Jechałem sobie wczoraj na siedzeniu pasażera, z tyłu w dodatku, i miałem głowę na tyle spokojną, by pomyśleć o sprawach ważnych. I wyszło mi, że fałszowanie historii odbywa się na styku intencji z informacją. Badacze zaś zawsze mylą intencję autora z deklaracjami, które on składa w tekście. Te zaś najczęściej są fałszywe. Po takiej konkluzji nie można już traktować serio żadnych informacji w oderwaniu od intencji, tę zaś należy odnaleźć pod całym zwałem przeinaczeń, złudzeń i fałszów. Czyli – rzec można – tam gdzie zabawa zawodowego historyka się kończy – bo dotarł on do informacji w jego ocenie istotnej – zabawa autora dopiero się zaczyna. Dodam jeszcze tylko, że nie ma sposobu na to, by wytłumaczyć historykom, nawet bardzo bystrym, jak istotny błąd popełniają. Tak zwani zwykli ludzie w ogóle nie zrozumieją co się do nich mówi, bo oni są bezradni wobec autorów, nie tylko posługujących się subtelnymi manipulacjami, ale także takich co na chama kłamią.

Zacznijmy więc dziś od tych kłamstw. Macie tu oto link do kolejnego tekstu o naszym ulubionym bohaterze Staszku Supłatowiczu. Pan ten, jak wiecie doczekał się nawet swojej obwodnicy. Miasto Szydłowiec, w którym nigdy nie był, mu ją ufundowało. Oto ten link:

https://www.onet.pl/informacje/kronikidziejow-2/z-indianskiego-wigwamu-do-armii-krajowej-cala-prawda-o-sat-okhu/ptbtfh8,0666d3f1

Na podstawie książki Rosiaka, autor, przedstawiający się jako doktor nauk politycznych, pisze że Supłatowicz kłamał okropnie, kradł też trochę, ale ogólnie był fajny, bo rozbawiał nas i przenosił w inne okoliczności w szarych latach PRL. Już sama ta konkluzja czyni ludzi bezradnymi, bo niby co mają zrobić? Dać temu doktorowi nauk politycznych po mordzie? A co z pytaniami dodatkowymi, które wyświetliłby intencje jakimi kierował się nie tylko on, ale także Rosiak, autor książki o Supłatowiczu oraz sam Supłatowicz i ci co go wystrugali z kaczana kukurydzy? Nikt wobec takiej oczywistej bezczelności żadnych pytań już zadawał nie będzie, a one właśnie są konieczne. Nikt tego nie uczyni z jednego prostego powodu – ze strachu. Bo nikomu przytomnemu nie może się w głowie pomieścić, że gówniarz aresztowany przez gestapo za kradzież, zostaje przez to gestapo wypuszczony po niedługim czasie. Kiedy zaś czytamy, że honorarium za pracę literacką było dzielone z Broszkiewiczem w proporcji 1:3, to domyślamy się, że ta pierwsza wartość była przeznaczona dla Broszkiewicza, a ta druga dla Supłatowicza. To zaś rodzi jeszcze więcej wątpliwości. O innych pytaniach, tych choćby dotyczących komiksu o Indianinie-komuniście, który był wydawany w ZSRR w ogóle szkoda gadać. Czytając taki tekst człowiek, którego zwykle zwiemy normalnym, albo zwyczajnym, zatrzymuje się w swoich przemyśleniach już na poziomie sugestii autora, którą ten przykrywa swoje czarne jak sumienie faszysty intencje. I nie zrobi ani kroku dalej. Historyk zaś może przejść przez fazę lekkiego niepokoju, ale wkrótce usprawiedliwi się sam przed sobą, że wszak nic wielkiego się nie stało. I żadna ogromna afera z działalności Supłatowicza nie wynikła. No, a poza tym zajmowanie się takim folklorem jest niepoważne i nie przystoi uczonym z prawdziwego zdarzenia, którzy podejmują inne wyzwania. Jakie? No właśnie jakie? Bo ja mam wrażenie, że to co dzieje się ciągle wokół Supłatowicza, to jedynie pewna ogniskowa. To znaczy jest to postać koncentrująca wszystkie patologie warsztatowe, a mam na myśli warsztat autorski i badawczy. Człowiek nie umiejący pisać, być może półanalfabeta, zajmujący się zawodowo mistyfikacjami, osobnik o nieustalonym pochodzeniu, o tak zwanej formacji ideowej to nawet szkoda gadać, zostaje wykreowany na super freaka, którego firmuje komunistyczne państwo. Dlaczego? Tego nie wiemy. Nie wiemy też dokładnie, które państwo go firmowało, bo ja jednak bym stawiał na ZSRR, a nie na PRL. Pracują wespół z nim literaci, którzy obrabiają w PRL segment literatury młodzieżowej i fantastycznej, a także zahaczającej o kulturę wysoką. To czyni ich intencje czystymi, a także umieszcza ich na piedestale. Choć ani ten intencje nie są czyste, ani piedestał zasłużony. No, ale ludzie, którzy żyją z tworzenia legend czyli literaturoznawcy i historycy upierają się, że jest na odwrót. Dlaczego? Bo są częścią tej samej tradycji. Czyli jakiej? Sowieckiej. I tu dochodzimy do punktu najistotniejszego – czy żyjąc w rzeczywistości komunistycznej można w ogóle wykroczyć choć na pół stopy poza czarno-czerwone intencje komunistów?

