Rzeczywiście ten chłopak istniał, nakręcono nawet film w oparciu o jego dziennik, "Into the Wild" się nazywał.

Film dobrze zrealizowany, jeśli chodzi o sprawy techniczne nie ma się do czego przyczepić i dobrze się to oglądało.
Ja tego dziennika-książki nie czytałem, ale w filmie to jest przedtawione tak, że gość całkiem dobry cel sobie obrał - odnaleźć sens życia, tylko że właśnie książki które czytał ciągle mieszały mu w głowie i kiedy tak naprawdę już odnazał sens życia którego szukał, to pojechał jednak do tej dziczy na Alasce przez to że ta głupia literatura ciągle miała na niego wpływ, starszy pan który traktował go jak wnuka i chciał mu przekazać swój warsztat, wręcz błagał go żeby nie jechał tam bo to pewna śmierć, ale on się uparł, bo tak mu namieszały te książki w głowie. Nie pamiętam już dokładnie, ale chyba przed śmiercią żałował tego, że jednak poszedł na Alaskę zamiast przejąć warsztat po tym staruszku i skontaktować się w końcu z rodzicami, ale już było za późno.

Dzięki, dzięki

Pamiętam chłopaka z astmą, co zdał do technikum leśnego w Biłgoraju, bo matka wymyśliła, że w lesie się z astmy wyleczy. Był z Poznania. To była naprawdę duża ekstrawagancja, chyba się potem wypisał i wrócił do miasta

" Prawda stanie się jeszcze bardziej względna, a promocja przestanie być potrzebna, tak bardzo wyraziste i przekonujące będą kłamstwa podawane ludziom na co dzień. Można się oczywiście obronić przed takim argumentem w sposób dość oczywisty – żyliśmy w kłamstwie za komuny i jakoś przetrwaliśmy. Teraz też damy radę. No, nie bardzo, bo nie ma żadnego innego świata, poza kłamstwem, trzeba go będzie dopiero stworzyć, a to nie przyjdzie łatwo, bo można nie znaleźć współpracowników do budowy arki. Każdy bowiem kto się zgłosi, może być z miejsca przerobiony na jakiegoś łowcę jeleni, jego moce zaś zostaną zneutralizowane przez AI. Kłamstwo zaś w sekundę zostanie przeskalowane do rozmiarów niewyobrażalnych. A ludzkie gęby zostaną zakneblowane."

Jednak trochę optymizmu się we mnie rodzi kiedy patrzę na tępotę i wtórność produkowanych kłamstw. 
Po zbombardowaniu Iranu już roszeszła się po internecie propaganda, żeby "wybrać pokój", bo jak USA prowadzi działania wojenne to jest zła wojna, ale jak islamistyczny Iran się zbroi to to jest dobre. Czyli to samo co była w trakcie wojny w Wietnamie, nie potrafią nic nowego wymyślić.

Film stal sie u nas kultowy bo sie bardzo nie spodobal wladzom (afera z opuszczeniem festiwalu w Berlinie w 1979) i zostal zakazany.

w Hollywood takich granic nie ma. Przecież to jest "fabryka snów" (czyli propaganda  amerykańskiego "welfare state" i "najlepszości" ich wersji demokracji).

A skoro przeciętny jankeski zjadacz hamburgerów nie odnajdzie w atlasie ani Wietnamu, ani Polski, więc jemu bez różnicy, wiec filmy kręci się stosownie do jego percepcji. Najważniejsze, żeby w finale rdzenny anglosaxon okazał się tym najlepszym moralnie oraz, rzecz jasna, wygranym.

To skrajny przykład, ale jak ja wybierałem szkołę średnią to też tego typu pomysły miewaliśmy.
W sensie, że coś się nam wydawało i dokonywaliśmy zaskakujących wyborów.

