W życiu kierowałem się zawsze jedną zasadą – żeby nie robić niczego po prostu. To jest fajne, bo nawet jak ktoś już jakoś mnie definiował i próbował te swoje definicje wdrażać w życie choćby poprzez ich kolportaż, zawsze się na czymś pośliznął, wywalił i potłukł sobie zadek.

Oczywiście nie robienie niczego po prostu nie jest łatwe. I bywa dręczące, ale daje wiele satysfakcji. Poza tym otwiera przed człowiekiem wielkie przestrzenie i daje możliwości swobodnego poruszania się, podczas gdy ludzie przyzwyczajeni do robienia rzeczy akceptowalnych stają się niewolnikami swoich obowiązków.

Przez to, że przyjąłem taki styl życia, a raczej – że to on przyjął mnie – moje relacje z najbliższymi, od dziecka właściwie, nie układały się standardowo. Z ust mojej matki słyszałem najczęściej – czy ty nie możesz jak ludzie?!  Początkowo nie rozumiałem o co chodzi, bo wydawało mi się, że wszystko robię jak ludzie. A na pewno nie przeszkadzam nikomu w realizowaniu jakichś planów. Okazało się jednak, że jest inaczej, bo zjawiłem się na świecie, jak wielu innych podobnych i nie podobnych do mnie, w momencie kiedy wchodzące w życie pokolenia musiały realizować plany starszych, tych którzy swoich nie mogli zrealizować poprzez fakt, że przyszli na świat w wojennej lub powojennej biedzie. To była okoliczność silnie ograniczająca ruchy, ale dało się – przy odrobinie uporu i wdzięku – jakoś z tego wybrnąć.

Oczywiście – gdybym miał rodziców zamordystów, zniweczyliby oni moje projekty łatwo i bez zbędnego gadania. Tak się jednak nie stało. Także przez to, że nikt w istocie i do końca nie wiedział o co mi chodzi.

Piszę to wszystko bo inaczej nie potrafię zdefiniować pojęcia osobistej wolności, która jest konieczna, żeby w ogóle żyć. Koszt takiej wolności jest spory, ale nigdy nie należy się wahać, bo warto ponieść wszelkie ofiary by nie zostać zamkniętym w klatce.

Wczoraj na targach jeden z czytelników, który ma bardzo dobre rozeznanie w świecie filmu, powiedział, że w ciągu ostatniego tygodnia film Smarzowskiego Dom dobry obejrzało milion dwieście tysięcy osób. Reakcja po filmie była taka, że mężczyźni i chłopcy, którzy wychodzili z projekcji przepraszali, nierzadko ze łzami w oczach, swoje partnerki, za to że byli przemocowcami. Choć przecież wcale nie byli.

Nie mogłem początkowo w to uwierzyć, ale ponieważ człowiek, który mi to mówił jest godny zaufania, uwierzyć musiałem. To zaś oznacza, że kino które zeszło na najniższy, możliwy poziom intelektualnej abnegacji, zyskało też przemożny wpływ na ludzi. Dokonało się bowiem całkowite pomieszanie z poplątaniem, czyli ci biedni męskoosobowi ludzie przestali rozumieć podstawowe zasady rządzące stadem, w którym chcą przetrwać.

Pierwsza z tych zasad mogłaby brzmieć – nie myl nigdy kina z rzeczywistością. Tylko, że tak sformułowana nie obrazuje ona wcale grozy sytuacji. Trzeba ją więc przeformułować, a właściwe jej brzmienie będzie takie – nigdy nie ufaj mężczyznom, którzy kokietują kobiety poprzez współczucie, a używają przy tym narzędzi tak potężnych jak film. Nawet tym współczującym bez filmu nie należy ufać i na wszelki wypadek po zdiagnozowaniu takich okoliczności można, jednego z drugim, profilaktycznie kopnąć w zadek.

Z tej formuły wynika inna – jeśli nie masz orzeczenia od psychiatry, a w szkole na przerwach nie obrywałeś po nosie w zasadzie od razu po wyjściu z klasy, nie masz powodu, by zaniżać swoją samoocenę i oczekiwać od innych że ją – dla samej twojej przyjemności – podniosą. Raz zaniżona samoocena i raz okazana uległość nie podniosą się same. Trzeba to będzie robić z wielkim wysiłkiem. Jest nawet gorzej, bo po takiej operacji nikt w ogóle nie rozumie co to jest – z wielkim wysiłkiem.

