Może najpierw słowo wyjaśnienia, dlaczego cykl ten nazwałem w taki właśnie sposób. To znaczy mamy wyrazy „prawa strona”, a potem trzy kropki zwiastujące jakąś niespodziankę. Otóż uczyniłem to z tego powodu, że kokieterie obecne w przestrzeni publicznej, kolportowane przez tak zwanych wnikliwych obserwatorów, zasłużonych publicystów i innych chamów i cwaniaków, sytuują całą prawicową publiczność po lewej stronie krzywej Gaussa. Ja więc, chcę podkreślić, że jedyna prawa strona jaka istnieje nie dotyczy orientacji na ten czy inny opis, tego czy innego zjawiska, ale wskazuje w jakim stosunku do szczytu krzywej się znajdujemy.

Jak co roku, trwa dyskusja na temat udziału Ukraińców w tłumieniu Powstania Warszawskiego. Prezes powiedział, że nie było ukraińskich jednostek w walkach, ale ktoś sobie przypomniał, że był we wrześniu batalion samoobrony, a poza tym byli rozproszeni Ukraińcy w jednostkach SS, a więc prezes kłamał, a my musimy koniecznie o tym mówić, albowiem Ukraina jest niewdzięczna, mamy Ukropol i w ogóle. Sprawę podnosi ulubieniec wszystkich znajdujących się po lewej stronie krzywej prawaków, czyli red. Lisicki, zarzucający prezesowi kłamstwo. O żadnej dyskusji nie może być nawet mowy, a na pewno nie na twitterze, bo obecni tam ludzie nie rozumieją metodologii pozyskiwania informacji i przerzucają się wycinkami z powstańczych gazet, gdzie jak byk napisane jest – Ukraińcy. O istnieniu Bronisława Kamińskiego nikt z nich nigdy nie słyszał, a cała dyskusja polega na tym, by umieszczać w tweetach, coraz bardziej makabryczne opisy gwałtów. Bo to najbardziej podnosi emocje młodzieńców i wywołuje w nich największe oburzenie, wynikające z permanentnego niespełnienia. To są stare numery, na które wchodzący w życie nabierają się zawsze.

Dodam jeszcze tylko, że ostatniego żołnierza z tego batalionu samoobrony IPN chciał sprowadzić do Polski i osądzić w roku 2019. Gość mieszkał w USA, ale zmarł. Reszta została wytłuczona w Jugosławii, a ostatni żyjący poszli na emigrację. I nikt ich nie niepokoił do czasu przejęcia władzy przez PiS. Nawet komuniści, co przecież wydaje się dziwne, prawda?

Dyskusja o tych Ukraińcach w Powstaniu ma dziś jedynie sens propagandowy i znajduje się na ona na kursie kolizyjnym z identyczną, stymulowaną przez te same czynniki, falą po stronie ukraińskiej, która wzbiera idiotycznymi zarzutami wobec Polaków. No i Wołyniem. Nie zatrzymamy tego i nikomu niczego nie wyjaśnimy. Ja domagam się właściwie tylko jednego – niech na tę konfrontację z Ukraińcami poprowadzi lewą stronę krzywej Gaussa sam redaktor Lisicki. Niech się nie chowa wśród książek, nie udaje, że go nie ma, nie zgrywa pociesznego staruszka. Niech założy zbroję, hełm, weźmie do ręki kopię i śmiało rusza do ataku.

Wobec grozy Powstania można równie dobrze wspominać co roku udział w nim Holendrów i Belgów. Rosjan celowo pomijam, bo uch udział jest oczywisty, ale ma pozostać ukryty. I do tego też służą występy osób takich jak Lisicki.

Tyle tytułem wstępu.