Nie do końca, moim zdaniem to jest pewien mit. Zmarły niedawno Robert Duval dość dobrze znał historię i orientował się w sprawach dla Amerykanina egzotycznych, a był tylko aktorem. Nie opowiadał takich idiotyzmów jak młody Stuhr

Też sądzę, że jest tam jakieś drugie dno

Ciekawe co tam u reżysera kultowego filmu "Rejs"? Jakoś świat o nim zapomniał

Chyba wiem o jakie dno chodzi. Ci Łemkowie grekokatolicy śpiewający katiuszę to po prAOstu fałszywi dysydenci i fałszywi zdrajcy Sowietów, którzy uciekają do USA i oferują ameryksńskim służbom swoją wiedzę i umiejętności. A ich celem jest dezinformowanie Amerykanów i nawet wykrafanie tajemnic. To jest niebezpieczna gra - tski jest przekaz -"Gracie z nami w rosyjską ruletkę i myślicie że zawszw będziecie mieć farta?". 

To jest film o szpiegostwie i ukrywaniu wię pod fałszywą banderą.

Chyba ma pan rację. Coś między "Ukraińcy dokończą wojnę domową 1920 i dadzą wam popalić" a "weźcie się Ukry do roboty, bo jak na razie nadajecie się tylko do wietnamskich seplunek".

Jednak stawiam na ciąg dalszy wojny domowej.  

Filmy mają wielu adresatów. Nie dziwi cię ta sprzecxnośc - grekokatolicy w katakumbach śpiewajacy rosyjską katiuszę? Napraedę uważasz, że Amerykanie to kretyni? Gdyby tak było, to dziś nikt by nie spełniał ich próśb i gróźb. Byl8by pariasami, bo kretyni nie są wstanie zrobić porządnie niczego. Eyślij sie trochę bardziej umysłowo - stać cię na to...:)

.

"Film to propaganda, a Amerykanie robią swoją propagandę inaczej niż Rosjanie. To znaczy mało jest rzeczy do płaczu, a więcej do śmiechu. Może akurat nie w tym filmie, ale w Czasie apokalipsy już tak. Z dramatów robi się bekę, choć oczywiście śmierć jest wszechobecna."

Jedyny amerykański film o Wietnamie który uważam za dobrze zrobiony to "Pluton" [1986] reż. Oliver Stone.

Może po części dlatego że Stone walczył w Wietnamie i widział co tam się działo.

Pluton to dla mnie tzw. płytki realizm. Coś jak L  Miller jako twardy romantyk.

Coś na kształt jak napisałeś.

Mnie nie uczta, uczta się same. Albo Baltazara.

Wayne'a tam nie ma. Gibson gra główną rolę. Reżyserował Randall Wallace ten od Brave heart. 

Dobry jest australijski

Danger Close: The Battle of Long Tan

na cda:

Bitwa o Long Tan (2019) online - CDA

I swietnie zagrany przez Farella (miedzy innymi po tym filmie go naprawde polubilem, wczesniej unikalem Colina)

Kraina tygrysów (2000) online - CDA

Ten film to niemal misterium religijne, a pierwsza część - wesele to klucz do całości. 

Oby pan nigdy nie musiał, bo po otwarciu nie ma już powrotu.

Ta puszka zachowała się podobnie jak młynek do kawy ZELMER kupiony za sześć (waryńskich) stówek - połowę pierwszej pensji - rok wcześniej.

miele ale nie kapucino.

Nie ja, a Cimino

Tak, w Pensylwanii, jakieś 250 km od Cleveland, gdzie kręcono sceny wesela i ślubu. Niedaleko jak na standardy amerykańskie i ktoś bardziej niz ja uparty (nie wskazując palcem ;) może by dowodził, że bohaterowie pojechali tam za robotą, a rodzinę mają w Ohio. Mnie wystarczy, że to fikcja, a nie dokument (którty tez potrafi być "kreatywny"). Nikt się nie czepia "Ojca chrzestnego" za to, że filmowe Corleone to wcale nie jest prawdziwe i wizualnie mało interesujące sycylijskie Corleone, tylko Savoca.

Raczej tak. Charles Elton w książce o Cimino i "Łowcy" pisze tak: „Była tylko jedna rosyjska cerkiew prawosławna, którą Cimino był gotów wykorzystać do nakręcenia rozbudowanej sceny ślubu – co stało się przyczyną zaciekłych sporów podczas produkcji i po jej zakończeniu – i tak się złożyło, że znajdowała się ona w Cleveland”.

