Dziś nie będzie odcinka cyklicznego, ale taki zwykły tekst, jak zawsze. W ostatniej pięciolatce zmarło dwóch wybitnych amerykańskich autorów, których nazwisk większość tak zwanej obytej literacko publiczności w ogóle nie kojarzy. Chodzi mi o Larry’ego McMurtry i Cormaca McCarthy. Nie znam twórczości tego drugiego, ale moje dzieci ją znają i są bardzo nią przejęte, szczególnie metodą, jaką stosował Cormac pisząc swoje książki. To znaczy tym, że on się nie spieszył, a taki „Krwawy południk”, na przykład, powstawał aż 15 lat. W tym czasie Cormac nauczył się hiszpańskiego i przejechał większość terenów i szlaków w Teksasie i Nowym Meksyku, po których poruszali się jego bohaterowie. To jest jakaś metoda, ale dla mnie nie do zastosowania z oczywistych względów.

Obaj panowie byli w USA legendami. Mieli swoją, bardzo liczną publiczność, która ich utrzymywała i mieli agentów, którzy załatwiali ich sprawy z filmowcami, albo jakąś inną swołoczą, co się akurat napatoczyła na ich drodze. Larry miał ponadto antykwariat, o czym już wspominałem, chyba największy w całych Stanach, stojący, na jakimś kosmicznym zadupiu w Teksasie. Ich legenda nie przebiła się w zasadzie poza USA, choć teraz książki obydwu są wydawane po całym świecie, ale to właśnie tak jest z pisarzami, szczególnie dobrymi, że ich twórczość zaczyna interesować wydawców dopiero gdy umrą.

Oczywiście nie jest tak, że jakiś wydawca z Polski kontaktuje się z autorem bezpośrednio, prawa kupuje się od agencji. I przez to właśnie powieść Larry’ego – „Lonesome Dove” znana jako „Na południe od Brazos” została wydana w Polsce już trzydzieści lat temu. Jak wielokrotnie wspominałem przeszła bez echa. Teraz, wraz ze wszystkimi prequelami i sequelami przeżywa swój renesans. Wszystko, jak myślę przez to, że Larry nie żyje. Bo gdyby żył, ktoś mógłby go poprosić o wywiad, a wtedy katastrofa, bo nie wiadomo co by powiedział. Nie ma zaś w Polsce ani jednego człowieka, który potrafiłby przeprowadzić uczciwy wywiad z amerykańskim pisarzem. I chyba nigdy nie było.

No dobrze, ale idźmy dalej. Chodzi o to, że amerykański pisarz, pozostaje amerykańskim pisarzem nawet wtedy kiedy jest sowieckim agentem. I w tym się wyraża siła amerykańskiej kultury. Człowiek ten jest wolny i dokonuje wyborów, raz głupich, raz mądrych. Za plecami jednak ma zawsze Amerykę, z której nie szydzi i której nie poniża. A zwróćcie uwagę, że większość tak zwanych wielkich amerykańskich autorów to prowincjusze. Pisarze metropolitalni są w mniejszości i za każdym czai się demon polityki, tej wielkiej, a przy tym wielu z nich to Żydzi.

Fakt ten ma jakiś wpływ na amerykańską literaturę, ale nie tak wielki, jak się zdaje. Ani Larry McMurtry, ani Cormac McCarthy nie byli Żydami. Ich życie i książki zaś po raz kolejny w historii udowodniły, że Ameryka i Amerykanie potrafią być wielcy.

Jeśli sobie to uświadomimy, a także inną rzecz – że promocja literatury amerykańskiej dawniej, za komuny, była promocją twórczości czerwonych agentów wpływu, bo komunistom zdawało się, że będą przez to bardziej przekonujący w propagandzie - zobaczymy tę wielkość jeszcze wyraźniej. Skąd się owa wielkość bierze? Z indywidualizmy i odporności na koniunktury. Ktoś powie, że Larry nie był odporny na żadne koniunktury, ale raczej chwytał okazje. Bo to i „Czułe słówka” i „Ostatni seans filmowy” i wreszcie ta cała „Tajemnica Brokeback Mountain”, do której napisał scenariusz na podstawie opowiadania jakieś pani, lansującej homoseksualizm. Okay, może nie miał pieniędzy, a rzeczywiście przyszła okazja. No, ale taka jest Ameryka, jaką sobie wyobrażamy, jest to kraina okazji. Nikt tego scenariusza nie będzie pamiętał, bo na filmie lansowała się autorka opowiadania. Larry zaś zostanie zapamiętany przede wszystkim ze względu na swoje powieści.  I jak ktoś chce mu zarzucać koniunkturalizm, niech najpierw huknie 300 stron drobnym maczkiem, na których to stronach rozegra się jakaś przejmująca historia. Potem zaś zabiera głos.

