Ludzie związani w przeszłości z opozycją demokratyczną mają naprawdę kolorowe i plastyczne sny. Śni im się na przykład, że generał Jaruzelski przepędza przez Plac Konstytucji stado świń, a każda z nich ma twarz innego redaktora z telewizji. Na przodzie kroczy dumnie redaktor Woźniak z Dziennika Telewizyjnego, a za nim w niewielkich ostępach Kozera i ten drugi, przylizany, potem pomniejsze prosiaki, a na końcu Falska. Generał gwiżdże, nawołuje świnie, a plac jest pusty i nawet z okien nikt się nie wychyla. I takich snów demokratyczni opozycjoniści mają naprawdę wiele. Im kto lepiej się odnalazł w nowych czasach tym ma ich więcej. A kiedy się budzi rano, to nie z krzykiem wcale, nie z kroplami potu na czole. Wstaje wypoczęty i świeży, i myśli sobie, że jego życie przebiegło właśnie tak, jak miało minąć, teraz zaś można już tylko śnić o pognębionych wrogach i sukcesie, którego konsumpcję zakłócają wprawdzie niewłaściwe wybory osób do głosowania uprawnionych, ale mimo wszystko daje się to jakoś przetrwać, szczególnie jeśli opozycjonista nie wylądował, przez swoją naiwność czy głupotę, na śmietniku historii.

Kiedyś jednak pewnemu działaczowi struktur regionu Mazowsze, przyśniło się coś innego. Prawdziwy koszmar. Przyśniło mu się szkło.

Sen był nadzwyczaj długi, podzielony na epizody i bardzo realistyczny. Opozycjonista siedział jakby w dawnym lokalu Budapeszt, albo może w kawiarni Pałacu Kazimierzowskiego, na tyłach uniwersytetu, a przed nim stało szkło. Postawił je tam uprzejmy kelner, jakby wprost wyjęty z filmu „Zaklęte rewiry”. Uśmiechał się całkiem nie po dzisiejszemu i kłaniał wszystkim wokół, a szkło było czyste, tak bardzo, że można się było w nim przejrzeć. Opozycjonista podniósł je więc do góry, a było puste i już sam ten fakt powinien dać mu do myślenia, a może nawet zaniepokoić. On jednak spokojnie uniósł je do góry, wyprostował rękę, tak, jakby szkło było przyrządem optycznym i skierował je na twarz stojącego w pewnym oddaleniu barmana. Ten odwrócił się nagle do niego twarzą, a opozycjonista z regionu Mazowsze krzyknął przerażony, tak, że niemal się obudził. Niepojętym jednak sposobem, zamiast wydostać się ze swojego snu, zapadł weń jeszcze głębiej. Twarz zaś, którą zobaczył przez szkło, nie była twarzą człowieka, ale małpy. Nieznany gatunek małpoluda, być może big foot, albo coś podobnego, stał za barem i proponował klientom drinki. Opozycjonista opuścił rękę. Małpolud zniknął, a barman, na powrót uczłowieczony, uśmiechnął się do niego, ale tak jakoś nieszczerze.

- Zaraz przyniesie – krzyknął zza baru rozumiejąc, że klient siedzący przy stole z wyciągniętą ręką, w której ma szkło, domaga się by natychmiast wypełnić je czymś, co poprawi mu humor. I nie zauważył wcale ów barman w tym śnie, że klient domagający się alkoholu tym teatralnym gestem jest trupio blady.

Opozycjonista opuścił rękę postawił szkło na stoliku i czekał. Wkrótce naszedł uprzejmy kelner. Jakaś wewnętrzna, nieznana, ale przemożna siła kazała opozycjoniście znów podnieść szkło do oczu. Bronił się przez chwilę, ale wreszcie uległ. Kiedy kelner zbliżył się do stolika, on uniósł szkło, tak że mógł przez nie obejrzeć jego twarz. I nie była to twarz małpy, jak wcześniej. Była to twarz kata Śmietańskiego z więzienia na Rakowieckiej. Opozycjonista z regionu Mazowsze nigdy co prawda nie widział Śmietańskiego, ale coś mu podpowiedziało, że to właśnie on. Ryj krzywy ale nalany, zęby popsute, smród nieludzki wydobywający się z wąskich i popękanych ust. A w ręku flaszka denaturatu z uśmiechniętą czaszką na naklejce. Opozycjonista wzdrygnął się naraz, potem zatrząsł, potem chciał odstawić szkoło, ale ktoś jakby poruszył krzesłem i szkło spadło na podłogę. Rozbiło się, a dreszcze, które zamieniły się dygot nie ustały wcale. Opozycjonista poczuł, że coś wyciąga go z tego lokalu, gdzie za barem stoi małpa, a kelnerem jest kat, i wlecze w nieznane. Potem się obudził. Nad łóżkiem stała jego żona, z twarzą trochę podobną do tej, którą widział we śnie u kata Śmietańskiego, ale naprawdę tylko trochę.

