Może tego nie wiecie, więc na wszelki wypadek Wam powiem – żeby odnieść sukces, trzeba w sposób dyskretny nauczyć się naśladować dobre wzory. Sposób dyskretny to taki, którego nikt z żadnym wzorem nie skojarzy od razu, a jak już skojarzy to uzna za twórczą modyfikację, bardzo zresztą słusznie. Są też inne sposoby odnoszenia sukcesu – można na chama przebierać się za husarzy, szlachtę, Piłsudskiego czy kogo tam chcecie i wmawiać ludziom, że ci za kogo się przebieracie i wy sami, to jedna jakość. I teraz pytanie – który sposób jest lepszy? W istocie jest to kwestia innego rodzaju – czy strategia kokieteryjna jest skuteczniejsza niż strategia tromtadracka. Odpowiedź na to jest oczywista. Pozostaje więc już tylko wyjaśnić dlaczego tę pierwszą zwykle adaptuje dla swoich potrzeb lewica, a tę drugą prawica? W zasadzie już to kiedyś wyjaśniliśmy – nie to są dwie różne strategie, ale jedna, składająca się z dwóch części. I ona gwarantuje lewicy pełny sukces w momencie, kiedy wszyscy już mają dosyć „prawicowej” tromtadracji. I ten moment właśnie nadszedł. Poznajemy to po tym choćby, że Rola zapuścił leninowską brodę, posmarował łysinę jakimś szuwaksem, żeby bardziej błyszczała i przemawia niczym Stanisław Mendelson na pierwszych zebraniach swojego kółka socjalistycznego. Ktoś może mi zwrócić uwagę, że Rola to prawica…jasne, taka sama jak Kononowicz.

O tym, że strategia kokieteryjna jest skuteczniejsza niż ta druga, wie każdy, kto choć raz oglądał film o życiu modliszek. Po przekroczeniu pewnej granicy, jakże przecież łatwej do przekroczenia, odwrotu już nie ma. I ani się człowiek obejrzy, a jego głowa znika już w paszczy potwora, gryziona potężnymi szczękami, które ujawniły się nagle, nie wiadomo jak i skąd. Różni spryciarze zauważą zaraz, że skoro głowa znika, to jak obserwator – bez głowy – ma to widzieć i dokonać opisu. Już Wy dobrze wiecie jak. Bo wszystko jest jasne. I każdy kto choć raz uległ jakiejś fascynacji, wie dobrze, że można bardzo długo biegać po podwórku bez głowy, jak kura, zanim wreszcie urośnie nam nowa głowa. I nie ma gwarancji niestety, że nie podzieli ona losu poprzedniej.

Z czyjegoś nadania powstają na naszych oczach, jakieś medialne, lewicowe kluby, składające się z osób jednakowo odzianych, jednakowo wyglądających i jednakowo przemawiających. Co ma zapewne – ach cóż za celne spostrzeżenie – przekonać oglądających te występy, że ci których oglądają, są jednością, czyli kolektywem. Treść zaś wystąpienia ma wywołać w widzu przemożne pragnienie przyłączenia się do kolektywu i uczestniczenia wraz z nim w różnych szlachetnych, ulepszających społeczeństwo przedsięwzięciach. To jeden rodzaj sukcesu, który w taki sposób można osiągnąć, ale jest też inny. Ludzie nie rozumiejący, co się dzieje będą próbowali dyskutować z kolektywem, albowiem zdaje im się, że oto ktoś otwiera poważną debatę polityczną. Nie, to tylko otwierają się szczęki modliszki, ale prawda ta ukaże się oczom zdumionego polemisty dopiero na samym końcu. Numer ten jest ćwiczony od bardzo dawna i zawsze działa. Najłatwiej wytłumaczyć go na przykładach oczywistych, czyli takich, w których biorą udział kobiety, będące atraktorami w zastawionej pułapce. Przy czym od razu zaznaczyć trzeba, że dobry atraktor jest nieoczywisty, odwrotnie niż przykład, którego jest częścią, czyli nie może być tromtadracki. Wielkie biusty więc, czy inne jakieś demonstracje odpadają, albowiem celem strategii jest zjedzenie mózgu, a w drugiej kolejności serca, a nie jakichś innych części ciała.