Spory wynikały z tego, że wizja reżysera podnosiła koszty. Cimino chyba nie wiedział, że w Pensylwanii (co prawda w Pittsburghu, ale to juz blisko tej dziury, gdzie toczy się akcja filmu) jest całkiem porządna cerkiew - nawet dwie cerkwie: rosyjska i ukraińska -  która kiedyś juz pojawiła się na tym forum.

Góry ponoc tez nie te, no i załozyłbym się, że scen wietnamskich nie filmowano w Wietnamie.

Był Pan w prawosławnych cerkwiach? Widział tam ławki? Tu jest prawosławna z ławkami. I co? Nie wprowadza w błąd? Nie jest ro fałszywa bandera?

Niech Pan zacznie się zastanawiać, o co tu chodzi, a nie zanuenia się znowu w AI. Bo ta dziwna odmienność tej łemkowskiej, prawosławnej cerkwi musi zmuszać do zastanowienia. Samo stwierdzenie, że tak jest i już dobre jest dla idiotów.

No ale dlaczego boi się Pan wyciągać jakieś wnioski. Opis to tylko opis. Byłem w Karpatach Ukraińakich, które przed wojną były w 99% grekokatolickie, a teraz są 90% prawosławne. O czym to świadczy? Moim zdaniem o rozbudowanej agenturze moskiewskiej. Ona przejęła całe dziedzictwo wołoskie, które było prawosławną wkspozyturą Bizancjum, a potem Turków. 

W Ameryce prawosławna cerkiew jest futrowana pieniędzmi z Moskwy. Widać to też wyraźnie na Ukrainie, gdzie moskiewskie cerkwie błyszczą nicxym disneyland, a grekokatolickie wymagają w większości wypadków jakiegoś solidnego remontu.

Dla mbie wniosek jest taki, że Amerykanie doskinale zdają sobie sprawę z prawdziwych przycxyn konsersji na prawosławie i zwyczajnie ten film to aluzja do moskiewskiej infiltracji wśród Amerykanów. 

I naprawdę skupmy się na przesłaniu filmu, a nie na sorawach nieistotnych. 

Nieładnie wchodzić między wódkę a zakąskę ale czy naprawdę etnograficzne prawdziwości mają znaczenie dla przesłania tego filmu? Moim zdaniem nie mają. Twórcy (nadal moim zdaniem) umieścili akcję "jeleni" w pewnej wspólnocie, u której wyobrazili sobie stereotypy coś podkreślające. Jest to stały manewr reżyserów amerykańskich, gdy chcąc pokazać zachowania o jakimś ładunku przesady lub niekonformizmu, celowo umieszczają bohaterów w jakiejś etniczności. Na tejże zasadzie bohater "Znikającego punktu" miał typowo polskie nazwisko i można znaleźć multum mniej, czy więcej łopatologicznych przykładów.

Twoja sprzeczka z kol. @OjcemDyrektorem miałaby twórczą perspektywę, gdyby reżyser "jeleni" poważnie korzystał z jakiegoś doradztwa etnograficznego. Nie wiem, czy korzystał. Wypadałoby pod mikroskopem obejrzeć tzw. "listę płac" na końcu filmu. Jeśli zaś nie korzystał, to oparł się na stereotypach właśnie jakie miał pod ręką plus podkreślenia autentyczności jak ten wybór "pleneru" świątynnego.

Dla ciekawości porównawczej, ilekroć oglądam "Skrzypka na dachu", zawsze zwracam grymaśną uwagę na pejzaż, w którym architektura (przynajmniej tzw. skyline) cerkwi w Anatewce kubek w kubek odpowiada właściwej dla kościoła katolickiego. To są właśnie te holywoodzkie rozbieżności autentyczności. Może czasem nawet celowe prowokacje.

