Szachista potrzebuje przestrzeni gwarantowane, a karciarz/kanciarz sam sobie taką stwarza

Podobno jak US przyczepi się do nowo wybudowanego domu przez bezrobotnego inwestora to może on zeznać,że wygrał w karty lub uprawiał nierząd...ot taka sobie furtka:)

Podobno...a kto to weryfikował?

Na YT są podcasty takich żonglerów karcianych. Tssują karty, rozkładają, proponują wybrać jedną, zapamiętać i schować do talii. Potem znowu tasują talię. W pewnym miejscu przerywają tasowanie, wyciągają hedną kartę i mówią "To ta". I zawsze trafiają.

A zatem są też niezawodne systemy TASOWANIA, MIESZANIA kart, które gwarantują, że zawszw wyciągnie się tę właściwą kartę. I czy to nie przypomina wyborów parlamentarnych? Nie przypomina zmiany koalicji politycznych? Zmian wewnątrzpartyjnych?

W tym pozornym chaosie wszystko działa precyzjnie i dokładnie, jak w zegarku. A ludzie myślą, że to oni wybierają, że to oni decydują.

Nie o to chodzi. Numer z tasowaniem, to i ja znałem w dzieciństwie

Dzięki

Ale tam pokazywali takie numery, że i Ty byś strzelił karpika...:). W końcu tasowanie to logika kantu.

Hm... kilkanaście lat temu kolega mojego przyjaciela tak się tłumaczył. Raczej skutecznie. A któryś tam " poseł" też dużo wygrał w kasynie. 

A to fragment tekstu, który linkowałem w kolejnym artykule. Niestety link już nie działa, więc zostało tylko to co cytaowałem:

„Innym, sławnym na całą Europę, szulerem był Michał Walicki. Pisze o nim Przemysław Słowiński:

Urodził się w 1746 roku niedaleko Mińska w ubogiej rodzinie zaściankowego szlachcica. Wcześnie stracił ojca a za wykształcenie Michała płacił wuj nijaki Buczyński. Tenże Buczyński chyba go zbytnio nie rozpieszczał, bo wiele lat później krążyły po Warszawie opowiadania jak to młody Walicki, zawsze głodny siadał z kolegami do kart, by wygrać od jednego obiad, od drugiego zaś podwieczorek. Zapewne już wtedy zaczął zgłębiać tajemnice szulerki, bo w kilka lat później, zabrany w podróż po Europie przez zamożnego protektora Stanisława Sołtyka (za wikipedią: dał inicjatywę stworzenia Towarzystwa Przyjaciół Nauk, w 1802 należał (wraz z Tadeuszem Czackim) do inicjatorów założenia Towarzystwa Handlowego, celem eksportu zboża przez Morze Czarne), wyratował go w Neapolu z rąk bandy szulerów, ogrywając ich do suchej nitki.

W drugiej połowie wieku pojawił się w Paryżu, gdzie ów Sołtyk przedstawił go księciu Orleanu – Ludwikowi Filipowi Józefowi, który wprowadził Walickiego na królewski dwór. Dwór zaś – jak wiadomo – grał, nic więc dziwnego, że na Walickim szybko się tam poznano. Ciągnął banki królowej i Marii Antoninie, siadał do faraona z książętami i najzamożniejszymi panami Francji. Ujmujący i nienaganny, prezentował sztukę szulerską najwyższej klasy. Jak pisze kronikarz tamtych czasów, Henryk Rzewuski: „Nigdy o nic się nie sprzeczał, wątpliwe wypadki w grze zawsze przeciwko sobie nawiązywał, kredytu nikomu nie odmawiał, nikomu się nie naprzykrzał się o zapłacie (……) należności.”

Pewnego dnia złupił doszczętnie swego protektora diuka Orleanu, który widząc tak wspaniały szulerski talent, zaproponował Walickiemu spółkę. Książę finansował grę i naganiał, ofiary, młodych głupich „jeleni” z najbogatszych rodzin arystokratycznych, Michał zaś tyko grał. I to jak grał! Doprowadził niemalże do ruiny hrabiego d’. Artois, przyszłego króla Karola X. Cale worki złota wędrowały do skarbca obu oszustów. Nie tylko zresztą przy kartach siał popłoch polski szuler. Rozpowszechnioną wówczas w Europie angielską modą bilard był obok kart jego drugą namiętnością. Rękę miał i tu niezawodną, a uderzenie mistrzowskie. Jak podaje Rzewuski: „jednym sztosem partię zaczynał i kończył, najnieprawdopodobniejsze do trafienia zapędzał w luzy o zakład.”