Powtórzmy więc raz jeszcze – amerykański pisarz, nawet skrajnie wobec Ameryki nielojalny, czy to politycznie czy w jakiś inny sposób, nadal jest amerykańskim pisarzem i świadczy o wielkości swojego kraju. Amerykański pisarz, ze względu na strukturę rynku książki w USA, może pochodzić z całkowitego zadupia i pisać wyłącznie o nim, a i tak będzie miał grupę wiernych fanów, liczoną w tysiącach. I jego sława, prędzej czy później rozniesie się po świecie. Bo nie da się ominąć twórczości pisarzy amerykańskich.

Jak jest z pisarzami polskimi? Zacznijmy od tego, że w Polsce nie ma czegoś takiego jak rynek i czegoś takiego jak okazje. Każdy pisarz promowany w mediach jest agentem obcego mocarstwa, albo organizacji międzynarodowej, a celem jego istnienia jest udawanie prawdy jaką niesie po świecie literatura amerykańska poprzez nieudolne zastosowanie jej metod. Ludzie nazywani pisarzami zaledwie więc udają pisarzy. Jeśli oczywiście nie liczyć tego tłumu frajerów, którzy realizują się w formatach propagandowych, a tolerowani są jedynie dlatego, że tworzą wygodne tło dla wybrańców. W zasadzie w Polsce wyraz pisarz powinien być zawsze umieszczany w cudzysłowie – „pisarz”. Dlatego ja używam o wiele lepszego i wygodniejszego słowa – autor.

Najważniejszym zadaniem „pisarzy” polskich jest uwolnienie się od Polski. Takie wyzwanie postawiono przed nimi już dawno i do dziś każdy znany „pisarz” je realizuje. Żeby być „pisarzem” w Polsce trzeba się przede wszystkim od Polski uwolnić. To jest formuła nie tylko podstępna, ale też pojemna. Trudno bowiem zarzucać złe intencje takiemu Lechoniowi, który w Międzywojniu pisał – a wiosną, niechaj wiosnę, nie Polskę zobaczę. Łatwo za to zarzucić złe intencje wszystkim opiewającym Polskę autorom powojennym. Którzy podkreślali przez to swoje przywiązanie do Polski, przede wszystkim fakt, że kraj stał się łupem komunistów. I ich zadanie polegało na tym, by stan ten jakoś ucywilizować i wytłumaczyć ludziom. Akurat nie mam dobrych przykładów z prozy, ale poezja Szymborskiej pasuje tu jak najbardziej – kraju mój, kraju barwny, pelargonii i malwy…

Dziś znów obowiązuje moda na odcinanie się od Polski i wynika to wprost z działalności agenturalnej niemieckiej, kompleksów, albo głupoty i nieznajomości kraju, w którym się żyje – jego tradycji i zwyczajów. Wynika też z pogardy dla czytelnika, który – tak by było najlepiej – powinien być zdegradowany i głupkowaty. Osobną kategorię stanowią „pisarze” szturmujący target niewieści. Są to bowiem potencjalni oszuści matrymonialni.

Pisarze amerykańscy inspirują innych pisarz i wskazują im drogę. Nie tylko w USA, ale na całym świecie. Pisarze polscy nikomu żadnej drogi nie wskazują. Oni trzymają się swojej – nie wywalczonej przecież, ale otrzymanej w prezencie za różne usługi – pozycji i wołają – po nas choćby potop! Nie będzie się tu żaden uzurpator panoszył! Nobel dla Tokarczuk to była i jest katastrofa, która powoduje, że w najbliższych dwóch dekadach nie pojawi się w Polsce żaden autentyczny autor. Nie mówię już o autorach tej miary co Larry, czy Cormac McCarthy. Żaden sławny „pisarz” z Polski nie jest znany za granicą. I nie ma szans, by zdobyć tam sławę. Poznajemy to po nędznych i łatwo rozpoznawalnych ustawkach, kiedy to Dua Lipa ogłasza, że zachwyciła się książkami Tokarczuk. Ta zaś odpowiada tej całej Lipie wdzięcząc się nieszczerze. To są historie aferalne, jeśli wziąć pod uwagę fakt prosty i niepodważalny – najważniejszą zaletą pisarzy jest autentyczność. Autor, który się mizdrzy nie jest autorem. Ten fakt powinien leżeć u podstawy wszystkich ocen i rozważań na temat pisarstwa. Dlatego, jak widzę na X profil Ziemkiewicza i czytam tam zdanie – autor bestsellerów – nie potrzebuję już żadnego dodatkowego komentarza. Czy ktoś sobie wyobraża, że Cormac McCarthy założyłby sobie stronę internetową i tam kazał jakiemuś durniowi wpisać zdanie – autor bestsellerów? To są zagrywki promocyjne z krainy etatystów, co rozpoznaje każdy, kto kiedykolwiek próbował zarabiać pisaniem. Najbliższą zaś krainą etatystów jaką nas Bóg pokarał są Niemcy. I tak, jak system nauczania, wywołujący wszystkie możliwe fobie, został do nas przeniesiony z Niemiec, tak samo jest z charakterem tego obszaru, który udaje rynek literacki w Polsce.

