Poświęciłem wczoraj ponad półtorej godziny na wysłuchanie tego, co powołana do sprawy Malińskiego komisja ma do powiedzenia dziennikarzom. Wysłuchałem też pytań tych dziennikarzy i przyszła mi do głowy myśl, że zostali oni wyselekcjonowani pod takim kątem, by maksymalnie rozwodnić problem. Trudno było bowiem w takich okolicznościach zadawać głupsze pytania.

Jak wspomniałem wczoraj raport w sprawie Malińskiego przykryty został wojną na Ukrainie, a jego wyjście z więzienia i ewentualne szantaże wobec wspólnoty, które mógłby uprawiać są przykrywane wojną w Iranie. Nikt nie myśli o jakimś Malińskim. Choć on od pierwszego dnia wolności robi wszystko, by ludzie o nim  myśleli, w dodatku intensywnie.

Dominikanom i ich aktywności poświęcaliśmy z toyahem sporo miejsca na naszych blogach. Ich aktywność bowiem, jak na katolickich mnichów, była wyjątkowa i zwrócona przeciwko hierarchii oraz jej licznym zaangażowaniom. Mniejsza o ich charakter. No, ale zadajmy pytania komisji, takie których nie zadali dziennikarze. Nie otrzymamy na nie odpowiedzi, to jasne, ale niech one chociaż zawisną w powietrzu. O Malińskim świat wiedział mało, w zasadzie jego sprawa ujawniona została dopiero po 20 latach działalności sekciarskiej. Jak to było w ogóle możliwe, że nie podjęto żadnych środków przy pierwszych przypadkach stosowania przez niego przemocy? Ta zaś musiała być naprawdę wyrafinowana i podła, skoro wzdragał się mówić o niej sam przewodniczący komisji Tomasz Terlikowski. Ujawniając przy tym, raz jeszcze, swoją niezwykłą wrażliwość i empatię.

Przeciętny człowiek ma taką wizję życia konsekrowanego, w której nie ma miejsca na żadne wygłupy i brak dyscypliny. Tymczasem jest na odwrót. To życie w rodzinie i małżeństwie ma cechy umartwiania się i może być w wielu przypadkach – kobiet i mężczyzn – uznane za poświęcenie, a życie zakonne, szczególnie u dominikanów, wygląda dla osoby świeckiej, jak obóz letni nad Pilicą, z którego nagle zniknęli wychowawcy. Jak wobec tego przebywający na tym obozie chłopcy mają się sami dyscyplinować? To jest przecież niemożliwe. Oni tam dojdą, w niedługim czasie do najbardziej bezwstydnych horrendów. I tak się stało. Powtórzę – przez dwadzieścia lat świat nic nie wiedział o Malińskim, ale przez te dwadzieścia lat inni dominikanie, ojcowie Gużyński i Szustak nagrywali swoje głupkowate pogadanki i krytykowali w nich Kościół za mieszanie się do polityki i udzielanie poparcia tak zwanej prawicy. Jestem pewien, że gdzieś były nagrania, w których razem występują Gużyński i Terlikowski, ale teraz nie mogę ich znaleźć. Jest za to mnóstwo krytycznych wystąpień, całkiem nowych, obydwu panów, którzy nic sobie nie robiąc z ostrzeżenia, jakie dał im Pan Bóg, poprzez Malińskiego, pierniczą w najlepsze te swoje dyrdymały. Gużyński, jak podaje wiki, został wysłany do Holandii na pięć lat, ale wrócił przed czasem i nagrywa podcasty. Czyli mimo Malińskiego nic się we wspólnocie dominikańskiej nie zmieniło.

Zadam teraz pytanie tym wszystkim, którzy w tych dominikańskich zajęciach uczestniczyli – niczego nie zauważyliście? Nic do Was nie dotarło? Nie słyszeliście skarg? Nie słyszeliście fałszu w głosach Malińskiego, Gużyńskiego i Szustaka, który ewangelizował na swój sposób młodzież, w czasie kiedy Maliński się nad nią w wyrafinowany sposób znęcał. Maliński czynił to najpierw w Poznaniu, a potem we Wrocławiu, wspólnocie do której należał też Gużyński. I co? Nikt niczego nie zauważył? Czy wszyscy byli tak wpatrzeni w wyłupiaste oczy Szustaka, krzywo zarośnięty łeb Gużyńskiego i zachodzące na siebie zęby Malińskiego, że inne sprawy po prostu umknęły ich uwagi?

