Mniej więcej tyle tu dla Nas optymizmu, co politycznego realizmu względem Rosji u posła Brauna.

Ci którzy popierają nieograniczoną migrację kolorowych jak Merkel i vonderJeleń to wroga Europie agentura. Nie oni jedni. 

Tak wygląda solidna i perspektywiczna  doktryna państwowa.
Mikołaj Machiavelli niech się schowa.

Najwyraźniej miał zdolnego sekretarza.

A może mu podyktował?

Niby plan wciąż aktualny i z żelazną konsekwencją realizowany. Pocieszającym jest jednak fakt, że nakreslony został 3 wieki temu i nie udało się go dopiąć do dziś, mimo tego, że bywały takie momenty, kiedy to zdawało się, że Ruscy już są w ogródku i witają się z gąską.

Swoją drogą ciekaw jestem czy to autentyk, taki plan nawet 300 letni nie powinien być jawny, a Ruscy raczej dbają o szczelnośc swoich archiwów.

No ale tam chyba nikt nie weryfikuje autentyczności starych dokumentów?

Dwa wydania - 1854 i 1895. To drugie także po francusku. 

Obydwie wydania to edycje "pruskie", jedna z Torunia, a druga z Poznania

Myślę, że to krążyło normalnie, bez żadnych ograniczeń. Różne testamenty polityczne są w sieci. No i wszystko ma pokrycie w faktach, nawet jeśli te kończyły się zaniechaniami. Czy Diugin dziś coś ukrywa?

Nie ma w tym dokumencie niczego, czego by nie próbowano zrealizować. 

Bądź z perspektywy 1812 już zrealizowano...

Ja bym chciał jednak kropelkę optymizmu... Minęło 300 lat od testamentu - czy obecna Moskwa jest potężniejsza od tamtej? Czy ten plan to tysiąclatka?

No własnie, ja też o tym pisałem:)

Wręcz przeciwnie. Moskwa musi wciąż i na nowo podkreślać, że wypełnia zlecenie, które jak widać zrodziło się gdzieś na linii Amsterdam-Londyn, łącznie z przewodnią rolą w rozbiorze Polski. Punkt IV: "Siać‎ ‎niezgodę‎ ‎w‎ ‎Polsce,‎ ‎utrzymując‎ ‎ustawiczne‎ ‎w niej‎ ‎waśni‎ ‎i‎ ‎niesnaski;‎ ‎pozyskiwać‎ ‎możnych‎ ‎kosztem‎ ‎złota; wywierać‎ ‎przekupstwem‎ ‎wpływ‎ ‎na‎ ‎Sejmy,‎ ‎ażeby‎ ‎brać‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎elekcyach‎ ‎królów;‎ ‎pozyskać‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎państwie‎ ‎jak najwięcej‎ ‎sprzymierzeńców,‎ ‎opiekować‎ ‎się‎ ‎niemi,‎ ‎wprowadzić‎ ‎wojska‎ ‎moskiewskie‎ ‎do‎ ‎kraju‎ ..." itd. to punkta do listu carycy Katarzyny do Repnina i Keyserlinga jej ambasadorów w Rzeczypospolitej: 

"Niech panowie użyją wszystkich pieniędzy, jakie macie w swoich rękach, wraz ze 100 000 rubli, zaciągniętymi na dom handlowy Clifford syn i wspólnicy w Amsterdamie, w celu zwiększenia liczby przywódców i stronników naszej partii. Nie chcemy wam przepisywać, komu, kiedy i ile macie przelać z tych pieniędzy, wiemy bowiem, że sami zrobicie z nich najlepszy użytek. Spuszczamy się w tym panie hrabio Keyserling na pańską roztropność, wierność w naszej służbie i wreszcie na doskonałą znajomość spraw tego państwa. Niemniej jednak zwracamy pańską szczególną uwagę na sejmiki, by posłowie tam wybrani działali całkowicie w naszym interesie. Jest więc ważne byśmy mieli tam swoich aktywnych emisariuszy wyposażonych w pieniądze. "‎

Myślałem że Katarzyna dostała zlecenie na piśmie w tej sprawie, ale w sumie wystarczyło, że Hanbury Williams szepnął jej w alkowie, że ma przeczytać testament cara Piotra I i napisać na Londyn i Amsterdam, że zgłasza akces ...

