Pamiętam taką zbiórkę makulatury, która odbywała się w naszej szkole podstawowej pewnie ze 45 lat temu. Dzieci przynosiły paczki pełne niepotrzebnego papieru, a każda klasa musiała wyrobić normę. Ja zawsze przy takiej okazji szedłem do biura, gdzie pracowała moja matka i dostawałem paczkę zdezaktualizowanych druków, nikomu niepotrzebnych, przeznaczonych na śmietnik. Niektórzy jednak przynosili książki. Był to taki moment w moim życiu, że nie wyobrażałem sobie iż można oddać książkę na makulaturę, nie mówiąc już o wyrzuceniu jej na śmietnik. No, a ktoś przyniósł związane sznurkiem książki, a na wierzchu leżały „Klechdy sezamowe” Leśmiana. Postanowiłem je uratować, ale okazało się, że nie rozumiem o co chodzi w zbiórce makulatury. Jeden kolega, pardon, podpieprzył mnie do wychowawczyni, w trosce o te wyśrubowane normy, które mieliśmy wykonać. Pani przyszła, popatrzyła na mnie dziwnie, coś powiedziała, ale książkę mogłem zachować.

Przypomniało mi się to wczoraj, albowiem obserwując od dawna strukturę dyskusji jaka odbywa się w polskim Internecie, doszedłem do wniosku, że przypomina ona owe wyśrubowane normy zbiórek makulatury. To znaczy, kręcą się pewne koniunktury, które nie owocują niczym poza zwiększonym zainteresowaniem pewnymi postaciami i określoną treścią, ale nic w nich się nie zmienia. Jeśli zaś pojawia się coś interesującego, nie może to w żaden sposób zaistnieć, musi zostać przemielone. Potem z ten całej pulpy, wyłaniają się na powrót te same formaty i tak w koło Wojtek. To wymusza oczywiście określony sposób promocji treści, którzy wydaje się być skuteczny w dość szerokim spektrum, to znaczy promocja ta zaczynać się może od inwokacji z Pana Tadeusza, albo od dziesiątki różańca, a kończyć na całkowitych wygłupach i szyderstwie, cytatach z filmu „Killer” lub innego jakiegoś szajsu. Ma jednak zawsze ten sam skutek – nie przyjmuje innego stanu skupienia niż paczka makulatury, zamieniona następnie w pulpę, z której nie powstanie nic nowego, ale identyczna paczka makulatury.

Mamy więc do czynienia z serią działań pozorowanych, albo nawet nie działań, ale intencji zawartych w nieszczerych deklaracjach.

No dobra, skoro już trochę poteoretyzowaliśmy czas na konkrety. Kiedy napisałem, dawno temu, pierwszy tom Baśni, sądziłem, że formuła tego typu gawęd się wyczerpała. Można było oczywiście w tej konwencji dopisywać kolejne tomy, ale byłoby to cholernie nudne i w końcu tak nieszczere, jak książki Sławomira Kopra. – No, ale może byś więcej zarobił – stwierdzi ktoś przytomnie. Może i tak, ale bym się okropnie wynudził, a poza tym – nie zapominajcie o tym – promocja, która utrzymuje mnie na powierzchni, czyli ten blog, sama jest towarem. I nie może przybierać form standardowych, bo wszyscy stąd uciekną. To więc, co się tu promuje, także nie może być standardowe. Stąd stałe zmiany formatów i liczne nowe projekty. Inaczej po prostu nie można. Oczywiście ktoś powie, że to wszystko wynika z mojego rozchwiania i niestałości, a nie z tych filozofii, co je zapodałem wyżej. Myślę jednak, że to nieprawda.

