Opisane wczoraj sprofilowanie systemu edukacji w Polsce, mam na myśli edukację obywatelską i państwową, a także społeczną, ma istotną konsekwencję – nie prowadzi w żadnym kierunku. To zaś pozwala przypuszczać, że edukowany nie powinien nigdzie podążać, ale musi stać w miejscu i w milczeniu czekać na swój tragiczny los. Jeśli akurat koniunktury są inne, czekać nie musi, ale powinien się usunąć ze sceny, by zrobić miejsce godniejszym i ważniejszym. Z tego też powodu nie można zmieniać paradygmatów edukacyjnych i przesadnie ich komplikować. Bo ważniejsi i mądrzejsi mogliby się pogubić.

Co wobec takiego stanu rzeczy jest najistotniejsze w edukacji państwowej, politycznej, społecznej i ludzkiej, której efektem powinien być świadomy i dojrzały Polak? Troska o ojczyznę i cywilizację całą. A jakaż to cywilizacja? Łacińska rzecz jasna, czyli ta lepsza, co koniecznie trzeba podkreślić, żeby ktoś tam czegoś innego nie sugerował. Ważna jest też ciągłość tej tradycji, czyli mechanizm pozwalający wychowywać kolejne pokolenia poprzez budujące przykłady. Jakie to są przykłady? Ojcowie niepodległości będą chyba najlepszym przykładem, ale także bohaterowie, co oddali życie za ojczyznę, a także mędrcy, którzy przyczynili się do jej wielkości. Z tymi najgorzej, bo historia jasno wskazuje, że było ich niewielu, a ich miejsce często zajmowali zdrajcy, idioci, albo agenci instalowani w kluczowych miejscach dla państwa, korzystający z wadliwego systemu awansów ułatwiającego robotę wrogom. Dlaczego ten system taki był? Bo promował godniejszych i ważniejszych. Kiedy patrzmy na obraz Matejki – Rejtan – widzimy w zasadzie samych godniejszych i ważniejszych. Niegodny jest tylko ten gość w rozchełstanej koszuli, co się położył na progu. I tylko on przeszkadza. Tamci co stoją, albo siedzą to sama śmietanka, która zgromadziła się w jednym miejscu by zatwierdzić najważniejszy dla państwa akt w tym momencie, czyli jego podział. Dlaczego godniejsi to czynią? Dla dobra państwa i ludu, to jasne. Nie można nawet sugerować, że są zdrajcami. To wszystko są zatroskani o los kraju mężowie stanu. I ta figura dominuje w systemie edukacji patriotyczno-państwowej. Zmieniają się tylko ludzie i organizacje, którym państwo zostaje podporządkowane. A adresat tego państwotwórczego przekazu jest zawsze ten sam – młodzież, która ma występować w obronie garbusków. Bo najistotniejsze jest by trafić do młodzieży, czyli tak spreparować przekaz, by ludzie którzy żyją samymi emocjami byli wobec niego bezradni. Ja to wiem na pewno, bo kiedy zaczynałem pisać swoje kawałki, zgłaszali się do mnie różni godniejsi, którym się wydawało, że będę pisał tak, jak piszę, ale to, czego oni oczekują, i w ten sposób uzyskamy wspólnie niespotykany efekt – całkiem za darmo, bo nikt nie zamierzał mi płacić – uda nam się ogłupić i wykorzystać gromady nastolatków. Okazało się, że tak się nie da. Po pierwsze dlatego, że ja mam inne plany, po drugie dlatego, że czas płynie i nastolatki przestają być nastolatkami, a przemożny wpływ na kolejne roczniki ma kultura globalna a nie lokalna. Po trzecie wreszcie dlatego, że sugerowany przekaz niezwykle szybko się zużywa. O czym wspominałem tu już kilka razy. To znaczy garbusek idzie pracować do cyrku, albo zostaje konfidentem policji, bo żyć trzeba. I nie potrzebuje już niczyjej ochrony. I nikt nie rozumie, choć przecież to proste. Dlaczego tak jest? Bo każda inna narracja, poza garbuskową demaskuje godniejszych i bardziej zasłużonych. Przeważnie jako roszczeniowych ignorantów nie posiadających żadnych możliwości w zakresie wpływu na masy, o co im przecież chodzi. Czasem jednak też nie jako ignorantów, ale jako zdrajców, roztaczających wokoło ten charakterystyczny zapach pogardy dla ludzi. Do czego, zawsze, dochodzą różne stylizacje. Wszystko zaś zaczyna się od zadeklarowania szczerych intencji. Te zaś mają być realizowane prostymi i dostępnymi wszystkim narzędziami. Popatrzcie sobie na taką prezentację