Jednak nie. Musieliby być obrabowani bezpośrednio przez moskiewskie hordy i doświadczyć innych barbarzyństw. Jeśli brak normalnej edukacji, edukacją muszą być tragedie narodowe i kataklizmy.

Niemal identycznie jak "Protokóły Mędrców Syjonu".
Ale jakoś to mało kogo bulwersuje.

"Tak wygląda solidna i perspektywiczna  doktryna państwowa.
Mikołaj Machiavelli niech się schowa."

Pocieszające jest, choć oczywiście nie tak optymistyczne jak testament polityczny Piotra I, że i u nas

zaczyna kiełkować, nieśmiało wprawdzie, ale jednak, doktryna państwowa:

https://www.salon24.pl/newsroom/1479629,aplikacja-gdzie-sie-ukryc-ma-pomoc-w-czasie-wojny-zaliczyla-falstart

"MSWiA zaprezentowało aplikację "Gdzie się ukryć?", która w przyszłości może - choć oby nie - okazać się przydatna w warunkach zagrożenia konfliktem zbrojnym. Niestety, na razie program ma bardzo wiele usterek, nie działa w nim wiele funkcji. Nie da się go też pobrać z Google Play czy App Store, co dziś jest podstawą korzystania ze smartfonów."

To mnie nie rusza, bo jak wiadomo nam wszystkim, doktryna państwa wykuwa się w trudzie przez wiele lat.

Najważniejszy jest początek.

Myślisz, że Żydzi realizowali i realizują program swój według tych protokołów? Z tego co widać w USA, Angli i Europie Zachodniej (np. we Włoszech, gdzie w końcu iest najstarsza i najważniejsza gmina żydowska -w Rzymie), to raczej nie realizują sw6ch planów wg tych protokołów. 

Ten czternastopunktowy testament to tekst werbunkowy nie tylko dla zaczadzonych polskich patriotów do szturmowania Sewastopolu w sławetną wojenną zadymę z roku 1853 w ramach tzw WG.  

Tekst zrozumiały w kontekście XIX wieku a podszywający się pod imperialne myśli z okresu panowania Piotra I.

Że też ten "stek" odgrzewany jest na stronach.pl to osobliwy znak czasu.  Można ?  Nawet wypada !

"Ciekawe przez kogo przygotowana zważywszy na to , że car był analfabetą"

Przychodzi mi na myśl przysłowie - złapał Kozak Tatarzyna , a Tatarzyn za łeb trzyma. Innymi słowy  czyim ciałem operacyjnym była ówczesna Rosja?  Ostermann miał jak można się domyślić niemieckie korzenie. Po śmierci Piotra I władza przechodzi po mieczu na niemiecką dynastię Holstein -Gottorp. W tym samym czasie na scenie europejskiej trwa koncert dynastii niemieckich : Anglia, Austro- Węgry, Prusy... no i wspomniana Rosja. Czy ktoś się kiedyś zapytał jak wyglądałaby Europa tamtego czasu gdyby np. na tronie angielskim byli Zamoyscy na Pruskim Radziwiłłowie na austriackim  Ossolińscy? ...tak trochę pół żartem 

Jak mawiał  Sztyc, "ale my w Polsce, zawsze jesteśmy w tyle"