Patrzę sobie teraz na twitter, czyli portal X, a tam ktoś promuje książkę – „Józef Mackiewicz, a tradycja romantyczna”. Profil zaś, na którym owa promocja się ukazała nazywa się – jakże oryginalnie – tylko prawda jest ciekawa. Nie wiem co zrobiłby Mackiewicz, gdyby żył i zobaczył tę książkę, ale przypuszczam, że – co najmniej – napisałby jakiś zjadliwy felieton. Widzimy więc, że dyskusja rozwija się w dwóch kierunkach – ujmując rzecz najogólniej – tradycja romantyczna i goła dupa. Przepraszam za dosłowność, ale do tego sprowadzić możemy prozę Sławomira Kopra. Pod tę drugą kategorię podpadają także wszelkie opisy okrucieństw wojennych.

Jeśli uświadomimy sobie, że w podobny sposób traktuje się nie tylko książki pisarzy nieżyjących, ale także żywych ludzi, coś chyba powinno nam zaświtać w głowie.

Nie ma takiego znawcy w całym publicznym dyskursie, toczącym się w Polsce, który dwa razy na miesiąc przynajmniej nie wyemitowałby komunikatu dotyczącego kwestii oderwania Polski od polityki amerykańskiej. I dotyczy to także ludzi młodych, którzy swoje kariery rozpoczęli niedawno i mogliby spokojnie żyć nie uczestnicząc w internetowych nawalankach. Tym bardziej, że nie mają one związku z żadną promocją ich druków, a tworzą jedynie takie złudzenie. Nie o to jednak chodzi. Należy najpierw skupić uwagę duże grupy ludzi, a następnie cyklicznie hipnotyzować ich treściami dotyczącymi zmiany politycznych paradygmatów. I to już jest tak widoczne, że bardziej nie można. I przyjmuje tę samą formę co profil – tylko prawda jest ciekawa – gdzie promuje się książkę „Józef Mackiewicz, a tradycja romantyczna”. Jakże przecież inspirującą i dynamiczną. Jakoś nie widziałem jeszcze książki pod tytułem „Józef Mackiewicz a Nina Karsov”, choć przecież przede wszystkim ona powinna być napisana. Nigdy też, przyznam, nie rozumiałem zachwytów związanych z prozą Józefa Mackiewicza. Ludzie zaś, którzy takowe wyrażali wydawali mi się zawsze podejrzani. O co? O to iż przede wszystkim chcieliby się na tym Mackiewiczu wozić do końca swoich dni, pisząc o nim przemądre dysertacje w stylu „Józef Mackiewicz a tradycja romantyczna” . Odejmując przy tym walor wszystkim innym, młodszym od Mackiewicza autorom. Na tym bowiem polega główny problem z promocją tak zwanych treści polskich. Jeśli już jakiś pisarz wystarczająco się namęczył przy swoim dorobku, wysiedział w więzieniach, a także został ciężko pobity ze dwa razy i szczęśliwie umarł w zapomnieniu, najlepiej na wygnaniu, można zeń zrobić format do unoszenia się na wysokości lamperii, coś w rodzaju latającego dywanu dla ubogich. Nie wzleci on za wysoko, ale żeby zaimponować kolegom z uczelni wystarczy. Próby tkania takich dywanów to dzień powszedni ludzi zatroskanych o Polskę i jej tradycję.

Finałem tych histerii jest istnienie periodyku o nazwie „Wszystko co najważniejsze”, o którym tu czasem wspominam. Ostatnio pan Mistewicz, szczęśliwy posiadacz owego, pochwalił się opinią na temat jakiegoś felietonu Rokity, który ponoć jako jedyny, w tym całym ogólnym pieprzeniu w kółko o tym samym, wyróżnia się na plus. Jest to oczywiście bardzo uprzejma, ale także bardzo dziecinna próba promocji Jana Rokity. Ten zaś na naszych oczach zamienił się w format autopromocyjny. Czy skuteczny? Trudno dociec, ale mam nadzieję, że tak i że zarabia on dziś tyle co dawniej w „Dzienniku”, gdzie mu ponoć płacili 30 tysięcy za jakieś dwie szpaltki tekstu.