- Dziś rocznica – pamiętasz – zaskrzeczała.

Opozycjonista zamrugał oczami. Tak, pamiętał. Dziś była rocznica jego uwolnienia z internowania. Powrotu do domu i początku nowego życia, które w końcu zamieniło się w życie jeszcze bardziej normalne, w ojczyźnie wolnej i szczęśliwej. Po południu mieli przyjść goście. – Jak to dobrze – pomyślał opozycjonista – że nie zaplanowaliśmy tej imprezy w jakimś lokalu. Potem ziewnął i ruszył do łazienki. Przypomniało mu się więzienie na Białołęce, potem internat, potem sny, które tam miewał, składające się głównie z gołych koleżanek, z którymi nigdy nie zdarzyło mu się mieć żadnej okoliczności, a na końcu pomyślał o szkle.

- Sen mara, Bóg wiara – westchnął i wepchnął szczoteczkę do zębów wprost w rozdziawione usta.

Po południu, za stołem do którego frykasy donosiła wynajęta specjalnie na tę okazję Ukrainka zasiedli wszyscy jego znajomi, to znaczy ci, którzy dożyli nowych czasów. Rysiek, co rozwoził ulotki na motorowerze, Janek, co nie skończył studiów na muzykologii, bo go zamknęli za bibułę, a potem założył zespół muzyczny i grywał na weselach, a także Wiesiek, ten co go pobili w czasie demonstracji 15 sierpnia. I było prawie jak dawniej. Prawie, bo wszyscy przynieśli jakieś prezenty, czego dawnymi laty nie praktykowano, bo każdy sam był prezentem, a do lokali konspiracyjnych wchodził niczym magik na scenę, witany oklaskami wszystkich zebranych.

- Gram w filmie – powiedział Wiesiek niespodziewanie.

Wszyscy popatrzyli na niego dziwnie. – Ale jak to Wiesiu grasz w filmie – zapytała żona. – No tak, firmę przekazałem synowi, a Jurek, ten wiecie, z Grójca, co sprzedał sad po ojcu, ma teraz wytwórnię i robi różne filmy. Epizody tam gram.

- Ale jakie filmy – opozycjonista był skonsternowany i to wcale nie lekko.

- A różne – rzekł Wiesiek -  o papieżu na przykład, że zamach na niego był. Janek, co miał zespół muzyczny chrząknął.

- I jakie jeszcze - dopytywał się opozycjonista

- No wiecie – Wiesław opuścił głowę – takie rozrywkowe bardziej

- W sensie, że erotyczne – nie wytrzymał Rysiek

Wiesław popatrzył na niego jak kat Śmietański na swoją ofiarę.

- Nie Rysiu, nie erotyczne. Dla ludzi, do śmiechu takie.

Wszyscy wzruszyli ramionami i zaczęli patrzeć w talerze, na które miła Ukrainka nałożyła już kartacze i surówkę.

Może rozpakujesz prezenty – powiedział Janek, który miał zespół muzyczny.

Opozycjonistę coś tknęło.

- Na jakich ty imprezach występujesz Janek – zapytał.

- A na różnych – Janek nie był za bardzo skory do rozmowy – głównie okolicznościowych.

- W jakichś szczególnych okolicznościach? – zaśmiał się Wiesiek nieszczerze, udając ubawionego tym kalamburem, a żona skrzywiła usta, jakby chciała tylko zasugerować, że ją to rozśmieszyło.