Pamiętam czasy, w których najważniejszej polemiki literackie, toczone w gazetach i programach kulturalnych emitowanych w TV dotyczyły Manueli Gretkowskiej i jej prowokacji, nie wiadomo dlaczego zwanych książkami. I wtedy rozmaici uważający się za prawicę, a w istocie będący baranami pędzonymi na rzeź, mężczyźni, z pretensjami do kultury, polemizowali z Gretkowską w jakichś felietonach. Nikt wówczas nawet nie przypuszczał, że będzie kiedyś istnieć coś takiego, jak media społecznościowe i dyskusja w czasie rzeczywistym, a system już działał. Oczywiście Gretkowska nikomu nie odpowiadała, bo nie o to chodziło. Celem było jedynie sprowokowanie durniów do napędzania jej koniunktury. Potem podobna sytuacja zaistniała w czasie nachalnej bardzo promocji Kazimiery Szczuki. Z tym że pani Szczuka miała trochę za dużo temperamentu i wychodziła na ulicę prowokując tam ludzi do słów i działania i sama tym działaniem się popisywała, piorąc po łbach jakichś przypadkowych kolegów, co ją zaczepiali. Nie o to chodziło. I zapewne z tej, ale też i z innych przyczyn, została ona ściągnięta z pierwszej linii frontu ideologicznego. Z braku zaś kobiet o nieoczywistej urodzie demonstrujących swoje paraintelektualne osiągnięcia, postawiono na mężczyzn, których – jak to zwykle bywa – odziano prawie jednakowo i prawie jednakowo wystylizowano – żeby wywołać przemożne pragnienie przyłączenia się do kolektywu. I wielu się przyłączy, albowiem w pokoleniach, które dziś wchodzą w życie nikt już nie wie co to było ZSMP. Nikt też nie pamięta w jakich czasach ta organizacja została utworzona. Otóż powstała ona w roku 1976, kiedy ja rozpoczynałem naukę w szkole podstawowej. Był środek epoki Gierka, w sklepach coca-cola, lato, prosperity, maluchy i duże fiaty, samo szczęście. A tu, wskutek integracji kilku rozproszonych, można rzec branżowych organizacji młodzieżowych – ubeckiej, rolniczej i wojskowej – powstał twór obejmujący swoją strukturą cały kraj. W dodatku, o czym pewnie nie wiecie, organizacja ta, przynajmniej w teorii, nadal istnieje. Niestety jest już nieskuteczna i skompromitowana. Nie można jej przywołać jako dobrego przykładu, ale w pewnych zakresach da się ją naśladować. I nikt z młodszych, nawet tego nie zauważy. Tym mniej zauważalne są podobieństwa im mniejsze koszty werbunku i utrzymania struktury. Dziś nikogo nie trzeba nigdzie zapisywać, nie trzeba organizować zebrań, ani też żadnych spędów. Dziś wystarczy, że ściągnie się młodzież przed monitor komputera, by wysłuchała poważnej dyskusji o kondycji polskiej służby zdrowia i propozycjach jej naprawy, całkowicie przecież niemożliwych do realizacji. Bo nie o to lewicy przecież chodzi, by coś naprawiać, ale o to, by wywołać falę negatywnych emocji, wokół których ludzie mogliby się jednoczyć. Z tym że nie mogą być to emocje oparte na prawicowej mitomanii, wszystko musi być konkretne, rzeczowe i dotyczyć współczesnych problemów. A to lekarze źle taktują biednych pacjentów, a to znów coś tam innego przeżywają ci biedni. Tak być nie może towarzysze, trzeba wyciągnąć do nich pomocną dłoń, a to oznacza, że trzeba stworzyć organizację młodzieżową, zrzeszającą, dziś w sposób mało sformalizowany, osoby w przedziale wiekowym 15-35 lat. Bo takie budzą najwięcej zaufania, są wiarygodne i sympatyczne, trzeba je tylko odpowiednio ubrać, uczesać i rozdać instrukcje.