Też przyszło mi to do głowy jako pierwsze skojarzenie. Cała strategia, niezależnie czy to była fałszywka czy nie jest realizowana do dziś.
Cóż my wyznawcy teorii spiskowych tak już mamy, że nasze obsesyjne wizje jakoś dziwnie pasują do rzezywistości. 
Z drugiej strony co przedstawia ten artykuł - po prostu strategię państwa w fazie wzrostu. Dla nas raczej wniosek z tego taki, że jakoś dziwnie nie posiadamy, w strukturze państwa, takiego organu, który byłby zdolny do wygenerowania jakiejkolwiek strategii (oczywiście przystającej do naszych obecnych możliwości.
Ostatnim (chociażby szczątkowym) organem był Centralny Urząd Planowania ale został (ku wielkiemu zadowoleniu naszych "przyjaciół") zlikwidowany i od tej pory już jesteśmy wolni i demokratyczni w dryfowaniu w kierunku którego nikt z naszych polityków nie rozumie ale gorąco popiearają wszyscy.

Ano tak, jakie państwo taka doktryna.

Znakomite.

Np.  które?
Może Waszyngtonu lub  Londynu?

Piotr Wielki przynajmniej nie był hipokrytą, w odróżnieniu od przywódców tzw. demokracji.

"Bóg‎ ‎wszechmogący,‎ ‎od‎ ‎którego‎ ‎posiadamy‎ ‎byt‎ ‎nasz‎ ‎i koronę,‎ ‎oświecając‎ ‎nas‎ ‎ustawicznie‎ ‎światłem‎ ‎swojem‎ ‎i‎ ‎podtrzymując‎ ‎swą‎ ‎boską‎ ‎opieką,‎ ‎pozwala‎ ‎mi‎ ‎uważać‎ ‎naród rossyjski,‎ ‎jako‎ ‎powołany‎ ‎w‎ ‎przyszłości‎ ‎do‎ ‎zapanowania‎ ‎nad całą‎ ‎Europą.‎"

Jakże mógł być hipokrytą skoro to sam Pan Bóg z nimi.

«Я в Бога верю, а Бог с нами» (putin w zeszłym roku w grudniu).

Od wschodu Бог с нами, od zachodu Gott mit uns. 

Choć zdaje się, że bundeswehre Bóg opuścił.  Tak ,że nie wiem już jak z tą hipokryzją.

Np. Redukcje jezuickie

To bardzo prawdopodobne, że w przekładzie na język polski pojawiły się rozmaite "ulepszenia".

(test Rorschacha się kłania).
Poza wszystkim dla  wiernego oddania intencji w tekstach przetłumaczonych, nie wystarczy znać porządnie  obcy język, należy jeszcze znać porządnie swój własny.

Od czego tu zacząć? Może od "dyzunitów". Po francusku jest "Grecs désunis (schismatiques)" i to wydaje mi się dziwne w piśmie zredagowanym jakoby przez rosyjskiego, prawosławnego cara. Nie napisałem, że nie można tego tłumaczyć "dyzunici". Przeciwnie, polskie tłumaczenie w tym miejscu jest wierne... No właśnie, czemu? Przecież nie oryginałowi. Nie mamy takiego dokumentu, który dałoby się datować na pierwszą ćwierć XVIII wieku. Zresztą po Piotrze należałoby sie spodziewać testamentu spisanego po rosyjsku lub po niemiecku (język najlepiej mu znany od dzieciństwa), ale to kwestia w gruncie rzeczy drugorzędna. Przede wszystkim chodzi o to, ze mamy tylko dwie XIX-wieczne francuskie publikacje. Pierwsza - jest to rozprawa historyczno-polityczna z roku 1812 - zawiera treść dokumentu znajdującego się według nie wiadomo czyich zapewnień w osobistym carskim archiwum ("on assure qu'il existe dans les archives particuliers des empereurs russes"), ale kto, kiedy i w jakim celu ten dokument z archiwum wyciągnął, streścił, i jak owo streszczenie dostało się w ręce autora, który je jako pierwszy opublikował, to już jest zagadka. Druga wersja to jakoby pełny tekst, zawarty w wydanej w 1836 roku biografii osoby, ktora uchodziłaby za, ehm, ekscentryczną nawet w naszych czasach (tu biogram z Wiki). Otóż osoba ta dzięki nadzwyczajnym względom u cesarzowej Elżbiety uzyskała niekontrolowany dostęp do wszystkich tajemnic imperium i tak właśnie w roku 1757 odkryła i przywiozła go do Paryża sensacyjny testament "o którym odtąd mówili wszyscy" ("dont tout le monde a parlé depuis"). Tyle że żaden ślad po tamtych dyskusjach jakoś się nie zachował, a o odkryciu testamentu przez dzielnego kawalera (lub damę) nie wspomina nikt przez następne 80 lat. Wspomnianej książki Lesura z roku wyprawy Napoleona na Rosję nie liczę, bo - jak zaznaczyłem - zawiera ono tylko streszczenie, a ponadto przedstawia ów dokument jako widziany do owego czasu - tj. do 1812 roku - przez niewiele oczu.

