Doszło wczoraj do niebywałej tragedii, zginął oficer, doświadczony lotnik, człowiek, który ponoć znany był z różnych wyczynów za granicą. Miał wylatane 1200 godzin, w tym wiele na samolocie F-16. Jak mogło do tego dojść? Nie wiem. Chcę tylko wskazać, że ani razu pilot ten nie zaistniał w zbiorowej świadomości, nie został ani opisany jak bohater, ani też nikt z nim nie zrobił wywiadu. Okay, był w wojsku i ktoś może powiedzieć, że to dlatego. No, ale Skrzypczak, Polko i cała reszta mundurowych też byli w wojsku i stanowili codzienną atrakcję mediów społecznościowych! – A bo tamten się nie pchał – zawoła jakiś spryciarz. Oczywiście, że się nie pchał, media jednak mają dziś takie zadanie, żeby nie tylko informować, ale także wychowywać. I nie mówcie mi, że jest inaczej, bo skala deprawacji jaką uprawiają media i skala zidiocenia wprost poraża. Czyli można działać tak, by deprawować, ale tak, by wychowywać już nie, bo to wyłącznie cholerne nudy.

Aktorzy Frycz, Peszek i Grabowski zrobili kiedyś taki spektakl na podstawie staropolskich tekstów, w tym – chyba – Krasickiego. O pijaństwie było. Scena wyglądała tak – po całonocnym ochlaju siedzą we trzech i usiłują się czymś zająć, czymś sensownym, a są coraz bardziej znudzeni i coraz mniej do tego przekonani. W końcu Frycz wbiega na scenę z butelką piwa, taką współczesną, i wszyscy podskakują z radości, śmieją się, gadają, widać, że są szczęśliwi. Jest to i była wcześniej satyra wyszydzająca alkoholizm Polaków. Dziś mamy do czynienia z czymś znacznie gorszym niż ten biedny alkoholizm. Oto ginie człowiek zasłużony, wybitny specjalista, który powinien wydać już jakąś książkę, a dział publicystyki TVP powinien zrobić o nim ze dwa reportaże. Media społecznościowe, gdyby były tym, za co się podają, powinny publikować – rękami największych pasjonatów lotnictwa – jakieś relacje z tych pokazów air show, które przecież odbywają się co roku.

Już widzę te miny po postawieniu takiej kwestii -  niczym mina króla Juliana, w „Pingwinach z Madagaskaru”, kiedy lew pyta czy lemury się podcierają. A jeśli tak, to czym?

- Gdzie tu zabawa kolego – zapytają ludzie – o czym ty gadasz? Jak facet zginął można wyrazić głośno żal i współczucie, ale na co dzień należy się flaszka, czyli wywiad z Piątkiem, pierdzenie Matczaka, Biedroń i jego podróże, a także opinie na każdy temat, no i oczywiście Jachira. To jest właściwy repertuar mediów i właściwy repertuar hierarchii. Jakich? No rozrywkowych. Katastrofa, a na jej tle plemię szaleńców żrących robaki wyginające się w różne strony w rytmie nadawanym przez bębenki.

Z drugiej zaś strony, czyli tak zwanej naszej, wygląda to tak – Jan Rokita w przebraniu krasnala, redaktor Jankowski „na tropie zwykłych ludzi i ich problemów”, pan biceps dla Polski i galopady Sakiewicza po studio TV Republika. To jest treść istotna mediów i to są ludzie, którzy budują ich legendę, a nie jakiś tam pilot w stopniu majora obsługujący skomplikowane maszyny.

Słowem – żeby był ruch, musi być flaszka. Żeby kogoś mianować bohaterem, musi on najpierw umrzeć, albo polecieć w kosmos, jak Sławosz Uznański-Wiśniewski. Latanie po niebie się nie liczy, bo tak potrafi każdy i to są nudy. Co innego opinie Piątka na temat Macierewicza, to jest samo gęste.

Wracajmy jednak do bohaterów. Największym bohaterem Bitwy Warszawskiej był od roku 1989 ksiądz Ignacy Skorupka, a o Janie Kowalewskim usłyszeliśmy dużo później. Na kolejne wydanie zaś książki Grzegorza Nowika – Zanim złamano enigmę – czekaliśmy 20 lat. I nikt do tej pory, mimo, że od wydania upłynął rok, nie napisał w sieci żadnej jej recenzji. Bo jest ona za gruba i nikt jej nie czyta. Za to każdy chce opisać Kowalewskiego i jego wyczyny z tą samą idiotyczną manierą, z którą Frycz, Peszek i Grabowski przedstawili relację Polaków z alkoholem – tyle, że na poważnie.

Nie czepiam się tu księdza Skorupki, żeby nie było, ale wskazuję, że na nieboszczykach, szczególnie tych, co zginęli śmiercią gwałtowną o wiele łatwiej się lansować niż na kryptologach, o których ktoś pisze dwa ponad 600 stronicowe tomy.

