Parę lat temu, w środku pandemii moja żona ciężko zachorowała i groziła jej śmierć. Zaczęło się od jakiegoś bólu gardła, a potem okazało się, że to zapalenie ślinianek, uniemożliwiające mówienie, połykanie i jakiekolwiek funkcjonowanie. Na oddział w grodziskim szpitalu nas nie wpuszczono. Odesłano nas do lekarza rodzinnego – od którego właśnie na ten oddział przyszliśmy. Ten skierował nas na Banacha, ale było to taki moment kiedy szczepiono lekarzy, a na Banacha była dzika kolejka. Pojechaliśmy do Bielańskiego. Tam też było strasznie. Jeden pan powiedział nam, że czeka w kolejce na wejście do budynku od 9 rano dnia poprzedniego. Staliśmy przy drzwiach, a żołnierz z WOTU obsługiwał ruch. Bardzo dziękuję temu chłopakowi za przytomną postawę i hart ducha. Obok nas bowiem stało jakieś starsze małżeństwo. Mąż był spokojny, ale żona usiłowała wepchnąć się do szpitala argumentując, że jej siostra leży na oddziale covidowym i nie ma telefonu, a jak umrze, ona  z nią nie porozmawia przed śmiercią. Ten mąż wyraźnie nie wiedział co robić, a pani była coraz bardziej natarczywa. Spojrzałem na żonę i widzę, że jest fatalnie. Jeśli zaraz jej nie przyjmą, położy się w tym błocie, co było dookoła – był 26 grudnia, drugi dzień świąt  – i tak zostanie. Na szczęście żołnierz też zauważył co się dzieje i wepchnął ją do środka, a potem poprowadził do rejestracji. Zanim to się stało, jak diabeł z pudełka wyskoczyła przed te drzwi jakaś staruszka i zaczęła domagać się wpuszczenia do środka, albowiem wepchnęła sobie przypadkiem jakąś kulkę do ucha i nie słyszy. Żołnierz się nie ugiął.

Lucyna była w tym szpitalu ponad dwa tygodnie. Pamiętam, jak po kilku dniach, kiedy już było lepiej trochę, to znaczy mogła przyjmować płyny, oddała mi całą biżuterię jaką miała na sobie. Było jasne, że boi się, żeby w razie zgonu, ktoś sobie tego nie przywłaszczył. Nie było za wesoło.

W całej tej przygodzie najbardziej uderzyła mnie postawa dwóch pań przed drzwiami. Jednej, która musiała, po prostu musiała, wnieść telefon siostrze na oddział, a swoje pragnienia wyrażała modulowanym, podniesionym głosem, który – jak mniemam – miał zrobić wrażenie na wszystkich dookoła. I tej drugiej, co sobie wepchnęła kulkę do ucha w dzień św. Szczepana i pojawiła się z parasolką przed drzwiami szpitala gotowa je forsować bez względu na okoliczności. No i ich całkowita obojętność wobec okoliczności, jakie tam, nie z naszej przecież winy, się wytworzyły.

Myślę, że ta postawa, musi być przedmiotem głębokich studiów całych całych ekspertów z różnych dziedzin, w tym wojskowości, rozumianej w sposób uszczegółowiony. Mało jest bowiem broni tak silnie dewastujących otoczenie jak egoistyczna histeria połączona z głupotą i ekshibicjonizmem. Widzimy to na co dzień niemal, zarówno samo zjawisko, jak i podejmowane przez służby próby przeskalowania go do niemożliwych rozmiarów. Wszystko zaś po to, by zamykać usta ludziom myślącym i analizującym okoliczności. Jest to zjawisko typowo polskie, do tego obecne w literaturze, w tym literaturze rosyjskiej. Nie sposób więc nie zapytać – czy w jego aranżowanie nie angażują się czasem rosyjskie służby? Ktoś powie, że żartuję. Jasne, postójcie sobie z mdlejącą żoną przed szpitalem, wobec dwóch bab, które nie rozumieją niczego poza tym tylko, że muszą tu i teraz zrealizować swój plan.

W Europie, jak każdy się domyśla, taki numer nie przejdzie. Tam bowiem policja stara się być policją i jeśli na kogoś uważa, to na kolorowych, bo taki jest modus operandi. Kobiety, szczególnie histeryzujące, nie mają tam żadnego poważania. I mogą być tak samo spałowane jak wszyscy inni. U nas histeria jest stałym elementem politycznego nacisku i nie ma nikogo, kto by sobie z nią poradził. Nie ma bowiem dobrych wzorów męskich, albowiem panowie popadają w histerię jeszcze łatwiej niż panie. Dramatyzują na wizji, łapią za gaśnice jak poseł Braun, choć trzeba mu oddać, że on się przynajmniej nie obraża i nie płacze. Z innymi bywa gorzej. Wszyscy pamiętamy jak Hołownia płakał nad konstytucją. Choć w zasadzie źle powiedziałem – nikt nie pamięta, bo gdyby ktoś pamiętał, jego partia nie zdobyłaby takiej ilości głosów w roku 2023.