To co robi Smarzowski poprzez swój film to masowa degradacja mężczyzn, którzy zamiast się postawić, ulegli presji, wierząc że pan reżyser prowadzi darmową terapię specjalnie dla nich. I nawet nie zauważyli, że zapłacili za bilet do kina za siebie i swoją dziewczynę. Uznali bowiem, że ten wydatek to nic w porównaniu z korzyściami jakie wyniosą z sali projekcyjnej po tym seansie.

Ponieważ wszelkie masowe hipnozy i degradacje mają kontekst polityczny, który w dodatku nie za bardzo jest ukryty, możemy go wskazać i w przypadku filmu Dom dobry. Oto premier Tusk i dziennikarze TVP w likwidacji zaczęli nosić wpięte w ubranie białe wstążeczki. Na znak, że są przeciwni domowej przemocy. Oczywiście chodzi im o przemoc mężczyzn wobec kobiet, ale tylko na tym etapie. Bo za chwilę inny jakiś reżyser zrobi film o przemocy kobiet wobec mężczyzn i to będzie gwóźdź co trumny postaw, które rozumiemy jako właściwe dla mężczyzn. Okaże się bowiem, że nie dość iż przyznają się oni dobrowolnie i masowo do stosowania przemocy, to jeszcze w niektórych przypadkach – jakże przecież łatwo dających się usprawiedliwić – sami jej ulegają. Czyli w zasadzie jako grupa wychowana w określonych warunkach nadają się do masowej resocjalizacji. Ta zaś odbywać się będzie – bo jak inaczej – w domu, który zorganizowany zostanie na zasadach zaproponowanych przez polityków i dziennikarzy noszących białe wstążeczki w klapach.

Próba taka na pewno zostanie podjęta, a jedyną reakcją istot, które noszą spodnie, uważając się przy tym za mężczyzn będzie żałosne zawodzenie – hipokryzja, hipokryzja!!!

Nie wiem z jakiego powodu bowiem ludziom, a mężczyznom szczególnie, wydaje się, że demaskowanie hipokryzji unieważnia jej wpływ. Tak się nie dzieje. I to nie hipokryzja jest problemem, ale pragnienie zyskania akceptacji poprzez uległość. Nikt bowiem w życiu udziału w hipokryzji nie uniknie i żeby móc w ogóle żyć z tą świadomością, wymyślono spowiedź świętą. Każdy może pójść do konfesjonału i tam wyznać w jaki sposób i dlaczego uczestniczył w hipokryzji. Publiczne jej demaskowanie nic nie da. Oczywiście dojdzie do pewnego rodzaju demaskacji, ale będzie to demaskacja bezradności.

Powtórzmy więc – cała ta histeria ma kontekst polityczny, na który wskazał premier Tusk. A skoro tak, łatwo wskazać w kogo jest wymierzona. I teraz ludzie, którzy wytypowani zostali na ofiary, zaczną zachowywać się w sposób modelowy dla tychże ofiar. Czyli zapragną polemiki i dyskusji na argumenty z samym reżyserem oraz popierającymi jego wizję osobami. Ci, którzy zgłoszą taką chęć w zasadzie powinni być od razu wykluczeni z grona istot myślących i posiadających dobre intencje. Bo Smarzowski nie po to zrobił za nasze pieniądze film, który przyciąga milionową ponad widownię, żeby ktoś z nim polemizował, ale po to by przyjmować hołdy. I żeby tę sytuację unieważnić powinniśmy mieć inną jakąś narrację, która przebije tamtą. Tak się jednak nie stanie, bo system finansowania propagandy w Polsce działa tak, że to ofiara płaci za swoje więzienie i szykany jakie wobec niej stosują strażnicy. Po uwolnieniu zaś musi jeszcze okazać wdzięczność. I wszyscy, zupełnie jak w czasach kiedy dorastałem, uważają że to są rzeczy naturalne, którym należy się podporządkować, albowiem najważniejsze jest byśmy żyli i zachowywali się jak inni ludzie. Otóż nie. Najważniejsza zasada, którą powinniśmy się kierować od momentu kiedy pierwsza samodzielna myśl zaświta w naszej głowie brzmi – nigdy nie słuchaj nikogo poza sobą samym. I z tym Was zostawiam. Idę się ogolić i jadę na targi.

Przypominam, że w sklepie mamy kolejne wznowienie komiksu Huberta.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/stefan-wielki-batory-komiks-huberta-czajkowskiego/

Nakład zaś Zygmunta się kończy, zostało niecałe 200 egzemplarzy

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/zygmunt-iii-waza-walka-o-baltyk/

---

tagi: kino  propaganda  tusk  smarzowski  mężczyźni  przemoc  stado  małpy  białe wstążeczki 

	gabriel-maciejewski
	28 listopada 2025 08:12

34     2023    14 zaloguj sie by polubić