Czytam wszystkie przewodniki Grzegorza Rąkowskiego po dawnych ziemiach wschodnich. Na zachodniej Ukrainie wszystko prawie, co piękne i wartościowe ma pochodzenie polskie. Śladów zamożności i świetności Polski jest tam od groma. Ba! Z tych przewodników dowiedziałem się, że po 1990 powstało wiele parafii katolickich, czyli ze tam jednak trochę Polaków aostało. W samym Lwowie zostało kilkanaście tysięcy Polaków i za Sowietów były cxynne cały czas dwa kościoły z mszami po polsku - katedra łacińska i kościół pw. św. Antoniego.

Jak ja słyszę, zeby Ukrainę oddać znowu pod kontrolę Miakwy, to mnie się nóż otwiera, bo co to znaczy? To znaczy, że mamy oddać to, co jeszcze ocałało po 45 latach pożogi bolszewickiej. Jak można mówić o pragnieniu normalnego polskiego państwa, wypinając jednocześnie pośladki na te pamiątki po Polakach na wschodzie?

Na Ukrainie jest o tyle dla nas dobrze, że Ukraina nie kradnie nam tych ludzi i ich dokonań, tak jak robi to Białoruś czy Litwa. Na Białorusi Woyniłłowicza uważają za Białorusina. Mickiewicza też.

Ludzie chyba dlatego chcą oddać Ukrainę Moskwie, bo boją się kompromitacji - "bo tam sam banderowcy!". Tak, jakby ktoś im wbił tę bzdurę, że banderowcy = Ukraińcy. A jażdy, kto tam pojedzie i poprzebywa z miesiąc lub dwa z łatwością się przekona, że tam banderowcy to jakiś plankton, zgromadzony głównie w radach miejskich czy dziwnych stowarzyszeniach.