrafią – na jednym oddechu – zachwycać się chińską doktryną ukrywania potencjału. Już sam fakt, że wymawiają słowo doktryna jest dziwny, a co tu jeszcze mówić o ukrywaniu jakiegoś potencjału, kiedy metoda rodzima polega na stałym jego eksponowaniu. Im bardziej jest żałosny, beznadziejny i nie przydatny do niczego, tym więcej trzeba o nim mówić i bardziej ostentacyjnie się z nim obnosić.

Ja dzisiaj chciałem właśnie rzec słowo o potencjałach. Oto bowiem przed nami nowa książka, całkowicie zapomniana, nad którą do tej pory nie pochylił się żaden wydawca. Książka ta opowiada o potencjale i doktrynie Francji w czasach króla Henryka IV, tego co przeżył Noc św. Bartłomieja, a potem powiedział – Paryż wart jest mszy.

My nic o tym nie wiemy, ale wśród historyków XX wieku trwał spór o to, czy król Henryk był inspiratorem dla szwedzkiej doktryny podboju czy też starał się negocjować kwestie pokoju i żeglugi bałtyckiej pomiędzy Szwecją, a Polską. Jak było przekonacie się po przeczytaniu książki Wacława Sobieskiego. Jest ona pełna rewelacji pierwszorzędnych, o których nie dowiecie się z innych dzieł, które wydawane są według klucza – im więcej bebechów prywatnych tym lepiej.

Ja tylko wspomnę dziś o czasach poprzedzających panowanie króla Henryka, kiedy ambasadorem francuskim w Skandynawii był Karol de Dançay. Pan ten rezydował w Kopenhadze, a na Szwecję i Polskę miał pomysł taki, że Francja powinna zająć całe Inflanty, a królem Szwecji musi zostać Henryk Andegaweński. Plan ten, jak widzimy bardzo śmiały i wymierzony zarówno w lenna Rzeczpospolitej, jak i w dynastię Wazów, nie został zrealizowany, bo ten Henryk, to nasz późniejszy Henryk Walezy, który został wybrany królem Polski wbrew koncepcji Karola de Dançay.

W późniejszym czasie Francuzi wpadli w prawdziwą panikę, albowiem po Europie zaczęła krążyć pogłoska, że Zygmunt III zamierza odzyskać Szwecję a jej kawałek, ten najbliższy cieśninom, wydzierżawić Hiszpanom, stale rosnącym w siłę. Tak się nie stało. Dlaczego? Przeczytacie sobie sami.

Zwracam uwagę na okładkę, którą wykonał Hubert Czajkowski. Widzimy na niej króla Henryka, który rapierem, niczym wielką igłą, zszywa chorągwie bojowe Francji i Szwecji. Między nimi zaś widać samotny galeon Rzeczpospolitej.

Miłej lektury.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/henryk-iv-wobec-polski-i-szwecji-1602-1610/

 Przypominam też, że w czwartek zaczynają się Targi Książki Historycznej pod Zamkiem Królewskim. Stoimy na stoisku nr 33

---

tagi: książki  polska  historia  prawica  targi książki  szwecja  intelektualiści  dyskusje  henryk iv 

	gabriel-maciejewski
	24 listopada 2025 08:54

34     1565    15 zaloguj sie by polubić