Na pytanie: "dlaczego mielibyśmy brać serio akurat pańskie hipotezy?" odpowiem, że nie stawiam żadnej hipotezy, a raczej oczekiwalbym jakiejś, tłumaczącej sensownie wskazane powyżej luki, niespójności i oczywiste absurdy w domniemanej historii tego tekstu od czasów Piotra I. Bez tego trudno mi uwierzyć w jego autentyczność. 

Techniką korumpowania polskich urzędników posługiwali się takze inni sąsiedzi bliżsi i dalsi, nie tylko Piotr I czy Katarzyna. Rzecz jasna, przecież nie tylko polskich. Był to obyczaj  powszechny jak świat dlugi i szeroki..

Ale nikt prócz Piotra I i Katarzyny nie pisał o tym wprost do swoich faktorów lub ambasadorów i nie nazywał tego zniewalaniem/degeneracją narodu. To była stała praktyka dyplomatyczna. Ale w przypadku Piotra i carycy to była strategia podboju.  

Najbardziej rozwścieczają trafne podejrzenia/demaskacje. Jak pan wie, w moich żyłach jest pół polskiej i pół rosyjskiej krwi. Istnieją tzw. wady narodowe. Polskie wady narodowe znamy obaj, w tym wąskość horyznotów i głupotę prowadzącą do zdrady. O wadach narodowych Rosjan mogę powiedzieć, że to skrajności. W ich ramach mieści się wymieniona przez pana karykatura. Kult siły tak jak każda pała ma dwa końce manię wielkości i niewolnicze poddaństwo. Z resztą Wilson pisząc o narodach pisze tak na prawdę o reprezentantach, czyli o politykach i faktorach którzy na reprezentowaniu zbijają swoje interesy.

Nie miejsce tu na pełną naukową analizę. Ale taka musiałaby zbadać samego Lesura i jego podejście do Rosji. 

"No to zbadałem, co mogłem. Nikt tu poza mną chyba nie pokusił się o zajrzenie do źródeł."  

To nie kwestia pokusy, ale czasu. Nikt poza panem nie miał czasu na zbadanie źródeł. Ja też. Dobrze, że zrobił pan pierwszy krok. Ale to dopiero pierwszy krok. 

Niczego pan nie musi kupować. Ale konwencja baśni a czasem historiografii bierze pod uwagę geopolityczny kontekst i zasadę prawdopodobieństwa. Szczegóły geopolityczne w testamencie Piotra I wiele mówią o tym dokumencie. Również są do zbadania. 

Moja teza jest że to jest autentyk. Jeślibym pisał o tym dokumencie brałbym pod uwagę, że się mylę. Ucieszyłbym się gdybym znalazł choćby przesłanki że to podróba zrobiona na zlecenie Katarzyny carycy. 

No właśnie nie wiem o co tutaj kruszyć kopie? Czy to rzeczywiście dyktował Piotr I, czy to jest dzieło francuzów którzy celowo przypisują je Piotrowi to już didaskalia. 

Chodzi o to, że ten testament świetnie pokazuje politykę Moskwy od tamtego okresu, aż po dzień dzisiejszy, bez znaczenia, czy jest carska, czy sowiecka, czy putinowska. Może tylko z takimi różnicami, że za czasów carskich była troszeczkę bardziej cywilizowana, ale nie mniej agresywna.