Wiedząc jednak, że nadmiar szczęścia bywa złowrogi – gdyż nie tylko genialnym szulerem był pan Michał, ale i bardzo roztropnym człowiekiem – zamienił w końcu Sekwanę na Tamizę. Zrobił to jeszcze zanim krwawa dziejowa zawierucha zwana Rewolucją Francuską położyła za pomocą wynalazku pana Guillotine’a kres wszelkim szulerstwom na wersalskim dworze, a diuk Orleanu pod nazwiskiem Filip Egalite wstąpił na szafot. Na angielskim dworze królewskim robił Walicki to samo, co we Francji. Grał. I oszukiwał oczywiście w sposób niedościgniony dla tamtejszych mistrzów Grali również – i to grubo – na różnicach cen złota, kamieni szlachetnych i dzieł sztuki, pomnażając spekulacją swój i tak już niemały majątek. W Londynie przyjaźnił się z Janem Śniadeckim, Julianem Ursynem Niemcewiczem i Tomaszem Kajetanem Węgierskim. Nawiasem mówiąc – o czym nie wspominają podręczniki literatury – Tomasz Kajetan, wybitny [może niekoniecznie wybitny - w każdym bądź razie to od niego zacząłem rekonesans, którego efektem jest niniejszy post] polski poeta, był również nie mniej wybitnym szulerem.

W końcu 1787 roku, syt już triumfów, wrażeń, bogactw i zaszczytów powrócił do kraju. Polska magnateria przyjęła go gładko do swego grona, a Henryk Rzewuski tak o nim pisał: „Z wszystkich graczy mi znanych, tylko Walicki nie miał w sobie coś takiego, co by zdradzało szulera z profesji. On jeden i tonem i obyczajami między nimi byt zawsze panem. Była w nim jakaś powaga oznaczająca człowieka przywykłego do wysokiego towarzystwa a ta pomimowolnie budziła dla niego coś podobnego do uszanowania.” W I789 roku został pan Michał kawalerem orderu Świętego Stanisława a rok później uhonorowano go Orderem Orła Białego.

W końcowych latach życia osiedlił się w Wilnie, gdzie kupił dom na Bakszcie, w którym zupełnie odsunął się od świata. Jednakże drzwi jego domu dla większości zamknięte, stały zawsze otworem dla potrzebujących wsparcia: ubogich studentów i uczniów, początkujących malarzy i poetów. Zapisy i darowizny dokonane przez Walickiego na rzecz Uniwersytetu Wileńskiego przekroczyły bajońską sumę dwóch milionów złotych. Jego portret wisiał na honorowym miejscu w uniwersyteckiej auli pośród podobizn innych ludzi, którzy zasłużyli sobie na miana dobroczyńców uczelni. Hojne dary szły dla słynnego Liceum Krzemienieckiego, które ukończył sam Juliusz Słowacki. Ogromne kwoty zasilały kasę uczonych, szukających u niego materialnego wsparcia dla swych prac i planów. Niewielu można było znaleźć w tamtych czasach, którzy tak oddanie i z sercem wspierali polską naukę i kulturę. Zmarł w roku 1828, pozostawiając po sobie wspomnienie człowieka, który umiał darów fortuny dobrze a pożytecznie używać.

Pytania: Dlaczego Targowiczanie przegrywali w karty? Czy polscy jakobini byli bankierami w grze? Kto wyznaczał bankierów do gry w faraona na najgrubszych stołach? 

No rzeczywiście, ale poważni gracze nie popisują się tasowaniem

No wiemy to. Ale to oznacza tylko tyle, że poważni gracze znają jeszcze bardziej zadziwiające metody tasowania...:)

A Wałęsa notorycznie wygrywał w totolotka

Artykuł omawiący tę umowę (w 1894) twierdzi, że to tylko rodzaj satyry na ówczesne warunki. W to akurat wątpię, bo wpisanie czegokolwiek do ksiąg miejskich było płatne i wcale nie tanie. Dlatego wpisywano głównie testamenty. Z drugiej strony to co było wpisane od razu miało status prawa lokalnego, obowiązującego podpisanych i ich spadkobierców. Tam był chyba jakiś grubszy przewał skryty pod tymi kartami.