Mam przed sobą niewielką książeczkę autorstwa Grzegorza Motyki, która opisuje losy Tadeusza Zielińskiego – pseudonim Igła – dowódcy oddziału WiN działającego po lewej stronie Wisły w okolicach Kozienic, Iłży, Zwolenia i Skaryszewa. Podtytuł tej książki to „Analiza mikrohistorczna kontrrewolucji wyklętych” w środku zaś są opisy samych makabr, albo idiotyzmów. Tak to przynajmniej oceniam, bo inaczej jakoś nie umiem. W przypisach zaś mamy coś w rodzaju polemiki z pracami Joanny Wieliczki-Szarkowej, opisującej wyklętych na sposób romantyczny i starającej się odejmować im wszelkie atrybuty bestialstwa, a do takich można chyba zaliczyć zastrzelenie żony pułkownika Wnukowskiego, kobiety po połogu, którą partyzanci Igły zatrzymali wraz z mężem i całym oddziałem KBW w lesie pod Skaryszewem. Komuniści pisali jeszcze, że została ona wielokrotnie zgwałcona, mając zapewne ten sam cel, co dzisiejsi kreatorzy burz medialnych i hormonalnych wokół Powstania. Kto konkretnie tak pisał? Niejaki Skwarek, w książce „Na wysuniętych posterunkach”. Ten sam, co jako jedyny złapał za RKM, kiedy Cheda i jego ludzie zajmowali więzienie w Kielcach. Wszyscy inni ubecy przezornie się pochowali, ale Skwarek nie. On dał ognia, a potem napisał te wstrząsające wspomnienia o bestialstwie ludzi z lasu.

W książce Motyki są jeszcze gorsze rzeczy, ale nie dotyczą one brutalnych czynów wyklętych, ale ich niezrozumiałego idiotyzmu. Bo jak inaczej nazwać próbę ataku na więzienie w Kozienicach, dokonane za pomocą kilku zdobycznych ciężarówek, które miały dojechać do Kozienic poprzez drogi zapchane pędzonym z Niemiec na wschód bydłem i końmi, a także powracającym z zachodu wojskiem? Był czerwiec roku 1946. Motyka nie opisuje tej, tak zwanej bitwy pod Zwoleniem, jako klęski, ale wskazuje, że oddział nie został rozbity. Niesamowite. Ktoś mi tu zaraz przypomni, że Motyka, to ten gość co relatywizował działania UPA. No tak, a poza tym starał się o posadę szefa IPN, ale mu się nie udało. Zajął się więc czymś innym.

Pytanie dla prawej strony krzywej Gaussa brzmi – czy słowa bez czynów mają jakiekolwiek znaczenie? Szczególnie w kwestiach tak drażliwych? Może ujmijmy to tak – IPN miał szczery zamiar ściągnąć do Polski i osądzić tego pana, co służył w batalionie samoobrony, i był we wrześniu 1944 na Starówce. To się nie udało, bo człowiek zmarł. Był już bardzo stary. Czy wspomnienie o nim towarzyszy jakiejkolwiek dyskusji  udziale Ukraińców w walkach z Powstańcami? Nie zauważyłem. Oskarżenia bowiem nie są formułowane wobec tychże Ukraińców, nie ważne – rozproszonych czy zorganizowanych. One są formułowane przeciwko Polsce jaką znamy. Czyli tej, która występuje z pozwem przeciwko zbrodniarzom.   I tak konstruowana jest każda dyskusja dotycząca spraw niełatwych. Jako seria oskarżeń przeciwko Polsce. One nie mają żadnego pokrycia i są w zasadzie jednym biciem piany. W pewnym momencie ową krwawą pianę ubarwia się dodatkiem złożonym z legend o wyklętych. Które z nich są najbardziej popularne? No te, co je opisał Skwarek w książce „Na wysuniętych posterunkach”, tyle, że odwraca się ich wektor i to co Skwarek opisał jako zło wcielone, maluje się innymi barwami – ciepłymi i romantycznymi. I na to wychodzi Motyka i mówi – nie było tak źle. Nie wiadomo czy zgwałcili tę żonę pułkownika, a oddział nie dał się rozproszyć.

Bardzo wszystkich przepraszam, ale to są Tworki. I mało tego, w tych Tworkach siedzą ludzie, którzy uważają, że podane w ten sposób treści mają walor wychowawczy.