I teraz uwaga, przeglądając życiorysy współczesnej lewicy, a które nie powiem, bo budzą one we mnie czystą grozę, tak pełne są dziwnych nazw, trudnych słów i nieprawdopodobnych karier, znalazłem pojęcie, które każdemu, kto pamięta towarzysza Gierka na pewno dobrze się skojarzy. Chodzi o bystry tłum – smart mob po angielsku. Wymyślił je ten pan https://pl.wikipedia.org/wiki/Howard_Rheingold

Istotą zaś pojęcia smart mob, tak jak ja ją rozumiem, jest chyba niespotykana w ZSPM łatwość robienia w trąbę całych mas frajerów, bez oglądania się na jakąkolwiek odpowiedzialność. To zaś prowadzi nas, ludzi myślących wolno, ale konsekwentnie, do wniosku, że wywoływanie rewolucji nigdy nie było tak łatwe jak jest dzisiaj. Nigdy też „bystry tłum” nie mógł działać  z taką precyzją. To zaś oznacza, że w sytuacji, kiedy niszczone będą domostwa prawaków i kontrrewolucji, działacze lewicowi sterujący smart mobem ze studia i inwestujący swoje pieniądze w przedsięwzięcia typu start up, będą całkowicie bezpieczni. Furia „bystrego tłumu”, w którym każdy będzie miał przecież słuchawkę na uchu, nie zagrozi ich stanowi posiadania. Bo o to, jak zwykle chodzi – o stan posiadania. I martwi mnie tylko jedno – w życiorysach działaczy nowej lewicy, żywo przypominającej stare ZSMP, zaskakująco często pojawia się nazwisko Mateusza Morawieckiego.

Na koniec jeszcze ogłoszenie. I bonus. Zauważyłem niejaki spadek zainteresowania naszymi książkami. Wiążę to z ogólnym wzmożeniem wywoływanym przez prezydenta Trumpa. To znaczy, że wszyscy – jak to zwykle w „bystrym tłumie” – czekają na wojnę i uczestnictwo w samych najważniejszych sprawach. Osobiste rzecz jasna. Proszę Państwa, my tutaj promujemy trochę inny rodzaj postaw. Ja zaś na pewno wiem, że opisane wyżej oczekiwania nie zostaną spełnione. Powód jest prosty – jeśli zacznie się wojna jej pierwszą ofiarą będzie Internet. No, a czytać coś trzeba, książka zaś, o czym już było tu mówione, jest lepsza i ważniejsza niż podcast.

Na koniec zostawiam Wam jeszcze kolejny fragment dzieła skreślonego ręką Casanovy.

Ciekawej osobie trudno byłoby znaleźć w historii minionych czasów bardziej skandaliczne wydarzenie, bardziej potworny akt despotyzmu niż ten, który zaplanował ten ambasador w nocy 13 października. Biskupi krakowski (Kajetan Sołtyk – przyp. tłum.) i kijowski  (Józef Załuski – przyp. tłum.) oraz wojewoda krakowski (Wacław Rzewuski – przyp. tłum.) ze swoim synem (Sewerynem – przyp. tłum.), starostą dolińskim, zostali aresztowani w swoich domach o tej samej godzinie (14 października – przyp. tłum.), umieszczeni oddzielnie w różnych powozach i wywiezieni z miasta przez duży oddział, który eskortował ich tylko do Inflant, skąd następnie zostali oni zabrani do Rosji.

Po dokonaniu tego bezprecedensowego aktu przemocy ambasador kazał opieczętować wszystkie dokumenty znalezione w domu biskupa krakowskiego i przekazać pod ochronę straży.