Te wspólnoty nie są w końcu aż tak wielkie, klasztor zaś kojarzy się ludziom przede wszystkim z dyscypliną i wspólnymi działaniami ojców i braci. Tymczasem w aferze Malińskiego ujawnił się skrajny indywidualizm niektórych dominikanów. Jak to wszystko było możliwe? Ludzie dali się zahipnotyzować? Uwierzyli oszustom w habitach? Nie potrafię sobie tego wyobrazić, pewnie dlatego, że nie mam czasu na tak zwane „życie duchowe”, do którego w swoim wystąpieniu ciągle wracał Tomasz Terlikowski. Nadając przy tym, poprzez jakieś wewnętrzne techniki, ten charakterystyczny ciepły blask swoim oczom.

Ani Maliński, ani Gużyński, ani Szustak nie wzięli się znikąd. Jeśli są i ciągle działają, a tak jest, bo ostatni podcast Gużyńskiego pochodzi sprzed 3 miesięcy, to znaczy że prowincjałowie nie mają tam żadnej władzy. Na pewno nie mają jej nad Malińskim, który wyszedł z więzienia i ma już wszystko w nosie. Drugi raz za to samo go nie posadzą. Może robić co chce, do zgromadzenia nie należy. Mnóstwo ludzi uważa go za męczennika, a on zna sposoby, by dotrzeć do serc innych. Szczególnie do serc kobiet, te bowiem, jak wszyscy wiemy, łatwo oszukać. Ludzie zaś po staremu garną się do wspólnot kościelnych, bo wielu z nich nie potrafi zorganizować sobie życia, albo przeżywają jakieś cierpienie, z którego – jak sądzą – uleczyć ich może tylko Bóg, poprzez swoje sługi. I dla wielu nie będzie miało znaczenia, że Maliński już do żadnej wspólnoty nie  należy. On zaś będzie już znacznie ostrożniejszy, nie będzie nikogo gwałcił, skupi się na ofercie seksualnej dobrowolnej, a taką z pewnością otrzyma. Ponoć jakieś wariatki piszą listy do Kajetana P, który siedzi w celi, to co tu mówić o Malińskim, co chodzi po wolności.

Wróćmy do zarzutów, jakie postawiono Malińskiemu. Są one poważne, ale kara już została odbyta. Mniejsza o ocenę, czy była adekwatna. Nie wierzę, że czyny, których dopuszczał się Maliński były niezauważalne przez nikogo. One były akceptowane i mało moim zdaniem waży opinia Terlikowskiego, który powiedział cztery lata temu na komisji, że ojcowie nie mieli innego wyjścia, jak tylko zamknąć go w celi o chlebie i wodzie. A tego czynić nie chcieli. Jak myślicie dlaczego? Ja sądzę, że nie dostali pozwolenia. Od swoich rzeczywistych zwierzchników, których trudno by szukać w strukturach światowych dominikanów. To nie musi być prawda, ale zastanówmy się nad tym głębiej. Mamy wspólnotę, w której emocjonalne rozpasanie jest normą – o czym dowiadujemy się z pogadanek Szustaka, tych dawniejszych. Rządzą tym zgromadzeniem ci najbardziej bezczelni i zdecydowani, na których nie ma ani kary, ani napomnienia. No, ale nawet jeśli nie ma kary i napomnienia, prowincjał i jego otoczenie ma jedno ważne narzędzie – może porozmawiać z ofiarami. Nie przyjmuję bowiem do wiadomości tego, że przez dwadzieścia lat nikt nic nie widział i nie wiedział. Ojciec Zięba nie żyje, ale po nim było dwóch jeszcze prowincjałów, w tym ojciec Paweł Kozacki, który tam sobie siedzi na tej komisji i deklaruje, że pomiędzy nim, a Terlikowskim zaistniała pewna kontrowersja, co do postępowania wobec Malińskiego. Nie ujawniono jaka. Wszyscy byli zbyt przejęci losem ofiar, z którymi nikt z zakonników nie porozmawiał, zostawiając je na pastwę Malińskiego i diabła samego, którego do ich serc i umysłów Maliński wprowadził. To jest grzech zaniechania, moim zdaniem bardzo ciężki. No, ale co ja tam mogę wiedzieć? Nie podjęto żadnej akcji mającej ratować tych ludzi. Nie zrobiono tego chyba do tej pory, bo Terlikowski coś by o tym wspomniał. Skupił się on jednak na wyrażeniu współczucia ofiarom i zaznaczeniu jak duży był rozmiar tej tragedii. To wzruszające, ale zdecydowanie nieadekwatne do okoliczności.

