Na początek trzeba mieć odpowiedni tytuł:

"Pasja", "Misja", ".?."  ;-)

"Wieden", "Chrobry", "Moskwa"...

Moim zdaniem najważniejszy medium jest książka, nie gra

Myślę, że Mel wymyśla tytuły na końcu

Absolutnie nie. 

Gry są poza mną niestety

"Co do pomysłu, aby Mel kręcił film o Wiedniu... To dowód na upadek kinematografii w Polsce. Calkowity."

Niestety.

I w polityce, i między inymi właśnie w kinematografii, czepiamy się ciągle obcych klamek.

To jedna z cech charakterystycznych zjawiska zwanego postkolonializmem.

Co do Wiedźmina, to najpierw była książka, a raczej seria książek Sapkowskiego. Nasi potem nakręcili film czy nawet serial na tej podstawie z Żebrowskim - straszna bieda. I dopiero, gdy firma CD Projekt zrobiła grę, to Wiedźmin stał się popularny na świecie. Na tyle, że Netflix (chyba) zlecił zrobienie nowego filmu. 

W sumie dobrze, że nie ma filmu o odsieczy wiedeńskiej, bo z pewnością nikt by się nie odważył pokazać intrygi nskręcinej przez Habsburgów przeciw Sobieskiemu, co o mały włos nie skończyło się jego śmiercią. A bez tego cała odsiecz byłaby fałszem maksymalnym. Może byśmy poczuli się lepiej, ale mniej eiec tak samo człowiek czułby się lepiej po kokainie przez jakiś czas. Od razu mówię, że nie brałem, ale bazuję na opusach Sergiusza Piaseckiego w "Bogom nocy równi" jak i na wrażeniach moich podwórkowych kanibali.

Poranek Kojota to był film, na ktorym byłem w kinie i po 30 monutsch ostentscyjnie wyszedlem z sali, bo już nie mogłem dalej oglądać tego gówna - wulgarny, prostacki i nie śmieszny.

Żeby robić dobre, poważne rzeczy trzeba mieć poczucie humoru i to ogromne. Bo ci, co nie mają poczucia humoru to zwykli nudziarze, a nudziarz może zrobić tylko nudne rzeczy. I dlatego wieje u nas w popkulturze nudą. Nasi kabareciarze to też nudziarze, bo gfyby naprawdę moeli poczucie humoru, to juz dawno nakręcono by dziesiątki fsjnych komedii z ich udzisłem lub na podstawie ich pomysłów. A tak nie jest. Kiedyś powstał tski pół-amatorski film "Ludzie z nikąd" czy jakos tak, gdzie grała ówczesna śmietqnka kabaretowa. Film tylko momentami był śmieszny. 

To nie Gibson nakręcił te komedie tylko występował w nich.

" Kiedyś powstał taki pół-amatorski film "Ludzie z nikąd" czy jakos tak, gdzie grała ówczesna śmietqnka kabaretowa. Film tylko momentami był śmieszny.  "

Już zapomniałem, że w ogóle taki film był. Oglądałem to jak miałem 15 lat i nic już nie pamiętam z tego.
To się nazywało "Baśń o ludziach stąd".

Gibson tylko tam gra. I jeszcze "Maverick". Pokazać szarżę husarską - to się udało Kossakowi. 

Ułani Wojska Polskiego potrafią. Mają,nawet egzaminy z walki konno lancą. 

Nie, nie potrafią.

W latach, gdy realizowano  film "Pan Woodyjowski" istniała taka fir,a jak Polska Rewia Konna (w ramach Zjednoczonych Przedsiebiorstw Rozrywkowych). To stamtąd byli brani kaskaderzy do tego filmu. Oczywiście było ich niezbyt wielu.

Znam sprawę, bo tam swego czasu pracowałem (tj. w ZPR-ach).

Coś takiego na kilka sekund pojawiło się w Ogniu I Mieczu.

... pod Piławcami ?

Kopia była bronią sprzed renesansu (złote, srebrne ... miedziane

 stalowe).

Dobre i to

Z tego, co mi wiadomo, wyposażenia bojowe i dookolne husarza było na jego własny koszt. Państwo natomiast płaciło za kopie - ciekawa jestem techniki produkcji kopii. Dla mnie - to niesamowita sprawa /drążenie ponad czterometrowego kija.../. Wyszkolenie konia dla husarza to był majątek. 

Potem, potem, hełm, półpancerz, futro było ozdobą salonu we dworach - przedmiot dumy rodu. 

:)))

Na układaniu i powodowaniu końmi to jednak trzeba się trochę znać. Ja dla husarzy i ich koni jestem pełna podziwu. Takoż dla sposobu szarży. 

xhttps://histmag.org/Husaria-najpiekniejsza-kawaleria-swiata-11331

Kluczem było wszystko. Na czele z dzielnością i chęcią/obowiązkiem rycerskim  obrony Ojczyzny. 