- Wszystko przez zazdrość – zawoła ktoś zaraz – przez zazdrość tak gadasz! Nie bardzo. Bo myśli moje biegną jednak w innym kierunku. W takim mianowicie, żeby ten gąszcz znaczeń fikcyjnych nieco przetrzebić. Zrobić tu, jak mówią leśnicy, trzebież. Będzie to późna trzebież, ale lepsza taka niż żadna. Kierunek i zasady zaraz wskażę. A imię ich takie samo jak zwykle – obłęd i wynikające z niego lekceważenie odbiorcy. Mamy oto ofertę wydawnictwa Mireki, bardzo ciekawą dotyczącą spraw wojennych, bardzo podobną do oferty IPN, ale mam wrażenie, że żywszą nieco i bardziej elegancką. I cóż jest w tej ofercie? No niestety te same odgrzewane kotlety. Okrucieństwo, wojna, tradycja romantyczna i temu podobne pierdy – przepraszam panie – z których od dawna nic nie wynika. Bo gdyby wynikało – tak myślę – to prezydent Nawrocki nie fotografowałby się z Ziemkiewiczem. Dlaczego ja łączę ze sobą sprawy tak odległe i ludzi tak nie pasujących do siebie? No i w ogóle dlaczego ten tekst przypomina zupę? Otóż dlatego, że struktura promocji treści dominuje nad strukturą dyskusji. Czyli zamiast dążyć do prawdy, zajmujemy się przestawianiem dekoracji na scenie udającej las z partyzantami. Taki sam, jaki pamiętamy z przedstawienia „Igraszki z diabłem” według Jana Drdy.

- Ale przecież już Józef Mackiewicz pisał, że tylko prawda jest ciekawa, czy nie rozumiesz człowieku….!!! – zakrzyknie zaraz jakiś rozjuszony staruszek.

Skoro tak, skoro tylko prawda jest ciekawa, niech mi ktoś może wyjaśni kim jest Marian Langer i dlaczego jego książka, wznowiona przez Mireki, ale już całkiem niedostępna – „Lasy i ludzie. Z Ponurym, Szarym i Potokiem w starachowickich lasach. Wspomnienia z lat 1939 – 1945” – została wydana po raz pierwszy w roku 1993 przez „Żydowski Instytut Historyczny”? Może to były po prostu takie czasy? Ja nie wiem. W roku 1993 prowadziłem inne życie niż teraz i nie zadawałem ani sobie, ani nikomu takich pytań. Po książkę Langera też na pewno bym wtedy nie sięgnął. Próbowałem znaleźć słowo o autorze, ale nie potrafię. Jest Marian Langer chemik i Marian Langer ekonomista, ale autora wspomnień nie ma. Na allegro pierwsze wydanie chodzi po półtorej stówki, a to późniejsze po sto dwadzieścia złotych. W środku więc muszą być jakieś rewelacje. Dla mnie książka wydana przez ŻIH, z pseudonimami Chedy, Piwnika i tego trzeciego na okładce to już jest wystarczająco dużo sensacji na cały tydzień. I mam o czym myśleć. A prawda rzeczywiście jest ciekawa, tylko nie wiem, czy ona się akurat znajduje w tej książce. Wiem jednak o czym może myśleć młody autor, który chciałby napisać powieść o wyklętych. O tym mianowicie, jak wskazać, że postawy wymienionych łączą się z polską tradycją romantyczną, a także o tym, gdzie by tu dorysować gołą dupę na okładce. Bo przede wszystkim trzeba zadbać o promocję dzieła.

Na dziś to tyle. Dziękuję za uwagę.

Przypominam o naszych nowościach i dodrukach

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/krucjata-dziecieca/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-46-pomorze/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-23/

 

 

 

---

tagi: promocja  prawda  dyskusja  józef mackiewicz  jakość  wyklęci  makulatura 

	gabriel-maciejewski
	18 sierpnia 2025 04:52

22     1827    8 zaloguj sie by polubić