Geniusz. Z jakiej to książki? Był jeszcze Chadzkiewicz, o którym Bolecki napisał niemożliwie nudną książkę

Jakaś podmianka moim zdaniem

Anna Jambor - przebojowa kobieta z okresu międzywojennego - pięknie opisała jak odbywało się dawanie łapówek generałom i innym osobom decyzyjnym w sparwie dawania zezwoleń na wywóz broni. Pomagały w tym regularnie organizowane u niej w domu sesje brydżowe na zlecenie jej szefów.

Co prawda Pamiętniki Anny Jambor są fikcją literacją, ale autor musiła znać doskonale stosunkie panujące w warszawkim establiszmencie ministerialno-wojskowo-przemysłowym.

Kiedyś miałem taką książęczkę o polskich karciarzach w historii ,O kartach, karciarzach, grach poczciwych i grach szulerskich." Niestety komuś pożyczyłem i nie wróciła. Całkiem fajna, z tego co pamiętam - niezbyt długa, ale opisuje kilku ciekawych ludzi, zwłaszcza z XVIII wieku.

ważna jest logika kantu. Oczywiście najbardziej widoczne jest to w grach na pieniądze, stanowiących nieodłączną część funkcjonowania lokali z wyszynkiem w dawnych czasach. Logika kantu była tam jednak zwykle prymitywna, a hierarchie które nią zarządzały dało się wyśledzić i wskazać dość łatwo.

Bankier faraona, dentysta, rewolwerowiec, gruźlik i ostatecznie konwertyta na katolicyzm czyli Doc Holliday.  Pojawił się w Tombstone, gdy znaleziono tam srebro. Kolega Wyatta Earpa i daleki kuzyn autorki Przemineło z wiatrem. Ten tytuł może być bardzo trywianą metaforą do bankructwa graczy, zwłaszcza nieznanych właścicielom saloonów i szeryfom w jednej osobie.

A Doc Holliday dobrze obstawił przed śmiercią. 

Tak skojarzyłem, bo akurat jestem po oglądnięciu westernu z 1971 "Doc".

"Z jakiej to książki?"

Obstawiam, że z tej>> Plejada oszustów. 40 sposobów na nieuczciwe zdobycie pieniędzy

Blisko, coraz bliżej...

Z tych dwóch tekstów wyłania się dość prosty obraz, choć ubrany w metafory. Jeśli mówić o „wielkim skoku lewicy”, to warto doprecyzować, czym on naprawdę jest. To nie jest atak ani budowa nowego świata. To jest operacja porządkowa po przegranej.

Dotychczasowy zarządca powołał syndyk, który wchodzi wtedy, gdy jakiś porządek przestaje działać. Jego zadaniem nie jest rozwój, tylko zebranie tego, co zostało: pomysłów, kompetencji, energii społecznej, pieniędzy. I zrobienie tego jak najmniejszym kosztem.

Lewica w tej sytuacji pełni rolę narzędzia. Dostarcza języka, metafor i emocji: „kolektyw”, „bystry tłum”, „współtworzenie”, „oddolność”. Dzięki temu odpowiedzialność rozmywa się, edukację można rozebrać na części, a zdolnych ludzi wyławiać z chaosu bez budowania systemu. To nie jest emancypacja, tylko zarządzanie upadłością.

Dlatego „skok lewicy” polega nie na przejęciu władzy, lecz na opanowaniu chaosu na czas likwidacji starego porządku. A skoro pojawia się syndyk, to znaczy, że gdzie indziej zaczyna się już inna gra prowadzona przez tych, którzy nie operują metaforą, tylko ciągłością i realnymi strukturami. Kto tego nie widzi, ten  jak w kartach bierze udział w rozgrywce, nie wiedząc, kto naprawdę rozdaje.

Czy jutro pojawi się tekst - kto wejdzie po syndyku? 

Świetnie to Pan rozegrał.

Ale restrykcje wprowadzono po precedensie Piskorskiego. Przedtem był radosny czas salonów gier, które wszystkie jak jeden były pralniami dla kasy pozyskiwanej z nielegalnych obrotów (głównie kontrabandy przepuszczanej przez zblatowanych celników i nie mniej zblatowanych inspektorów ze skarbówki). No i kombinacji z rolowaniem faktur przy rozliczeniach (nadpłatach)  podatku VAT (tzw. handlu powietrzem).