Howgh!

"wyszkolenie konia husarskiego to dwa lata."

Dlatego m innymi te konie były tak cenne.

I drogie.

Plebejusz nie mógł się zaciągnąć do husarii.

Dostępne to było dla ludzi z zamożnych rodzin. 

A największą stratą i tragedią w bitwie była właśnie stratą husarskich

koni.

Rozcinano drzewce wzdłuż, drążono połówki, a następnie sklejano i wzmacniano oplotem. Tak przynajmniej podają encyklopedie. W jednym źródle mowa o kopiach wydrążonych "od spodu", czyli chyba podobnych do rynny. Nie wiem, czy kilka zachowanych egzemplarzy, m.in. w Kórniku, to kopie bojowe, czy ceremonialne. Podejrzewam to drugie. W ogóle jest wiele niewiadomych nawet jesli chodzi o sam wygląd husarzy, bo na dawnych rycinach kopie i sposób ich trzymania, zbroje, skrzydła i sposób ich mocowania itp. sa tak różne, że nie składają się w jakiś spójny obraz. Inna sprawa to fizyka. Jeśli średniowieczne drążone kopie turniejowe kruszyły się przy uderzeniu, to jakim cudem na husarskie udawało się nadziać dwóch, trzech, pięciu, a nawet dziesięciu (!) ludzi? Jak takie uderzenie nie obalało natychmiast konia lub wysadzało z siodła rycerza? Jeśli długość kopii miała przewyższyć długość lanc pikinierskich, to nie mógł jej husarz trzymac w połowie (a skoro dwuipólmetrowy proporzec przy grocie muskał uszy konia, to tak to trzeba kalkulować), bo wbiłby się na piki, zanim dosięgnąłby najbliższego piechura itd. itp. Z drugiej strony, skok o tyczce też jest czymś na pozór przeczącym zdroworozsądkowej fizyce, a jednak skaczą. ;)

Na Polona.pl jest książka B. Gembarzewskiego Husarze. Ubiór, oporządzenie i uzbrojenie 1500-1775. Warszawa 1939. Sporo do oglądania.

Dlugie kopie mocowano na specjalnych uchwytach przy tarczy albo przy pasie husarza. No i nie  wszystkie miały 6 metrów dlugosci. Kopie wyrabiono ręcznie, więc miały różną długośc (kazdy z towarzyszy-husarzów zamawiał je oddzielnie), ich długości różniły się (mogly mieć cztery metry, poięc czy nawet sześc, tte ostatnie to wlasnie raczej paradne, trzymane pionowo w trakcie jazdy na paradzie  (chód stępa). Pocvzet husarski to zazwyczaj 3 konie. Jeden bojowy, kolejny niósł sprzęt (zbroja i uzbrojenie), a na trzecim jechał pomnocnik husarski. Kosztowna  formacja. W najswietniejszej epoce husarii nie było więcej tych rycerzy jak 2 tysiące we wszystkich choragwiach, czyli maksymalnie średnio 20 choragwi (choragiew - na ogól od 80 do 120 jeźdżców, choc bywałi i mniej liczne).

Tenże Kampenhausen, którego cytowałem wyżej, porusza sprawę nieproporcjonalnie wysokiego kosztu tej broni. "Piękny to Zarzut, quasi vero, ze Kopie kosztowne są; wszak maią Polacy przysłowie, iż tanie mięso psy iedzą". ;)

arkebuzy i muszkiety okazały się nie tylko tańsze, ale  i skuteczniejsze.

Podobnie stało sie z szybkimi szkunerami (żaglowce) czy konnymi dyliżansami, które poszły do lamusa wraz z wynalezieniem i zastosowaniem do napędu kotła parowego.

Przecież mówimy o grze w filmie! Tak? To odpier****l się kolego, bo w filmie nikt nie zauważy, że k9pia jest długa jak lanca, a poza tym można ją zrobić i z kartonu. Ważna jest tylko technika posługiwania się bronią długą, a tej uczą się ułani.

Generalnie nic do ciebie nie mam, ale czasem mnie wkurzasz...

To idź i obejrzyj te ćwiczenia ułanów. Ja je widziałem.
Nie wiadomo, czy się śmiać czy płakać.

Palniesz brednię i konsekwentnie  bronisz jej niczym  Jaruzelski socjalizmu.

To chyba przez nadmiar ambicji.