Czymś bowiem, w czasie kiedy Maliński psuł ludziom życie i zamieniał je w piekło, Gużyński popisywał się swoją erudycją, a Szustak życiową elastycznością, ojcowie dominikanie się zajmowali. Czym? Ja zupełnie przypadkiem dowiedziałem się, że ojciec Kozacki to maratończyk i bierze udział w największych tego typu imprezach na świecie. No, to wszystko jasne. Jeśli ktoś poświęca czas na maratony, nie może się zajmować ofiarami swojego podwładnego, na którego i tak nie ma wpływu. No, ale jeśli nie ma wpływu, to nie ma też mowy o wspólnocie. Jeśli nie można było Malińskiego zamknąć o chlebie i wodzie, jeśli nie można było pójść w pokorze do jego ofiar i z nimi porozmawiać, to znaczy że trzeba zamknąć całą prowincję dominikanów w Polsce. Bo nie służy ona Kościołowi. To jest dla nas tutaj jasne, bo Kościół dla Gużyńskiego i Terlikowskiego także, to obszar, na którym oni prowadzą swoją ewangelizację, obszar których chcą zmieniać, bo jest niedoskonały. Ich celem jest nawracanie hierarchów, którzy zbłądzili. Jak w takiej sytuacji można zajmować się ofiarami Malińskiego? Jakimiś nic nie znaczącymi wariatkami, co przyszły do kościoła ze swoimi głupkowatymi problemami, nie rozumiejąc jak ważne rzeczy odbywają się u dominikanów? Można im publicznie współczuć. To wszystko. Nie można jednak zaprzestać misji istotnej. Jak istotna jest to misja wskazują tytuły ostatnich podcastów Terlikowskiego – biskup Jeż kompromituje Kościół, ksiądz z Lubina to kretyn…I podobne. Jak widzimy Tomasza Terlikowskiego stać na pewną bezkompromisowość. No, ale nie wobec ojców prowincjałów, którzy towarzyszyli mu na konferencji prasowej cztery lata temu. Jakoś nie nagrał do dziś pan Terlikowski podcastu pod tytułem – Kozacki zamiast pomagać ludziom, biegał maratony! To dopiero jest kretyn! Takiego podcastu nie wysłuchamy.

Uważam, że to co się wydarzyło w zgromadzeniu dominikanów, w Polsce, bo jestem też przekonany, że odpowiedzialni za to są wszyscy bracia, powinno skutkować kasatą całej prowincji. Jeśli twoja prawa ręka jest przyczyną grzechu, odetnij ją. I nie ma w ogóle o czym dyskutować. Można w tym miejscu przypomnieć aferę z krakowskim Augustianami, tuż po wojnie. Ona też odbiła się szerokim echem, ale wtedy nikt się nie wahał, zgromadzenie zostało zamknięte. Augustianie zaś dokonywali tych samych grzechów, których dopuszczał się Maliński, a dodatkowo donosili jeszcze na UB.

Postawy, które tu opisałem nie wzięły się znikąd. To jest efekt degrengolady całego zgromadzenia. Szczególnie zaś tych, którzy ponosili odpowiedzialność, czyli prowincjałów. Jak wiemy władza świecka nie wahała się nigdy przez oskarżeniami wobec księży, którzy w czymś jej przeszkadzali. Nie wahano się przed kasatą jezuitów, dokonaną, jak pamiętamy, w sposób możliwie brutalny. Tu zaś mamy całe oceany współczucia wobec ludzi, którzy tolerowali zło, a nawet więcej – poprzez Gużyńskiego i Szustaka – prowadzili werbunek innych degeneratów. Wszystko to zaś przykryte jest troską o ofiary. Może pozwólmy mówić tym ofiarom? Skoro przez lata częstowano nas ekshibicjonizmem Szustaka, to jakoś zniesiemy opowieści ofiar Malińskiego. Czy one nie chcą mówić? A jeśli nie chcą, to dlaczego? Coś im obiecano, czy może doszło do jakichś wymuszeń? Ja tego nie wiem, tylko pytam. Skoro można nazwać biskupa Jeża kretynem, to można też chyba zadawać takie pytania?

Ojcom dominikanom życzymy miłego uprawiania sportów, w których się kochają. Mamy jednak nadzieję, że Kościół z Bożej inspiracji zaorze to ich porosłe cykutą poletko. I zacznie na nim, po kilkunastu latach wapnowania gleby, nową jakąś uprawę.

Na dziś to tyle.

Mamy jeszcze resztki takich książek

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/indie-w-plomieniach/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/o-ujscie-wisly-wielka-wojna-pruska-adam-szelagowski/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/zeszyty-do-historii-narodowych-sil-zbrojnych/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/stanislaw-poniatowski-kasztelan-krakowski-ojciec-stanislawa-augusta/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/gabriel-ronay-anglik-tatarskiego-chana-tlumaczenie-gabriel-maciejewski-jr/

---

tagi: wiara  tomasz terlikowski  dominikanie  dyscyplina  gwałty  nadużycia  paweł maliński  pobicia  paweł kozacki  wspólnoty zakonne 

	gabriel-maciejewski
	1 marca 2026 08:38

82     2549    18 zaloguj sie by polubić