Tak, w dwóch słowach, ująć można ducha obecnych rządów i publicystyki politycznej w Polsce. A w zasadzie nie tylko politycznej, ale każdej, także naukowej. Zacznę od niej, bo znów się ktoś na twitterze skarżył na punktozę uczelnianą oraz absurd polegający na tym, że w redakcjach punktowanych pism kolejki do publikacji artykułów wydłużają się do trzech lat. Książek zaś nikt nie pisze i nie wydaje, a życie badaczy-humanistów ucieka przecież i nie trwa wiecznie. Do tego jeszcze wszystko co związane jest z badaniami oddziela się od dyskursu publicznego, niczym góra lodowa od Antarktydy i płynie w nieznanym kierunku. No i zmniejsza się cały czas niepostrzeżenie i nieodwołalnie. I to jest groza. Oczywiście, że jest, ale nikt nie myśli o jej zażegnaniu, bo pieniądze na utrzymanie tej paranoi płyną szerokim strumieniem. Jej kierownicy zaś prędzej dadzą sobie odrąbać rękę niż zrezygnują z tego procederu. Do tego wszystkiego prowadzi się – poprzez placówki państwowe – działalność edukacyjną w zakresie historii państwa i narodu, którą historycy zawodowi, z niejakim wstydem określają wyrazem wulgarna. I ona taka jest. Te wszystkie narodowo-patriotyczne wzmożenia i ekscytacje są od początku wulgarne i tak zostały zaplanowane. I zmienić tego nie można, wiem bo próbowałem. Pewien mędrzec, po opublikowaniu I tomu Baśni jak niedźwiedź, powiedział mi, że to jest zły tytuł, bo książka powinna się nazywać „Odważni i wybitni Polacy”. Z tej drogi nie zawrócimy nigdy, tak, jak nigdy nie zrozumiemy, że nie można sprzedawać książek obok stoiska gościa, co żeni ludowi chleb ze smalcem i ogórkiem. No, ale o to już mniejsza. Mamy trzy obszary – naukę i metodę, sprofanowaną punktozą i zamienioną w sieć folwarków zarządzanych przez dyrektorów finansowych dzielących nie swoje pieniądze. Jest to podbudowa pod propagandową publicystkę, która emitowana jest poprzez media wrogie państwu i narodowi, a jej finalnym efektem jest oskarżanie Polaków o współudział w Holocauście. Ten fakt zaś potwierdzają liczne prowokacje osób, które wyrosły z obszaru popularyzacji wulgarnej, czyli w pewnym momencie ruszyły drogą na skróty, bo im się zdawało, że nie ma się co opieprzać trzeba mówić, jak jest. I powiedzieli jak jest, potem to powtórzyli, później zrobiła się eskalacja, którą należało podtrzymywać, żeby natężenie uwagi publiczności nie zmalało, a dziś mamy już gotowych polskich faszystów, którzy mówią, że komór gazowych nie było. Klaszcze im duża grupa debili, zasłuchanych w głosy, pochodzące z niemieckich ośrodków propagandy i przekonanych, że oto za chwilę ci okropni Żydzi wyjdą ze swoich nor z rękami na karkach i oddadzą wszystkie swoje aktywa. Skąd się ten obłęd bierze? Z niezrozumienia prostego faktu – treść musi być kolportowana, a kolportaż kosztuje. Jeśli więc coś dostajecie za darmo, i jeszcze z popitką, to jest to gówno warte. To kwestia pierwsza, dotycząca produkcji publicystycznych. Czym jest kolportaż nie rozumieją także badacze historii, ich prace bowiem adresowane są do nikogo. Jednak oni wierzą, że ci, co dali im pieniądze na artykuł o średnicy luf muszkietowych w szwedzkiej armii, w czasie kampanii Karola XII na Ukrainie, mają dla nich jakiś plan i ten zostanie ujawniony wkrótce. To jest identyczny rodzaj złudzenia, jak to opisane wyżej, a dotyczące patriotów ufających, że Grzegorz Braun poprowadzi ich do zwycięskiej szarży na Żydów ubranych w chałaty i jarmułki.

Utrzymywanie tego szaleństwa jest konieczne do podboju. Ma ono jeszcze tę funkcję, że wróg pozostaje nierozpoznany, bo narracje wskazują na kogoś innego, kto i tak pozostaje poza zasięgiem oszukiwanych członków podbijanego plemienia.

Sytuacja więc wygląda tak – nieskuteczność nazwana zostaje skutecznością, bo wywołuje gwałtowne emocje. Te zaś wypalają się w jałowych dyskusjach i sporach. Wszyscy chcą, żeby im wskazać wroga, a kończy się to tak, że wskazuje się im wroga wewnętrznego i łatwo dostrzegalnego – będzie nim prezydent Nawrocki, z nadania PiS, a jak wiemy z PiS bierze się wszystko co najgorsze, albowiem jest to partia ludzi dwulicowych i podstępnych, którzy nie chcą przeprowadzić ekshumacji w Jedwabnem. Utrzymują za to placówki muzealne, gdzie lansuje się nieskuteczną, nie atrakcyjną i wulgarną wersję historii. Częściowo więc są sami sobie winni.