Histeryczki i histerycy są stałym elementem politycznego krajobrazu. Jedynym człowiekiem, który nie histeryzuje w polskiej polityce jest Marek Jakubiak, bo nawet prezesa ponosi. Mam nadzieję, że kolejnym będzie Karol Nawrocki, my zaś nie będzie musieli, dzięki jego postawie, zastanawiać się, jak mąż wariatki, co zastaniemy w domu po powrocie z pracy. Tyle, że my zastanawialibyśmy się nad tym przed codziennym uruchomieniem komputera o poranku.  

Uspokojenie nastrojów i ogólne wyciszenie jest nam bardzo potrzebne. Nakręcanie emocji i szaleństwa, wręcz przeciwnie. Żeby jednak do tego doszło, z sejmu muszą zniknąć takie egzemplarze jak Jachira czy Filiks, które się tam zjawiły wskutek interwencji jakichś wysłanych przez Belzebuba pomniejszych diabełków. Nie da się tego inaczej wytłumaczyć. Ich popularność nakręca się sama, bo ludzie nie rozumieją sytuacji, to znaczy że mają do czynienia z celowym zabiegiem, a nie z przypadkiem. Nikt przypadkiem nie umieszcza osób dysfunkcyjnych na listach wyborczych.

Histeria w polityce to jedno, a histeria w mediach to sprawa osobna. Media nie mogą się obyć bez histerii, albowiem chodzi o oglądalność. Żyjemy więc, niczym na jakiejś odległej planecie, w sytuacji kiedy zagrożenie gównoburzą wyłaniającą się zza horyzontu jest czymś naturalnym. I tęsknimy za Ziemią, gdzie na zielonych łąkach, wśród szczebiotu ptaków, pasą się białe owieczki. Nie rozumiemy też jednak, że to my sami doprowadziliśmy do nasze miejsce we wszechświecie do takiego stanu.

Uważam, że ostatnie wybory były pewnym przesileniem. To znaczy realizm wygrał w nich z nominalizmem. Okazało się bowiem, że politykiem jest ten, kto posiada realne cechy polityka, a nie ten kto zostanie tak nazwany, albowiem trzyma w ręku laskę marszałka sejmu. I to jest dobry znak. Do pełnego sukcesu jeszcze jednak daleko. Jak daleko, to sobie sami możecie zmierzyć. Tak mniej więcej, jak daleko jest Murańskiemu do prawdziwego boksera startującego na olimpiadzie i do prawdziwego aktora, który potrafi zagrać w przedstawieniu uznawanym za klasykę.

Osobami odpowiedzialnymi za rozhisteryzowanie polskiej polityki i za podmianę znaczeń w tej polityce są Donald Tusk, Radosław Sikorski i Roman Giertych. Histeria jak wiemy jest zaraźliwa i można ją porównać do stampede – popłochu w stadzie bydła pędzonego przez równiny Teksasu ku zielonym łąkom Montany. O tym, jak łatwo zarazić się histerią, niech zaświadczą decyzje niektórych polityków PiS, którym się zdawało i zapewne nadal zdaje, że za pomocą istot takich jak Rola i Szlachtowicz będą mogli wpływać na masy. Pomijam już taki drobny szczegół, że mas w rozumieniu XIX i XX wiecznym już nie ma. Są jedynie wyizolowane grupy, do których różni spryciarze adresują spreparowane komunikaty. Postawa jaką opisałem to sianie histerii i nic więcej.

Uzasadnieniem tego jest próba polemiki i wiara, że tłumacząc histerykom swoje racje można coś uzyskać. Jak widzimy na przykładzie Katarzyny Augustynek, etatowej histeryczki ochranianej przez służby, żadna polemika nie jest możliwa. Każdy więc, kto w nią wierzy jest sam sobie winien.

Najbardziej zdumiewający są jednak ci politycy, którzy myślą, że polemizując z histerią i obłędem przyczyniają się do ich umniejszenia i sadzą ziarna rozsądku, na histerycznym gruncie. Ten grunt, to bagno i niczego tam posadzić nie można, bo wszystko zgnije. Ludzie zaś wdający się w polemikę z histerią po prostu ją nakręcają. Najwyrazistszym przykładem jest tutaj, wielokrotnie przeze mnie wspominany, pan Mikke. Po sieci krąży nagranie, na którym widać, jak usiłuje on przekonać lewicę uniwersytecką, że prawa biologii są powszechnie ważne. Tamci mu jednak ze spokojem odpowiadają, że w związkach jednopłciowych rodzi się więcej dzieci, niż w normalnych małżeństwach. On się śmieje i argumentuje, a tamci nic – idą w zaparte i mają przy tym miny na przemian poważne i ironiczne. Jakby rozmawiali z wariatem. I możecie mi wierzyć, że większość studentów stoi po ich stronie. Zachowują bowiem powagę. Jak bolszewickie sądy skazujące na rozstrzelanie żołnierzy Denikina, gdzieś w czarnomorskich stepach.

I to jest kluczowy moment dla zrozumienia naszej sytuacji. Jeśli chcecie coś przekazać, ujawnić, jeśli chcecie być wysłuchani, a także jeśli chcecie zwyciężyć, musicie zachować powagę. Drwinami i ironią nic się dziś nie ugra.

Oby nowy prezydent to rozumiał.

---

tagi: polityka  tradycja  skuteczność  histeria  ironia  powaga  egoizm 

	gabriel-maciejewski
	10 czerwca 2025 07:29

34     2443    15 zaloguj sie by polubić