- W okolicznościach ze szczególnym okrucieństwem - wybuchnął dzikim już zupełnie śmiechem Rysiek. I wszystkich ogarnęła wesołość. Opozycjonista z regionu Mazowsze, popatrzył na poważną niczym madonna z ikony Ukrainkę, a potem przypomniał sobie o prezentach. Kiedy tamci trzęśli się ze śmiechu on rozerwał papier na kwadratowym dużym pudełku, potem podniósł wieko i zamarł. W środku było szkło. Cztery sztuki szkła, tego samego co w lokalu, który mu się przyśnił. Powoli podniósł w górę jedno i wyciągnął rękę przed siebie i skierował jest wprost na twarz Ryśka. Ten akurat zamknął usta, więc to co zobaczył opozycjonista było jeszcze bardziej wyraziste, a przez swoją powagę jeszcze straszniejsze. Twarz bowiem oglądana przez szkło nie była twarzą Ryśka, ale prokuratora z sądu okręgowego w Radomiu, gdzie wydano na niego wyrok za działalność w opozycji demokratycznej. Kiedy przesunął szkło na twarz Janka, ujrzał co prawda Janka, ale w zomowskim uniformie z pałą w ręku i całym garniturem przegniłych zębów nadających się do ekstrakcji. Potem przesunął szkło na Wieśka i o mało nie zemdlał. Siedział przed nim sam Bogusław Linda, odziany tak, jakby wyszedł właśnie z planu filmu „Psy”.

- A to świnia – pomyślał opozycjonista – a mówił, że gra tylko epizody!

Już, już chciał przesunąć szkło na twarz żony, ale jakiś głos wewnętrzny powiedział mu, żeby tego nie robił. Zamiast tego siedzący w jego głowie diabeł, podsunął mu inny pomysł. Opozycjonista zerwał się, wybiegł do łazienki i stanął przed lustrem. Patrzył w swoją pooraną twarz uważnie, a następnie uniósł szkło. I powoli zaczął zbliżać je do policzka. I kiedy już prawie, prawie miał go zasłonić szkłem, ktoś szarpnął go za ramię.

- Niech pan się obudzi – usłyszał głos – to koniec!

Opozycjonista potrząsnął głową, otworzył oczy. Siedział w ładnym, odmalowanym pomieszczeniu, w którym na ścianach wisiały reprodukcje znanych obrazów szkoły prerafaelickiej, bardzo kojących nerwy.

Przed nim zaś siedział młody człowiek z sygnetem na palcu. Na ścianie za nim widniał zaś napis – Doktor Falski, terapia uzależnień, hipnoza.

- Czy znów było tak samo – zapytał życzliwie młody lekarz

- Identycznie panie doktorze – nie nalali mi. Nie zdążyli. Poza tym wszystko jak wcześniej.

- No widzi pan – rzekł doktor – zbliżamy się do szczęśliwego finału.

Słysząc to opozycjonista uśmiechnął się.

- Niech się pan czegoś napije – rzekł doktor i zawołał panią z recepcji.

- Irenko – powiedział – przynieś coś do picia.

Za chwilę na stole pojawiła się woda Perrier, soki i kruche ciasteczka, jak zawsze po seansie.

Opozycjonista sięgnął po szklankę, ale ręka zawisła mu w powietrzu.

- Jak ona się nazywa – w jego głosie nie dało się ukryć podejrzliwości.

- Irenka – spokojnie odpowiedział doktor Falski

Aha – chrząknął opozycjonista – sięgnął ku stojącemu na tacy zestawowi. Cofnął jednak rękę. Pomiędzy szklankami z sokiem i talerzykiem z ciastkami, stało szkło, czyste jak kryształ.

 

Na dziś to tyle, bardzo proszę byście czasem pamiętali o mojej zrzutce. Bo traktuję to jednak jako obowiązek.

https://zrzutka.pl/438wfv?utm_medium=mail&utm_source=postmark&utm_campaign=payment_notification

A dziś mam do sprzedania takie oto książki.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wyparte-odroczone-odrzucone-niemiecki-dlug-reparacyjny-wobec-polski/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/moda-na-zachod-w-kulturze-materialnej-chin-epoki-tang-618-907-n-e/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/muszkieterowie-historia-tajnej-organizacji-wywiadowczej/

 

 

 

---

tagi: media  wspomnienia  przeszłość  sen  szkło   opozycjoniści  dziennik telewizyjny 

	gabriel-maciejewski
	9 października 2025 08:57

50     1746    17 zaloguj sie by polubić