Mam jedną jeszcze uwagę metodologiczną – czy ktoś w tych oszalałych dyskusjach wskazał kiedyś na prosty i bezsporny stosunek liczbowy – ilu oficerów niemieckich, ukraińskich, belgijskich, holenderskich i innych było poszukiwanych przez międzynarodowe trybunały? I jak się ta liczba ma do ilości oficerów polskich poszukiwanych przez te trybunały? Bo od tego chyba należałoby zacząć?

Jak wiemy wszystko jest narracją. Pozostaje jedynie określić do jakich celów służącą. To co tu opisałem nie jest żadną narracją wychowawczą, ale narracją dewastującą. Preparowaną tak, by naród ponosił kolejne ofiary, albowiem zainfekowany zostanie pokoleniem wzmożonych i bezradnych wobec manipulacji durniów, którzy przez samą tylko swoją aktywność popchną go ku katastrofie.

Kolejnym, silnie tu obecnym aksjomatem jest formuła – nie warto rozmawiać. Każda inna jest bowiem pułapką. I to jest ważna kwestia. Jeśli ktoś chce z nami rozmawiać, musi mieć naprawdę coś ciekawego do powiedzenia, albo zapłacić. Mam tu na myśli postawę jaką winni przyjąć przedstawiciele narodu. Czyli nie wykazywać gwałtownego pragnienia dyskusji,  z każdym. To jest sprawa oczywista, dla każdego poważnego człowieka. Wszystkie inne postulaty są fałszywe. Jeśli ktoś tego nie rozumie, nie umiem mu pomóc. Tych, którym coś tam świta w głowach, ale nie potrafią ująć tego w słowa oczaruję przykładem, jakże prostym – Rosjanie nie rozmawiają z nikim. Oni wyłącznie dokonują demonstracji. No i preparują dialogi, które następnie narzucają swoim poddanym. To im gwarantuje spokój w regionach podbitych.

Nie wierzę w żaden dialog czy to z Niemcami, czy to z Ukrainą i w żadne ustalenia dotyczące ekshumacji czy też innych jakichś ustępstw z którejkolwiek strony. A zachowanie wczorajsze dyrektora Instytutu Pileckiego tylko mnie w tym utwierdza. Nie wszyscy pewnie wiecie, ale człowiek ten chciał zorganizować seminarium o dobrach kultury, które Polska powinna zwrócić Niemcom. To jest nie tylko demonstracja, ale także prowokacja. I poza splunięciem w jego stronę, nie zasługuje na żadne dodatkowe uwagi.

Nie mam też jednak dobrych wieści – to znaczy nie mam za bardzo dobrych – niestety, żeby przyjąć postawę godną i skuteczną, musimy się najpierw wyplątać z narracji, które zostały nam narzucone przez Skwarka. Także tych uwodzicielskich, którym różni wariaci zmienili wektor, uważając, że to wystarczy by miały one wychowawczy charakter. Do tego nie wystarczy niestety sam mózg. Potrzebni są pośrednicy, ale tych mamy deficyt, bo wszyscy są albo tak pełni dobrych chęci, że skręcają swoją małą drezynką do stacji Tworki, na tor całkiem boczny, albo przyjęli posadę wychowawcy i kaowca w internacie dla młodzieży męskiej, której starają się zaszczepić wzorce patriotyzmu i bohaterstwa. Nie ruszając się przy tym sprzed monitora stojącego w małej kanciapce. Innych nie ma, a jeśli są, to nie mają certyfikatów żadnej instytucji, bo te z kolei przeznaczone są dla ludzi takich jak Gorzelik. I tym niewesołym akcentem kończę.

Mam dziś takie oto książki w ofercie:

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/postep-duszy-czyli-wzrost-swietosci/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/bitwa-nad-rzeka-sirgune/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/smierc-bale-i-skandale-cz-5/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/smierc-bale-i-skandale/

 

---

tagi: wojna  sprawiedliwość  zbrodnie  dyskusja  dialog  wychowanie  fałsze 

	gabriel-maciejewski
	5 sierpnia 2025 07:34

72     2730    10 zaloguj sie by polubić