Natomiast kol. @OjciecDyrektor, o ile dobrze zrozumiałem, "jeleni" nie oglądał lecz zajmuje tu stanowisko na temat istotnego problemu postępujących konwergencji (zacierania się) etnicznych wyróźnień, gdy "rodzimość" kontynuowana jest na obczyźnie. Można te dwa tematy połączyć, ale trzeba uważać na ryzyko anachronizmu. Akcja "jeleni" toczy się w epoce kulturowej dawno już zamierzchłej. W praktyce kultywowania etniczności do dzisiaj zmieniło się wszystko. Zmian tych nie ma tu sensu wyliczać. 

Można NB wejść w historiozofię F.Konecznego, że dopuszczanie więzi między kulturowych zawsze doprowadzi do zaniku kultury wyższej, czy mocniej wysublimowanej. Chyba wcale nie z przyczyny, że ta zwycięska druga była "silniejszą", ale raczej z przyczyny, że stawiała niższe wymagania. Lenistwo to poważana motywacja ludzkich wyborów.

PS.: Gdy powyżej wskazuję na omawiany tu film, to przywołuję go z małej litery ("jelenie"). To zabieg celowy, bo dalej uważam jak w moim poprzedzającym komentarzu, iż punktem ciężkości są tam jelenie w tym drugim znaczeniu stosowanym do ludzi. Reżyser mógł sobie uważać co innego i upierać się przy tym, ale tak mu właśnie wyszło. I dlatego ten film jest dla mnie bardziej wartościowy niż pokazana tam suma, czy ciężar emocji. Nawet bardziej, niż reżyser zamierzył, bo co mnie jego zamiar w tej sytuacji może obchodzić, gdy utwór od samego jego rozpowszechnienia żyje samodzielnie. 

A czy to ja dopatruję się ukrytych przesłań? Zwłaszcza w elementach scenografii? ;) Dla mnie to oczywiste, ze świat przedstawiony kazdej fikcji jest mozaiką z okruchów świata rzeczywistego, ale przecież w filmie czy powiesci nie chodzi o to, zeby odtwarzać "jak było", tylko ułożyć nową fabułę, kompilując fragmenty różnych postaci i opowieści oraz sztukując z wyobraźni. Czasem ułomnej lub niedoinformowanej.

Zabierając po raz ostatni głos w tym wątku, przytoczę jeszcze jeden cytat z książki Eltona.

Cimino zawsze twierdził, że wszystko, co napisał, pochodziło z jego osobistych doświadczeń. [...] Nie mógł pozwolić, aby Łowca jeleni był postrzegany jako coś innego niż dzieło głęboko osobiste, dlatego starannie przygotował podstawy do takiego twerdzenia. Utrzymywał, że wyprawa na polowanie na jelenie była podobna do tej, w której sam uczestniczył w młodości. Był drużbą na ślubie, który „był bardzo podobny do tego w filmie”. Kiedy zajmował się „filmami dla przemysłu i dokumentalnymi”, odwiedził Pensylwanię na zlecenie U.S. Steel. [...] Najbardziej kontrowersyjne było jego stwierdzenie, że służył jako sanitariusz w jednostce Zielonych Beretów –  miało go to prześladować po premierze filmu.
Niektóre z tych informacji mogły być prawdziwe. Był drużbą na ślubie swojego przyjaciela, rosyjskiego prawosławnego Nikanora Chebotarevicha (Nick, postać grana przez Christophera Walkena, został nazwany na jego cześć). Czy rzeczywiście polował na jelenie? Wydaje się to mało prawdopodobne w przypadku dzieciaka z klasy średniej z przedmieść Long Island, ale nie jest to niemożliwe. Być może był w hutach stali, ale nikt nie pamięta, żeby kręcił tam „filmy przemysłowe i dokumentalne”. Brzmiało to jednak bardziej szacownie niż kręcenie reklam.

No wiem...i teraz proszę to połączyć z tymi scenami z filmu. 

No to tym cytatem potwierdziłeś, że na tło pokazane w filmie wpłynęły stereotypy, którymi jakby wakacyjnie nasycił się człowiek w wieku, gdy jeszcze niewiele się rozumie w różne osobliwości fascynują.