Myśląc "husaria", mimowolnie przywołujemy z pamięci obraz "standardowego husarza", ukształtowany przez późną ikonografię, podczas gdy formacje te istniały przez ponad 250 lat i oczywiście zmieniały się pod względem uzbrojenia, stroju, taktyki. Na ilustracjach w książce Gembarzewskiego widzimy husarzy z różnych epok przeważnie bez skrzydeł, a jeśli już, to te skrzydła wyglądają najróżniej i rozmaicie są noszone. To samo dotyczy kopii. Co do sposobu ich uzycia, to raczej nie wyobrażam sobie wymiany skruszonej kopii w ciagu natarcia. Pisze Pasek o bitwie nad rzeką Basią (1660): "Husarie uderzyły kopiami, jako w ścianę; je­dni skruszyli kopie, drudzy nie. Który jest taki, że skruszy kopią, to powinien się brać do pałasza, bo taki ordynans był. Tam zaś, Panie zachowaj, kopiej cisnąć, któraby się nie umoczyła we krwi nieprzyjacielskiej, ale ją znowu podnieść". Cefali 5 lat później potwierdza, że po skruszeniu kopii chwytano za koncerz (btw, o skrzydłach "sępich" pisze, że "mało kto ich używa", a jest to na kilkanaście lat przed Chocimiem). Według Francuza Daleraca (rok 1689)  kopia jest giętka, za to tak ciężka, że nawet składając ją ataku, nie wyjmuje się jej z tulei przymocowanej do siodła (tutaj chyba działa chyba zasada dźwigni, a nie sam ciężar). Co ciekawe, podaje, że hetman wielki koronny Jabłonowski, "niezadowolony z tej ciężkiej jazdy, która stała się mniej wytrwałą i waleczną, roz­począł kampanię roku 1689, odbierając jej kopie i uzbrajając ją w karabinki i uży­wając ją jak pospolitą jazdę, do eskorto­wania, do służby przedniej straży i do słuzby wojskowej na równi z innymi", zatem już wtedy, kilka lat po wiedeńskiej szarży,  husarskie kopie stawały się archaizmem, zwłaszcza wobec coraz doskonalszej broni palnej. Tym bardziej w następnym stuleciu. Pisze Kitowicz: Kiedy zażywali karabinów albo sztućców, wtenczas nie zażywali dzidów, albowiem karabin był straszniejszy hajdamakom niż dzida”.

Polska husarię znają wszyscy, ale mniej osób wie, że podobną jazdę, zwaną "kryłatnikami", zafundował sobie na wzór polski Iwan IV. Zresztą może i nie Polacy wynaleźli skrzydlatych jeźdźców. Prawdopodobnie przyszli z Bałkanów, gdzie podobnie ubrani i uzbrojeni "żołnierze szczęścia" w służbie tureckiej zwani byli deli, co francuski autor Nicholas de Nicolay wykłada jako "fol-hardi" - szaleńczo odważny. Oni sami natomiast według niego zwali się Zataznici - "defieurs d'hommes" - co jakoby wiąże się z ich rytuałem inicjacyjnym, polegającym na szarży z lancą na dziesięciu przeciwników. A oto ów deli. Prawda, że husarz jak malowanie?

(...)największą gwiazdą jest Pazura, człowiek groteska, a kolejną jego kolega Lubaszenko, który gra szczerbą między zębami, bo żadnych innych atutów nie posiada(...) 

Wtrącę 3 grosze. 

Po siłowym przejęciu TVP z rąk już nie Kurskiego Jacka, ale Matyszkowicza (który ponoć zdradził), skrojono nową wersję seraialu "Komisarz Alex". Akcję z Łodzi przeniesiono do Warszawy, a siedzibę policji warszawskiej umieszczono nie w Pałacu Mostowskich, ale w tajnym wieżowcu przy ul. Puławskiej, gdzie mieści się Komisja Badania Wypadków Lotniczych. Szefem dochodzeniowców policyjnych uczyniono Lubaszenkę młodego, który wygląda jak B. Komorowski, gdy piastował urząd Prezydenta RP. I oczywiście gra przepustą między zębami.

Wyrzucono z planu panią Fido oraz panią Szufladowicz (tej pani żałuję, bo przynajmniej miała ładne, niebieskie oczy), a główną rolę kobiecą powierzono aktorce, chorującej na anoreksję (to chyba w ramach oszczędności w ramach likwidacji TVP).  

Ponadto chyba wymieniono operatora zdjęć, bo zdjęcia robione w Łodzi, pokazywały to miasto jako kolorową, europejską metropolię, a te robione w Warszawie pokazują stolicę jako brudne i mroczne miasto, podobne Wiedniowi tudzież Berlinowi. 

I to były chyba jedne z głównych powodów przejęcia TVP - zaangażowanie anorektyczki, młodego Lubaszenki i Krzysztofa Dracza, aby mogli się odbić finansowo po chudych latach kurszczyzny. 

Ale o ile stara wersja Alexa była jakoś tam do oglądania w sobotni, czy tam piątkowy wieczór, to nowa wersja nie nadaje się do oglądania. Nie nadaje się do niczego, poza przewałem budżetu.