Czy ktoś w ogóle myśli o tym, żeby tak zwane polskie treści kolportować gdzieś poza Polską? Nie. I wynika to wprost z niezrozumienia faktu, że treść musi być kolportowana w formie atrakcyjnej, a nie preparowana w taki sposób, by przystawała do innej treści obecnej w innych krajach i tam sprzedawanej.

Mamy więc placówki muzealne, które kokietują dzieci i młodzież zwulgaryzowaną wersją historii. Próbują ten sam sposób stosować wobec gości przybywających z zagranicy, wśród których sporo jest osób świadomych tego szwindlu. Nikt póki co nie wpadł jeszcze na pomysł, by to zmienić, albowiem zbyt wielu ludzi z tego stanu rzeczy korzysta. Do tego mamy ośrodki naukowe, redakcje punktowanych czasopism i w ogóle ludzi z akademii, którzy są świadomi tego, iż konieczne są zmiany. Nie mogą ich jednak przeprowadzić, albowiem uważają, że na taką operację potrzebne im jest pozwolenie państwa. Nie można bowiem pracować za darmo, a ryzyko jest słowem w ogóle w tych kręgach niezrozumiałym. Na tym rozdwojeniu państwowotwórczej jaźni pasą się prowokatorzy i oszuści, którzy wiedzą, że państwowi pasterze nie dbają o narodowe stado baranów jak należy. I wypuszczają na pastwisko swoje psy, które w żaden sposób nie przypominają owczarków podhalańskich. Mają za to dużo wspólnego z wilkami.

No i są jeszcze tacy jak ja. Kiedy jednak zwracam uwagę na paranoiczny charakter tej sytuacji słyszę zawsze to samo – pan nie jest profesjonalnym historykiem. Po czym, po wygłoszeniu tych słów, wszyscy zamierają w stuporze i patrzą jeden na drugiego z wyrzutem.

Na koniec zostawmy już te rozważania, które i tak nie są zrozumiałe dla większości ludzi w kraju. Przyjrzyjmy się innemu ciekawemu zjawisku. Byłem ostatnio w Sulejowie. Kiedy tam jechałem, uderzyło mnie, że w kilku wioskach po drodze, na skrzyżowaniach siedziały na stołeczkach melancholijne dziewczynki i sprzedawały, z drewnianego pudełka, jak za dawnych czasów, lody przypominające lody Bambino.

W Grodzisku zaś prawdziwą plagą są dzieci, stojące na rogach ulic i sprzedające lemoniadę z dystrybutorów zakupionych wcześniej w sklepach gospodarstwa domowego. Ile – myślę sobie – te biedne dzieci muszą sprzedać tej lemoniady, w tak podłą pogodę, żeby im się zwrócił ten sprzęt do przechowywania płynu? I myślę jeszcze o tym, jakim bydlakiem musi być człowiek, który nakręcił tę koniunkturę wmawiając dzieciom, że muszą sobie zarobić na wakacje. Tak, jakby ich zamożni rodzice nie mogli im dać pieniędzy. Nie łudźcie się bowiem, że są to dzieci biedne. Może te dziewczynki sprzedające lody nie wiadomo komu, na pustej drodze do Sulejowa, były niezamożne, ale ci w Grodzisku na pewno nie. Biedne dzieci pracują oczywiście, ale nie robią z tego widowiska. A tu mamy ewidentny spektakl. Ile można zarobić na tych lodach przy drodze przy takiej konkurencji? I na tym piciu, w mieście, gdzie jest sześć Biedronek?

W tym samym czasie państwo, nie umiejące kolportować swojej historii ani wewnątrz swoich granic, ani poza nimi, szykuje się do przyjęcia plemion z Afryki, którym będzie płacić po osiem koła miesięcznie na łeb, za nic nie robienie. I żadnemu ze zdeprawowanych do cna publicystów, dziennikarzy, wariatów czynnych w sieci nie przyjdzie do głowy, by się nad tym zastanowić. Tak bardzo są przekonani o tym, że ich osobisty sukces, którego podstawą jest przemawianie do ściany, jest tuż, tuż…

 

Na dziś to tyle. Przypominam, że można cały czas wspomóc moją działalność wspomagając zbiórkę dla Saszy i Ani. Bo widzę, że niewielu tę zależność rozumie. A to jest bardzo proste do zrozumienia, znacznie prostsze niż odkrycie rzeczywistych intencji posła Brauna.

 

https://zrzutka.pl/438wfv?utm_medium=mail&utm_source=postmark&utm_campaign=payment_notification

---

tagi: sprzedaż  żydzi  historia  prowokacja  akademia  rynek treści  treść  kolportaż  schizofrenia  paranoja 

	gabriel-maciejewski
	12 lipca 2025 08:45

43     2619    9 zaloguj sie by polubić