Ciekawe jest jak migracja i historia tworzą nowe, wspólne tradycje kulinarne. Sądzę, że te tradycje zlały się w jeden tygiel, który pozwolił im zachować zasady i wartości.

Wejście poprzez wojnę do anerykańskiego chaosu zniszczyła ich świat i zamknęła na zawsze powrót do świata zasad : choćby to- jeden strzał.

Bezpośrednio po zdobyciu Berlina rozpoczęła się migracja do tzw. Ziem Odzyskanych. Mało kto wie, że wyglądała ta migracja inaczej w nowych powiatach przylegających do granicy na Odrze i Nysie. Przede wszystkim osiedlanie się tam podlegało wojsku a polegało na tym, że z armii potocznie określanej jako berlingowcy zwalniano do cywila żołnierzy celem osiedlenia ich właśnie w tych powiatach. Nazywano ich osadnikami wojskowymi przez nieuprawnione skojarzenie z osadnikami wojskowymi II RP. Pewnym wspomnieniem filmowym jest "Rzeczpospolita babska", choć film ten pozbawiony jest jakiejś elementarnej głębi. W zamian podaje różne grepsy dla śmiechu. Natomiast prawdziwe w filmie jest m.in. to, że często w jakiejś wsi osadzali się żołnierze z tego samego pododdziału więc znający się nawzajem, w każdym razie nie obcy sobie nawzajem.

Tu wtrącę jeszcze jedną okoliczność przybliżającą tamte stasunki. W odróżnieniu od powiatów niegranicznych, z woli nowych władz w powiatach granicznych w ogóle nie wchodziło w rachubę pozostanie kogokolwiek z dotychczasowych mieszkańców. Wywiezieniu podlegali wszyscy, a raczej wszystkie. Zanim do tego wywiezienia doszło, do zwykłych sytuacji należały, iż osadnik wojskowy mieszkał w danym gospodarstwie razem z dotychczasowymi mieszkańcami tj. z niemieckimi kobietami, dziećmi, czy starcami. Ci czekali na wywiezienie, a współmieszkający osadnik pod tym samym dachem czekał na żonę, dzieci i resztę swojej rodziny, o ile ją jeszcze miał. Nieżonaci czekali, aż pojawią się polskie panny. 

Po tym koniecznym wprowadzeniu (się), w końcu zaczęły przybywać polskie kobiety (do Platerówki w odróżnieniu przybyli polscy mężczyźni) okazało się, że powstał z tego tygiel składający się z migrantów z przeróżnych regionów Polski, głównie z Kresów, ale nie tylko. Rozumie się, wpływy niemieckie już w ogóle nie istniały. Każda rodzina przywiozła zwłaszcza swoje regionalne odrębności nie tylko folklorystyczne, ale również odrębności kulinarne. Inaczej bowiem robiło się pierogi pod Lwowem, a inaczej pod Grodnem, a jeszcze co innego koło Święcian. Na Wigilię tu podawano kutię, a sąsiadka za płotem podawała łazanki z makiem i tak dalej.

Ludzie wzajemnie odwiedzali się w domach, goście dostawali poczęstunek, a przynajmniej zakąskę. Imprezy gospodarskie jak np. świniobicie i tak obiektywnie wymagały współdziałania sąsiedzkiego z rytualnym niemal podziałem efektów. Podobnie pędzenie potrzebnych przy tym napitków i tak dalej. I tak oto powstały nowe tradycje kulturalne w tym kulinarne.

Jeśli ktoś zna człowieka, to niech podrzuci ten temat Karolowi Okrasie bo to może być hicior świetnie uzupełniający jego bardzo przeze mnie lubiany serial o zderzenia kulinarne powoli zapadające już w niepamięć.

NB.: Gdy z początkiem lat 70-tych przyjechałem na studia do Warszawy, to w żadnym barze mlecznym nie udało mi się znaleźć pierogów wtedy ruskich a obecnie zwanych swojskimi. Wszędzie tylko pyzy i pyzy ... żadnego home cookin'. 

w 1970 nikt w Warszawie jeszcze tego nie słuchał.