Znam przypadek testamentowego przekazania nieruchomości (notarialnie), potwierdzenia poprawności i ważności testamentu przez notariusza i następnie zbycie nieruchomości - co też, jak powszechnie wiadomo, wymaga formy aktu notarialnego i nie odbywa się u cioci na imieninach pomiędzy zupą, a szarlotką. Pomimo tego obdarowany twierdzi, iż nic nie wie i nic nie pamięta - żadnych (dosłownie żadnych) okoliczności. Wbrew dokumentom i stanowi faktycznemu, przy pełni władz umysłowych. Nie było to 300 lat temu - a całkiem niedawno, nie dawniej, jak 40 lat temu.

Co więcej - jeżeli ktoś jest do czegoś przekonany i ma określone nastawienie - to nawet położnie przed nim aktu notarialnego w oryginale plus oryginały przelewów z banku - nadal będzie twierdził, iż to nieporozumienie, błąd, przypadek - albo iż było inaczej, a dokumanty sporządzono dla pozoru - lub wręcz są sfałszowane.

Tyle mówi moje doświadczenie - w drobnych życiowych sprawach.

W polityce bywa tak - jak np. w przypadku gen. Jaruzelskiego - który jeszcze w 1988, na łamach "Konfrontacji" w wywiadzie przeprowadzonym przez śp. Marka Goliszeskiego twierdził, iż sprawstwo mordu w Katyniu może być kwestionowane (tzn. być może byli to Niemcy) i nie jest pewne. Wtedy mało kto na podstawie wielu innych przesłanek wątpił w sprawstwo Sowietów - dokumenty pojawiły się później - niemnej też było żądanie twardych dowodów.

Co zaś do samego nastawienia - to niedawno kol. Ewaryst pisał o rosyjskiej musztardzie - gdzie jego koledzy po fachu motają się w kwestii receptury - jedni twierdzą, iż musztarda produkowana w Polsce była tylko inspirowana "rosyjską tradycją" - a inni - iż receptura jest autentyczna i "prosto z Rosji".

Nieco od niechcenia wklepałem w przeglądarkę słowa kluczowe i znalazłem artykuł w The Moscow Times, wydawany w Holandii o tym, skąd ta musztarda się wzięła - i jak ją zrobić domowym sposobem. Jest to periodyk, którego ponoć obecne władze Rosji niezbyt lubią - a nawet bardzo nie lubią - niemniej jak się czyta ten tekst o musztardzie - to w nim jest wiele ciekawych passusów - np. takich, iż caryca Katarzyna to była mądra i przewidująca kobieta, a Rosja to generalnie jest fajna, tylko ktoś tam coś czasem niedokładnie rozumie.

Zamknę wywód powrotem do testamentów - wg. statystyki najczęściej fałszowanym testamentem jest testament ustny - nie ma istotnego znaczenia - czy autorstwo tego carskiego jest osobiste, czy spisane, czy przypisane, czy jest jednym wątkiem czy scaleniem wielu. Tzn. o takim testamencie zawsze można powiedzieć iż go nie było - albo, że treść jest inna.

Podobnie - jak nie jest żadnym argumentem za nieprawdziwością, iż dokument tajny jest znany - bo jest on na tym poziomie ogólności iż nie musi być tajny - a poza tym testament ten dotyczny zdarzeń przyszłych - to jest podobnie, jak z wypowiedziami Putina - w chwili, gdy on mówi, to nie jest to traktowane jako plan i zamiar - a jako pusta retoryka.

Bardzo mnie ucieszył ten komentarz Wolframie.

Sprawa "Testamentów"notarialnych,ustnych,nawet istnieją wojskowe,podróżne ,etc...nabiera szczególnego wzmożenia w wieku dojrzałym,bo kojarzony jest z pozostawionym stanem"dobrości" tego który sporządza dobrości na rzecz obdarowanego.No i wiemy jakie uczucia wypływają przy okazji takiego fartu...jeżeli rodzina jest większa...