Wracając o gier karcianych.. Byłem kiedys swiadkiem aranzowanych rozgrywek w pokera. Tzn. publika uważała, że gra jest serio, a tylko parę osób wtajemniczonych wiedziało, że to tzw. ustawka. Otóż bardzo juz dawno temu byłem  w delegacji, aby skontrolować jeden z cyrków (działało wówczas - rok 1982 - osiem cyrków w ramach przedsiebiorstwa ZPR (Zjednoczone Przedsiebiorstwa Rozrywkowe). Gwoli ścisłości ZPR-y stanowiły konglomerat bodajże sześciu zakładów, a w tym Zakład Widowisk Cyrkowych z owymi ośmioma ansamblami. W moim krótkim epizodzie pracy w owych ZPR-ach delegacja opiewała na wyjazd do Przemyśla, gdzie dawał przedstawienia jeden z tych cyrków. No, a w ramach ekipy byli zonglerzy, również karciani. Np o ono dali "po godzinach" pracy wlasnie taki spektakl.  W finale rozgrywki na stoliku leżała pula znacznie przekraczająca  milion złotych , czyli jakieś kilkadziesiąt moich ówczesnych pensji. Jeden z uczestników rozgrywki ją wygrał. Ja, że od drugiego roku studiów praaktykowałem rozgrywki w pokera, zorientowałem sie, ze to nie jest serio. W grze przy takich stawkach zaden z graczy nie tasuje i nie rozkłada talii kart. Mówiąc ściślej może dotykać tylko tych kart, które mu zadysponuje krupier, nie uczestniczący w grze (krupier jest albo na procencie od puli, albo za umówioną stawkę  np. od godziny albo za całość. Przykładowo jest zakontraktowany na 12-to godzinną sesję).  A w cyrkowej rozgrywce iluzjoniści jeden przez drugiego popisywali się, co potrafia zrobić z kartami. Nawey nie chciało mi sie wnikaać co to były za talie kart do gry, gdzie i jak spreparowane. 

W poważnej rozgrywce talie talie są kupowane tuż przed grą "na mieście" metodą na chybił trafił. 

itd., itp.

Drugi przypadek był podobny, tyle że  nie z cyrkowcami, ale z prawdziwymi profesjonalistami od gry w pokera.  A pokazówka odbyła się w klubie "Hades" za moich czasów studenckich w dawnej SGPiS (obecnie SGH).

W moim przekonaniu każdy dobry szuler musiał praktykować u jakiegos żonglera-cyrkowca. Oczywiście, nie wykluczam talentów-samorodków, ale raczej byłyby to wyjątki.

Chyba nie, jutro jadę do Krynicy. Całą moją uwagę to zaprząta

Nadrobię

Też bym tak mówił, gdybym wygrał w toto. Po wygranej Wałęsy wszystko jest jasne.

Wie pan złudzenia złudzeniami, ale jak ktoś tu przychodzi codziennie i uważa, że są tu wartościowe rzeczy, a nie ma nawyku kupowania, to może warto mu taką możliwość wskazać, choć raz na rok. Może ruszy go sumienie? Ja pracuję codziennie, żeby to miejsce było atrakcyjne

Napewno zainteresuje cię film "Lucky You". Moim zdaniem całkiem ciekawie pokazuje to co w swoim tekście napisałeś na temat gry w karty, przy okazji naświetla ogólnie świat hazardu. W dodatku potrafi zainteresować, jestem kompletnym laikiem jeśli chodzi o pokera, a wciągnąłem się.

Jeszcze po przeczytaniu tekstu drugi film przyszedł mi na myśl - "The Color of Money", mimo że film o bilardzie to paradoksalnie związany z tym co napisałeś.

Sądzę, że Doc Holliday chyba najlepiej był przedstawiony w filmie "Tombstone".

Val Kilmer odstawił absolutne arcydzieło, ale nie tylko o grę aktorską chodziło, a całokształt postaci.

Spróbuję

Czy na podstawie noweli rosyjskiego autora-nie pamietam-o Polaku w M.Carlo?

To film z 1992 roku. Właśnie miałem kiedyś obejrzeć, ale nigdzie nie był dostępny i potem zapomniałem o nim.
Zawsze myślałem, że to film-satyra na ówczesne Hollywood, nie wiedziałem, że ma coś wspólnego z hazardem.

Pełna zgoda, tylko im jestem starszy, tym bardziej kibicuję przeciwnikom Earpa.

Tak, dystrybutorzy nieźle czasami odwalają z wymyślaniem tytułów zamiast zostawić oryginalny jak nie wiedzą jak przetłumaczyć. Szczególnie dawniej robili cyrki.