Gdy tylko wieść o uwięzieniu senatorów rozeszła się o świcie, prawie wszyscy biskupi przybyli do domu prymasa, aby połączyć siły wobec tak bezprecedensowej przemocy. Posłańcy udali się w tym samym celu do domu księcia Radziwiłła, aby odebrać tych znamienitych więźniów, protestując, że jeśli nie zostanie im zwrócona wolność, nigdy nie wezmą udziału w realizacji projektu komisji, gotowi ryzykować życie w obronie swojej wolności i niepodległości. Aby zapobiec skutkom tego zagrożenia, ambasador rozkazał wszystkim wojskom zbliżyć się do miasta, jakby chciały je zablokować.

Książę Repnin, przewidując, co może się wydarzyć, podjął odpowiednie kroki i tego samego dnia, 14 października, wydał deklarację, którą przekazał konfederacji generalnej, w której przedstawił powody, które skłoniły go do użycia takiej siły.

„Wojska (powiedział) Jej Cesarskiej Mości, mojego władcy, przyjaciele i sojusznicy skonfederowanej Rzeczypospolitej aresztowały biskupów krakowskiego i kijowskiego, wojewodę krakowskiego i starostę dolińskiego za to, że nie okazali szacunku wobec mojej najdostojniejszej pani, obrażając czystość jej nieskazitelnych, bezstronnych i przyjaznych intencji wobec Rzeczpospolitej. Konfederacja generalna Korony i Litwy, zjednoczona pod opieką Jej Cesarskiej Mości, musi mieć pozytywne i formalne zapewnienia o kontynuacji tej najwyższej ochrony, pomocy i wsparcia wspomnianej Cesarskiej Mości. Konfederacje zostały utworzone i zjednoczone w jedynym celu zachowania praw i wolności Polski oraz reformy nadużyć, które zostały wprowadzone do rządu, wbrew podstawowym prawom królestwa. Jej Cesarska Wysokość, która szuka tylko prawdziwego dobra Rzeczypospolitej, nie omieszka kontynuować swojej pomocy bez żadnego innego interesu lub nagrody poza bezpieczeństwem, dobrobytem i wolnością Polski, jak już dała wyraz w deklaracjach, w których przedstawiana jest jako gwarantka obecnego stanu posiadania, praw, formy rządu i prerogatyw każdego w jego własnym państwie. Dana w Warszawie, 14 października, Mikołaj książę Repnin”.

Deklaracja ta, zamiast uspokoić nastroje, zaostrzyła je. Wszyscy biskupi, senatorowie i nuncjusze pospieszyli do domu prymasa, aby omówić sposób odzyskania wolności znaczących więźniów, i postanowili wysłać do króla posłów, którzy przedstawiliby Jego Królewskiej Mości gorzkie konsekwencje, które mogą mieć te uwięzienia, nie ukrywając groźby całkowitej separacji sejmu.

Na udzielonej poselstwu audiencji publicznej król wyraził głęboki smutek i skonstatował, że w tej sytuacji nie ma innego wyjścia, jak tylko zlecić arcybiskupowi lwowskiemu, staroście żmudzkiemu i wojewodzie kaliskiemu, aby pokorą nakłonili księcia Repnina do uwolnienia aresztowanych senatorów. Uczynili tak, ale minister nie udzielił im żadnej innej odpowiedzi poza tą, którą musiał dać, zgodnie z oświadczeniem, wysłanym do marszałka wielkiego Radziwiłła; to znaczy, że nie miał on władzy, aby spełnić ich prośbę i że w związku z tym muszą zwrócić się do dworu petersburskiego.

