Mało co drażni mnie tak, jak smakosze życia. Nieważne czy to hedoniści, czy katolicy obcujący na co dzień z Pismem i szukający na łąkach i w lasach potwierdzenia wielkości Stwórcy, a następnie opowiadający o tym z entuzjazmem każdemu kto chce i kto nie chce ich słuchać. Kiedy widzę takiego od razu nabieram różnych podejrzeń.

No, ale zacznę od kosmitów, bo zaczyna ich w naszym życiu przybywać. Poza tym okazuje się, że mają tu swoich przedstawicieli, a wkrótce też może wyjść na jaw, że jedynymi obcymi na Ziemi jesteśmy my – ludzie luźno związani z mediami lub niezwiązani z nimi wcale. Reszta to koledzy. I ja takie wrażenie odniosłem przeglądając podcasty Cypriana Majchra, o którego istnieniu dowiedziałem się przedwczoraj od Stanisława Krajskiego. Pan Majcher jest byłym zawodnikiem rugby, co w zasadzie określa go dość jasno. Jest wystudiowany, można rzec zrobiony, a w swoim dossier, na jednym z pierwszych miejsc, umieszcza informację, że jest ojcem czwórki dzieci. Wydawać by się mogło więc, że jego podcast może mieć coś wspólnego z tymi dziećmi. Jednak nie. Tylko jeden z jego odcinków dotyczy dzieci, a jest to rozmowa z lekarzem, profesorem Mariuszem Jędrzejko, o tym że dzieci są dziś za grube i źle się odżywiają. O czym więc są wszystkie pozostałe odcinki podcastu? Większość z nich jest o śmierci. Jeśli zaś nie o śmierci, to o innym życiu, które wiedziemy nieświadomie, albo dopiero go doświadczymy, kiedy umrzemy. Jest też trochę o bytach astralnych usiłujących przejąć nasze ciało. To jest, wyznam, dość zaskakujące i szokujące. Oto były zawodnik rugby, wyglądający jak reklama środków na porost mięśni, realizuje projekt „Śmierć”. W kilku wariantach w dodatku, a jeden z nich nosi nazwę „przejście do innego życia”. Dla kogo on jest przeznaczony? To jest dość łatwe do odgadnięcia – dla ludzi wyjętych z życia, nienawidzących go, albo szukających w nim czegoś, czego tam z pewnością nie ma. Jest to także projekt dla ludzi nietwórczych. Dla mnie jest to także przypomnienie lat osiemdziesiątych i różnych obecnych wówczas, w przestrzeni publicznej formatów, które dziś pan Majcher przywołuje, chyba nie rozumiejąc do końca, że ktoś może je rozpoznać.

Taki na przykład raper Akash…rozmowa z nim reklamowana jest następującym opisem:

 

W rozmowie porusza temat DMT, ukrytych wymiarów, duchowości i granic ludzkiej percepcji. Tłumaczy, dlaczego zaczął kwestionować oficjalny obraz świata, naukę, mechanizmy wpływu na ludzi i przekonaniu, że współczesny człowiek żyje w świecie pełnym iluzji oraz narzuconych narracji.  

 