Kolejnym problem polega na tym, że w Polsce wszyscy chcą być pisarzami. To znaczy wszyscy, którzy coś tam osiągnęli i są przekonani, że to dzięki swoim wrodzonym talentom. Mam na myśli artystów estrady, aktorów i polityków, a także sportowców. Mówiłem o tym wielokrotnie – książka to ostatnia nobilitacja jaka nam pozostała. Wskazuje ona bowiem na coś, czego nie można dostać za darmo, ale można sobie kupić złudzenie – na talent i pracowitość. To znaczy autor, który uważa, że książka podniesie jego znaczenie, może wynająć innego autora i ten załatwi za niego wszystkie sprawy. I przekona wielbicieli i wrogów, że ten pierwszy jest nie tylko pracowity, ale także ma talent.  Jak to zrobi? Udając nieszczerze autentyzm autorów amerykańskich. Próbując naśladować ich ekspresję i styl. I tak jest z książkami polityków, którzy nawet nie rozumieją dlaczego się kompromitują. Otoczenie bowiem im tego nie mówi. Jest to więc bardzo żenujące i prymitywne oszustwo, z podwójnym dnem.

Czy wobec tego pisarze są w Polsce i Polsce w ogóle potrzebni? Autentyczni pisarze tak, na pewno. Ci inni raczej nie, ale na tym właśnie polega dramat. Kiedyś jeden z amerykańskich autorów, silnie lansowany tu za komuny – Truman Capote – napisał, że nigdy w życiu nie należy pomagać żadnemu pisarzowi. Należy im wyłącznie przeszkadzać i to w  miarę możliwości konsekwentnie. Oczywiście jest ryzyko. Bo, jak taki pisarz za nic będzie miał to przeszkadzanie, a okaże się mściwy z natury, to potem nie odpuści. Nie ma szans. Słowo zaś, jak wszyscy wiemy, może stać się ciałem i jest bronią straszliwą. Dlatego właśnie w Polsce nikt autorom nie przeszkadza. Konsekwentnie się ich zamilcza po prostu.

Co z wydawcami, którzy przecież mogliby mieć takie marzenie, że zarobią miliony na nowym, sprawnym autorze? Nie ma wydawców. To są pośrednicy w realizowaniu zleceń, albo ludzie, którzy sprzedają na polskim rynku autorów amerykańskich. Pisarze polscy nie interesują ich wcale. No, a media? Z mediami jest jeszcze gorzej. Teraz dla przykładu, na X lata promocja nowej książki Marii Wiernikowskiej – Talibowie w Klewkach. I ten fakt wyjaśnia wszystko.

Podsumujmy więc – „pisarze” w Polsce, to albo agenci, albo pożyteczni idioci, których zadaniem, jest degradacja czytelnika. Dlatego polska książka nie istnieje, a zagraniczne kreacje polskich pisarzy to hucpa. Nikt tego nie wskaże, albowiem tradycyjnie zostanie oskarżony o zawiść i o nieudacznictwo – bo sam nic nie potrafił zrobić, a tylko krytykuje.

Polski pisarz, nawet ten bez cudzysłowu, nawet jeśli by się kiedyś zjawił nigdy nie wystąpi tylko we własnym imieniu, tak jak nigdy we własnym imieniu nie występowali autorzy promowani przez komunistów. Oni reprezentowali Polskę to znaczy Partię. Dziś zaś taki człowiek, musiałby reprezentować wszystkie wzajemnie zwalczające się krajowe koterie, polityczne i akademickie. Bo inaczej po prostu nikt nie zwróciłby na niego uwagi.

No nic, na dziś to tyle. Mam takie książki do sprzedania.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/pionierzy-powszechna-historia-eksploracji-2/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/ile-zydzi-zawdzieczaja-polakom/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/pancerni-korsarze-kriegsmarine/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/brat-generala/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/nadberezyncy/

---

tagi: pisarze  polska  kłamstwo  prawda  tokarczuk  autentyzm  ziemkiewicz  aspiracje  ameryka  nędza  wielkość  larry mcmurtry  szczerość  cormac mccarthy 

	gabriel-maciejewski
	31 lipca 2025 07:23

44     2181    14 zaloguj sie by polubić