Powoli, z pewnym wahaniem, ale jednak, przekonuję się, że nie. Wczoraj dowiedziałem się, że ta oto książka jest ostatnim, a być może jednym opracowaniem naukowym, dotyczącym cichociemnych.

https://allegro.pl/oferta/cichociemni-jedrzej-tucholski-17892760103

Dzieło to wydane zostało w roku 1985, a biogram autora znajduje się tutaj i jest dosyć uspokajający. https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99drzej_Tucholski

Widzimy jednak, że Jędrzej Tucholski miał prócz cichociemnych jeszcze jedną pasję, a był nią Katyń. W takim razie jego życiorys prowadzi nas już wprost, to opisywanego tu niedawno depozytu katyńskiego, który premier Jan Olszewski uczynił w swoich wspomnieniach tłem zbrodni dokonanej na księdzu Niedzielaku.

Co takiego wydarzyło się więc w roku 1985 i dwóch późniejszych latach, że można było wydawać takie książki, jak „Cichociemni”? I z jaką intencją były one wydawane? O tym Wam opowiem, jak przeczytam książkę Tucholskiego.

Dowiedziałem się wczoraj, że w czasach późniejszych, czyli przez czterdzieści lat, nie napisano nic uczciwego o cichociemnych. To zaś, co napisano, to teksty w stylu Supłatowicza, wyszydzane przez historyków. Dlaczego więc owi historycy nie zabiorą się za pisanie uczciwych książek o cichociemnych? Jeden ponoć próbował, ale po zapoznaniu się z życiorysami wielu z cichociemnych, zrezygnował. Gdyby bowiem napisał prawdę większa część legendy AK zwaliłaby się w gruzy. Tak więc nie można tego pisać, można tylko mitologizować, jak ten pan:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kacper_%C5%9Aledzi%C5%84ski

I za nic mieć oburzenie tak zwanych zawodowców. Oni bowiem nic nie mogą. Są bowiem bezradni wobec intencji aranżera wypadków wojennych i tych, którzy je relacjonowali. Nie mają ani siły, ani talentu, ani chęci, by się z tym potworem mierzyć. Wiedzą też, że nikt im za to nie podziękuje. I ta okoliczność decyduje, że można spokojnie pisać o Supłatowiczu. Można też wskazywać na jego kłamstwa, a na koniec dopisać pointę, że był w zasadzie nieszczęśliwy, bo miał chorobę dwubiegunową. I wszyscy udadzą, że nic się nie dzieje, a nawet wypada chłopu współczuć. Trzeba też zachować w dobrej kondycji mit niezłomnej i pełnej ludzi gotowych do poświęceń Armii Krajowej. Starannie ukrywając spenetrowanie tej struktury przez agentów. To bowiem zaszkodzi naszemu patriotyzmowi.

No nic, wnioski są jak sądzę, niepotrzebne. Lepszych czasów się nie doczekamy. Pozostaje wierzyć, że na legendzie Sat Okha wychowają się kolejne pokolenia patriotów, którzy będą wołać za poetą – dziś idę walczyć mamo!

Miłego dzionka.

---

tagi: książki  wojna  historia  tradycja  agenci  armia krajowa  supłatowicz  legenda  cichociemni  intencje  broszkiewicz 

	gabriel-maciejewski
	16 września 2025 08:40

29     1782    11 zaloguj sie by polubić