Nie ma przykładu takiego postępowania króla z księciem Repninem w żadnej historii. Najbardziej umiarkowane pióro nie może nie pozostać nieruchome w tej sprawie, nawet podejmując skrajne wysiłki, ponieważ wydaje się, że pomimo krytycznych okoliczności i tysiąca postaci, pod którymi Proteusz polityczny maskuje się zależnie od czasów, honor diademu pozostał zraniony. Monarcha zobowiązał się wyznaczyć delegację, która miała zabiegać u ministra obcego mocarstwa, rezydującego na jego dworze, o wolność osobistości najwyższej rangi, które na rozkaz tegoż ministra zostały aresztowane w swoich domach, w środku jego stolicy, na jego oczach, z pogardą dla jego suwerenności i zgromadzonych stanów wolnego i niepodległego narodu pod pretekstem, że aresztowani nie dopełnili aktu oddania czci, który mieli okazać suwerenowi w stosunku do samego ministra. Wiadomo też było, że więźniowie ci nie wymawiali imienia Katarzyny inaczej jak tylko z szacunkiem, ponieważ chodziło im wyłącznie o obronę praw ojczyzny. Wygląda na to, że król nie powinien był narażać swojej godności lub że w tak delikatnej sprawie powinien był działać w sposób skuteczny, który zapewniłby mu sukces.

Ułaskawienie to, ponieważ miało być wymagane w drodze okazanej łaski, musiało być wyproszone albo przez księcia Radziwiłła, albo przez prymasa, albo przez kogoś innego i wierzę, że król wybrałby ich, gdyby nie był pewien, że te dwie osoby nigdy by się tym nie zajęły, powstrzymywane przez strach przed niezadowoleniem cesarzowej, prosząc ją o coś, co było wyraźnie sprzeczne z jej interesami. Możliwe jest również, że obaj przywódcy byli zadowoleni z faktu, że senatorowie pozostali odseparowani od zgromadzenia, w obecności których nie dałoby się niczego ustalić, jak pokazały poprzednie posiedzenia.

Ale skoro stany zawarły konfederację, a sam król ją potwierdził a Radziwiłł, jako wielki marszałek konfederacji, otrzymał na sejmie władzę wyższą od króla, to dlaczego delegacja, aby zaangażować Repnina w uwolnienie jeńców, została skierowana do króla, a nie marszałka? Poprzez konfederację naród dobrowolnie pozbawił króla władzy. A kiedy Repnin odmówił wydania więźniów, dlaczego skrzywdzeni współobywatele nadal gromadzili się w sejmie? Wszystkie te nieścisłości dowodzą, że duch szaleństwa zaćmił umysły, strach napełnił serca ludzi przygnębieniem, a sprzedajność skrępowała ich wolę: dwie trzecie zostało sprzedanych, a pozostała jedna trzecia była zdezorientowana, a wszyscy jednocześnie przestraszeni i przygnębieni. Król był więc tylko cierpiącą ofiarą, igraszką kaprysów narodu, zmuszonym do pływania w burzy między skałami, nie widząc brzegu, nie chcąc zatracić się z powodu źle pojętego bohaterstwa. Prośba wysłanników konfederacji skierowana do Katarzyny dała jej prawo do stosowania despotycznych metod, z których korzystał porywczy Repnin, a naród mógł jedynie na siebie narzekać. Cesarzowa Rosji będzie mogła pochwalić się tym, że udało jej się dokonać tego, co dla wielu władców wydawało się niemożliwe. Kobietom udaje się robić rzeczy, których mężczyźni nigdy nie robią, ponieważ przewidują zbyt wiele i nie odważą się ich podjąć. Cnota niezbędna do podjęcia się trudnego zadania jest jednak większa niż chwała, którą można zyskać, kończąc je sukcesem. Nie minie kolejnych piętnaście lat, a świat będzie mógł to ocenić także na podstawie wydarzeń.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/giacomo-casanova-historia-turbulencji-w-polsce/

---

tagi: rewolucja  komuna  lewica  młodzież  rabunek  ogłupianie  zsmp  stan posiadania 

	gabriel-maciejewski
	20 stycznia 2026 08:36

58     1899    13 zaloguj sie by polubić