Jeśli rozejrzymy się po nagłówkach portali i tych gazet, które zostały, jeśli spojrzymy na plany filmowe w Polsce, z zaskoczeniem pewnym przyjdzie nam stwierdzić, że bohaterowie, których nam tam stręczą, to właściwie sami komuniści, albo dzieci komunistów. I to są właśnie współczesne legendy. I tak gazownia zamieszczę wywiad z ambasadorem Schnepffem, który opowiada o swoich konfliktach z ojcem o Polskę. Kręcą właśnie film o Kuroniu, którego zagra Arkadiusz Jakubik. Coś tam pewnie jeszcze pichci się na zapleczu, ale lepiej nie zgadywać cos. Portale zaś popularyzujące historię pełne są Stanisława Supłatowicza, najsławniejszego partyzanta okręgu AK Radom. I nikt nawet nie mrugnie, bo każdy wie o co chodzi. – O to, by maksymalnie szybko wypić kolejną flaszkę i znów znaleźć się w stanie nirwany. I mieć to poczucie szczęścia, które zwykle daje kiwanie frajerów. No i rzecz jasna także poczucie wtajemniczenia, bo pijacy, narkomani, złodzieje i inni, podobni, uważają się przede wszystkim za wtajemniczonych. W przeciwieństwie do całej reszty, czyli na przykład pisarzy czy grafików, którzy według nich są frajerami i durniami oddającymi się czynnościom niepotrzebnym, a być może także szkodliwym. No i najważniejsze – zabierającym czas – który można spożytkować na rzecz najważniejszą. Myślicie, że chodzi mi o picie? Nie, mam akurat na myśli pokazywanie się na wizji w różnych mediach.

Wczoraj z pewnym zaskoczeniem skonstatowałem, że w Warszawie nie ma ulicy Zygmunta III. Jest ona natomiast w Rembertowie. To jest coś absolutnie skandalicznego. Nie wiem, jak jest w innych miastach, ale król stoi na kolumnie w samym centrum stolicy. I co? Nie ma ulicy, której by patronował? No nie ma, ale jest za to ulica Armii Ludowej, jest ulica Waryńskiego, na szczęście nie ma ulicy Schnepffa, ale Trzaskowski nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Jeśli komuś się zdaje, że takie sprawy odbywają się przypadkiem, ten niestety musi odstawić picie. Wtedy złudzenia znikną, białe myszki także. Bo one są jednym z elementów tych złudzeń. To wszystko o czym tu napisałem, jest celowym i konsekwentnym działaniem prowadzonym przez ośrodki propagandowe od wojny. Wie o tym dobrze poseł Braun, który nigdy nie przekracza w swoich gawędach pewnej granicy uszczegółowienia, bo rozumie, że przestaną go słuchać. Publiczność bowiem przede wszystkim nastawiona jest na jedno – ktoś ma jej przekazać, w sposób zawoalowany, ale wyraźny, poczucie wyższości. Im jest ona głupsza tym poczucie wyższości musi być wyraźniej zaznaczane. Tego zaś nie da się osiągnąć lansując komiks ze szczegółami panowania króla Zygmunta III, który właśnie wydał Hubert Czajkowski. Nie da się, bo król nie ma nawet swojej ulicy w Warszawie, a poza tym kazał zdobyć Moskwę, więc jak poseł Braun może go lansować? Co innego gaśnica. Ona ma swoją wymowę i wszyscy po ten symbol sięgną z ochotą. Podobnie bowiem, jak flaszka daje on poczucie wtajemniczenia osobom uzależnionym.

Nie będziemy traktowani serio jeśli się z tego obłąkania nie wydostaniemy. Jeśli nie zrozumiemy, że alkoholizm i inne uzależnienia, na przykład od stałego powtarzania tych samych komunikatów, to pułapka, a nie wyzwolenie.

Komiks Huberta jest właśnie po to, byśmy rozpoczęli taką terapię. Która nie uskrzydli nas od razu, jak dwie setki czystej, ale później, po uważnej lekturze. Poziom zaś zrozumienia okoliczności, jaki osiągniemy sprawi, że staniemy się odporni na propagandę. Tak samo, jak Jan Kowalewski, który zajmował się dekryptażem komunikatów sowieckich a nie ich przedrukowywaniem w popularnej prasie. A tym właśnie zajmuje się dziś większość tak zwanych wtajemniczonych – próbuje, z różnym skutkiem, awansować na pożytecznego idiotę.

Skalą degradacji treści dla narodu ważnych i triumfu propagandy jest właśnie to, że komuna narzuciła nam jakich patronów mamy czcić na swoich ulicach, a także jakich gawęd mamy słuchać. Zygmunt III i jego historia zwizualizowana przez Huberta, oddana w kadrach i metaforycznych, dużych planszach, to dobry początek zmian w świadomości poszczególnych osób i całych grup. Trzeba się teraz tylko zajęć, jak mówią niektórzy, jej rozkminianiem i dopisywaniem do poszczególnych kadrów istotnych wątków. No, ale tym to już my tutaj się zajmiemy. Nie będzie lekko, bo wiele osób nie rozumie po co się tak męczyć przy tworzeniu jakichś albumów, skoro można skopiować zdjęcie z wiki i opatrzyć je komentarzem? Cóż tu rzec – można nie latać też w kosmos, ale udawać, że się tam było, a efekt jest ten sam, o czym szeroko może opowiadać żona Sławosza, pani Wiśniewska. Można udawać, że się coś rozumie powtarzając te same brednie od rana do wieczora. Wiele rzeczy można czynić na tym najlepszym ze światów, nie można jedynie samemu zmierzyć poziomu satysfakcji z uczestnictwa w tych projektach, a jeśli ktoś spróbuje obudzi się w izbie wytrzeźwień, która mieści się przy ulicy Kolskiej w Warszawie. Ta zaś położona jest nieopodal Starych Powązek i kościoła św. Karola Boromeusza, w wielkim jednak oddaleniu od ulicy króla Zygmunta III w Rembertowie.

Komiks można kupić tutaj.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/zygmunt-iii-waza-walka-o-baltyk/

---

tagi: bolszewicy  historia  media  hubert czajkowski  grzegorz braun  popularyzacja  zygmunt iii  katastrofa  gaśnica  dwugłowe ciele  jan kowalewski  samolot f-16 

	gabriel-maciejewski
	29 sierpnia 2025 07:39

54     2199    15 zaloguj sie by polubić