Jak znamy z faktów historycy badający dzieje carów  podkreślają, iż większość carów nie zmarła w sposób naturalny. Otruto ich lub zamordowano.Lub też na wskutek rozwiązłego trybu życia przechodzili w sile wieku cięzkie choroby włącznie z chorobami wenerycznymi.Dzisiaj medycyna leczy,ale w tamtych czasach chory przechodził nieopisane cierpienia.

Tak było ponoć z carem Piotrem I,zmarł w wieku 53 lat.Jako car ,miał nieograniczoną władzę i chyba jako pierwszy zaczął wprowadzać zwyczaje Zachodniej Europy,jednocześnie kładąc zasługi terytorialne w zdobywaniu nowych ziem dla Rosji,budując potężną armię.

Jak naprawdę było z spisywaniem tego testamentu to jeden Bóg raczy wiedzieć,ale jest faktem,że spuścizna została wraz z terytoriami w Rosji i nawet spisanego testamentu nie trzeba było przez 3 wieki ---do dzisiaj.

Dodaję ten komentarz w dyskusji wygasłej kilka miesięcy temu, poniewaz przypadkiem trafiłem na nowy "dowód w sprawie". Może komuś wyda się ciekawy.

Dla przypomnienia: dotychczas ustaliliśmy, że testament po raz pierwszy pojawia się w propagandowej książce Lesura, rozpowszechnianej przez sztab generalny Wielkiej Armii w okresie wyprawy na Rosję, z dość mętnym wskazaniem na "osobiste archiwum carów" jako miejsce, gdzie oryginał jakoby miał byc przechowywany. Sugerowałem również, że pewne sformułowania sugerują "polską perspektywę" tego, kto ów dokument tworzył.

No i masz! Okazuje się, że już dawno temu opublikowano artykuł, w którym wskazano prawdopodobnego autora pierwszej wersji. Jest nim gen. Michał Sokolnicki. W Wikipedii piszą ogólnikowo, że "opracowywał plany i memoriały, w których prezentował szeroko zakrojone poglądy, między innymi na temat imperialistycznych zamiarów Rosji wobec Europy, wynikających z istniejącego jakoby testamentu Piotra I oraz roli Francji, która jako jedyna była w stanie im zapobiec". Spróbujmy to skonkreetyzować.

28 vendemiaire'a roku VI Rewolucji (19 października 1797) Sokolnicki przedstawił Dyrektoriatowi memoriał dotyczący formowania legionu polskiego. Aneks pt. Aperçu sur la Russie zawiera zasadnicze punkty tekstu znanego z późniejszych publikacji, chociaż są różnice w kolejności i sformułowaniach. Niewątpliwie jednak jest to pierwsza znana redakcja testamentu. Generał poprzedza go nastepującymi uwagami:

Po dwóch latach rozmyślań w petersburskich więzieniach, po wnikliwych badaniach dotyczących różnych aspektów moralnych i fizycznych sił Rosji, a także dzięki informacjom i wskazówkom, jakie na ten temat przekazali mi niektórzy z moich rodaków, czerpiąc je z archiwów rosyjskich zajętych w Warszawie 18 kwietnia 1794 roku, poznałem niegodziwy, ale rozległy i śmiały plan, opracowany przez Piotra I, mający na celu zniewolenie Europy pod jarzmem Rosjan. Plan ten jest przechowywany w tajnych archiwach gabinetu władców; miałem jedynie czas, by uchwycić jego główne punkty i wyryć je w mojej pamięci.

Cóż, trudno się dziwić, że Lesur przemilczał okoliczności "odkrycia" tajnego testamentu, a jeszcze późniejszy autor wolał zmyslić absurdalna historię o cesarzowej otwierającej serce i archiwa przed francuskim transwestytą.

Źródło: M. Sokolnicki Le Testament de Pierre le Grand. Origines d'un pretendu document historique. W: Revue Des Sciences Politiques XXVII, 1912