https://forumkierunekpolska.pl/

Nie mówię, że to są zdrajcy. Mówię, że to jest dejavu przenoszące nas do roku 2012. Nic się od tamtego czasu w głowach nie zmieniło. Dzień świstaka po prostu, wszystkie pary tańczą poloneza, a marszałek Struzik oberka, bo do niego został stworzony. Kierunek Polska – ratujmy ojczyznę i cywilizację łacińską poprzez wiarę w biznesie. Dzięki temu trafimy do młodzieży.

Ktoś powie, że tym ludziom nie można pomóc. No nie, jest inaczej – to Polsce nie można pomóc przez tych ludzi, albowiem oni stoją i patrzą wymownie na posła Rejtana i jego owłosioną klatkę z piersiami (copywright Marek Hłasko) oczekując, że nie będzie on im przeszkadzał w spełnianiu ważnych czynności państwowych. Ktoś powie, że przesadzam i się czepiam, bo przecież nie sposób zgromadzonym na liście mówców osobom odmówić szczerych intencji. No, ja bym może w paru przypadkach próbował, ale kimże ja jestem, żeby oceniać i krytykować godniejszych i bardziej zasłużonych, którzy od wielu już lat działają w programie – Polska wielki projekt. Nikim. Oni zaś wskazują już od ponad dekady na to, że koniecznie trzeba bronić garbusków, by Polska rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej. No i żeby ta cywilizacja łacińska kwitła, bo widać, że coś niedobrze się z nią dzieje.

Hasłem przewodnim imprezy jest – Polska nie ma planu na siebie, czas go stworzyć i realizować. Jak to Polska nie ma planu? Toż mamy przecież imprezę „Polska wielki projekt” tylekroć tu wspominaną. Co roku odbywają się zjazdy i różne sympozja w jej ramach. I co? My ciągle nie mamy planu? A może mieliśmy go za rządów PiS, ale teraz nie mamy, bo się okazało, że był tak biedny i nędzny, że osiem gwiazdek rozniosło go w pył. I żadna z mądrych głów, które dziś ponownie się zbierają nie rozumie jak to się stało. A co tam mamy pod spodem napisane, w punktach, gdzie jak sądziłem należało się spodziewać omówienia narzędzi realizacji planu na Polskę? No, same ważne rzeczy. Pierwszy punkt to gala finałowa. O reszcie nawet szkoda gadać.

Wnoszę więc, być może błędnie, że cała ta huczna impreza zaplanowana została po to, by zaproszeni goście i ich dziewczyny mogli się zaprezentować na gali finałowej. Można by do tego wszystkiego dodać jeszcze sławny postulat Anny Walentynowicz – policzmy się. Tylko czy zdjęcie Anny Walentynowicz pasowałoby do tych okoliczności i nie raziło zebranych? Tego nie wiem.

Zastanawiający jest też ten projekt strony, ma on bowiem charakter policyjno-kryminalny. Chodzi mi o kolorystykę i te taśmy, które ograniczają obszar, gdzie popełniono przestępstwo. Nie wiem kto wpadł na ten pomysł i jaka intencja mu przyświecała, ale z pewnością nie miał ów człowiek w głowie dobra Polski. Pewnie też nawet nie miał w głowie dobra prelegentów, którzy – w mojej, być może błędnej ocenie – wskazani są tu jako potencjalni przestępcy, zamknięci na niewielkim obszarze, gdzie za chwilę jakiś powołany przez nie wiadomo kogo Sherlock Holmes rozpocznie swoje śledztwo. No, ale każdy bawi się jak umie.

Miejmy nadzieję, że nowy plan na Polskę nie zdewastuje jej całkiem i nie poczyni większych szkód niż trwający nieustająco program „Polska wielki projekt”. I z tym Was zostawiam.

Takie oto książki wstawiłem dziś do sklepu

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/przez-pustyni-azji-sven-hedin/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/korespondencja-wojskowa-hetmana-janusza-radziwilla-w-latach-1646-1655-czesc-2-listy/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wampir/

---

tagi: polska  cywilizacja łacińska  edukacja  sukces  mędrcy  plan  rozwój  gala 

	gabriel-maciejewski
	1 października 2025 10:10

42     1716    9 zaloguj sie by polubić