No proszę, ledwie odrósł od ziemi, a już kwestionuje. Uważa przy tym, że współczesny człowiek żyje w świecie pełnym iluzji. Ciekawe w jakim on świecie żyje? No, ale co on ma wspólnego z dawnymi czasami? Dobra, nie ma się co z dzieciaka nabijać. Trzeba iść do razu do sedna. Pierwszy raz o Kronikach Akaszy, usłyszałem jako dziecko. Pojęcie to wiąże się w moim biednym umyśle z nazwiskiem Jacka Sawaszkiewicza, autora fantastyki naukowej i nienaukowej, a także prozy obyczajowej. Od roku 1981 do 1986 publikował on tomy swojego dzieła zatytułowanego Kronika Akaszy. Akaśa to eter w sanskrycie i samo pojęcie wywodzi się właśnie z Indii. Do książek Sawaszkiewicza nie zajrzałem nigdy, bo coś mnie od nich odpychało. Nie mówię, że był to satanizm, ale po prostu nuda. Jestem bowiem przekonany, że diabły w istocie są nudne i powtarzalne. Nie ruszyłem tego w każdym razie, ale dziś o Kronikach Akaszy możecie sobie przeczytać w Internecie. Pozostaje oczywiście pytanie – skąd taki Sawaszkiewicz, inspektor spraw technicznych w Miejskim Sztabie Wojskowym, w Szczecinie, wiedział w ogóle co to Akaśa? Ktoś mu ten koncept musiał podsunąć. On zaś – jak podaje wiki – zainspirował się nim i w ogóle literaturą tak mocno, że od roku 1975 już nigdzie nie pracował, a jedynie pisał książki. Powiem Wam, że dziś jest to trudne, a w roku 1975 było  porównywalne do lotu w kosmos bez skafandra. No, ale mniejsza o Sawaszkiewicza. Oto mamy tego rapera, rocznik 1991, który odkrywa różne „prawdy” i wali nimi prosto w kamerę, w podcaście prowadzonym przez byłego rugbystę. To nie koniec jednak. Oto w tym  samym podcaście wystąpił Józef Broda starszy. Myślałem, że on nie żyje, albowiem zapamiętałem go z programu Teleranek, który pokazywano w telewizji, w niedzielę o 9.00, w latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i później. Był to jeden z najtrwalszych formatów stworzonych w PRL. Józef Broda, góral z Żywiecczyzny, postawny pan z brodą do pasa niemal, w stroju jak najbardziej ludowym, propagował tam kulturę wiejską. Nie tylko ze swojego regionu. Dla mnie, dziecka w tamtych czasach, było on wymienny z Supłatowiczem. To znaczy, jak się Broda opatrzył, pokazywali Stacha, a jak ten się dzieciom znudził, wracał Broda. Można więc rzec, że obstawiali oni kluczowe dla podstępnej bardzo propagandy obszary. I tak chyba zostało do dziś. Bo pan Broda, dziś osiemdziesięcioletni, reklamowany jest na podcaście w taki oto sposób:

Góralska filozofia zen. Czego polscy górale uczą buddyjskich mnichów? Józef Broda - polski muzyk multiinstrumentalista, człowiek pastwiska i folklorysta, który popularyzuje kulturę tradycyjną w Polsce. Rozmowa o tym ile w prawdziwych góralach jest greckich filozofów, o starzeniu się w "młodości", o życiu blisko natury i zapomnianych wartościach, które pomagają zachować uważność małego dziecka. O wychowaniu opartym na obecności, znaczeniu ciszy, sile muzyki w codziennym życiu, wierze w Boga i szukaniu sensu po trudnych doświadczeniach.

Trudno się polemizuje z Józefem Brodą, albowiem on opowiada o swojej ciężkiej pracy w gospodarstwie, a to zawsz deprymuje takich leni jak ja. Jakoś jednak Józef Broda z tego gospodarstwa wyszedł i trafił do Warszawy, na Woronicza. Dzięki swoim talentom rzecz jasna. I ja tu bynajmniej nie drwię, albowiem zapamiętałem Józefa Brodę jako człowieka, który potrafił zagrać na wszystkim. Na źdźble trawy nawet. To się udawało także niektórym moim kolegom, ale mi akurat nie. Robiło więc na mnie wrażenie.

Ktoś powie, że w tej rozmowie nie ma nic o śmierci. Trochę jest, bo akurat część przesłuchałem. No, ale głównym tematem rozmowy jest „inne życie”. I to jest także kluczem do wszystkich pozostałych rozmów.

Pora teraz na mojego ulubieńca – Roberta Bernatowicza. Zrobię jednak krótki wstęp. Kiedy zaczynałem blogowanie, od razu napisałem z jakimi tytułami współpracowałem. A były to, między innymi, tytuły pism ezoterycznych. Tylko tam bowiem można było coś publikować, za  niezłe w sumie pieniądze, bez znajomości. W każdej innej redakcji, człowiek napotykał zawsze jednego ze współczesnych wielkich polskiej publicystyki, jak nie Igora Janke, to Semkę, albo Ziemkiewicza. Pamiętam też jakie szyderstwa towarzyszyły moim pierwszym książkom i jak bardzo – poprzez to wyznanie – uspokoiłem różnych wrogów, przekonanych, że mój projekt zdechnie razem ze mną najdalej po roku. Po co to piszę? Albowiem w tamtym czasie spotkałem Roberta Bernatowicza. Wysłano mnie do niego na wywiad, a umówiliśmy się na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, bo tam pan Robert pracował – był maklerem. Prócz tego lansował się jako ufolog. Pisałem już o tym, akurat wtedy wynikła sprawa UFO w Zdanach, miejscowości pod Mińskiem Mazowieckim. UFO to przypominało, w zadziwiający sposób, sklejone czymś, dwie miski dla psa, takie z blachy, rzucone czyjąś silną ręką nad zaorane pole. Macie zresztą link do tego zjawiska, każdy może sobie sam je ocenić https://www.reddit.com/r/PolishLanguagePodcast/comments/1q04fze/ufo_w_zdanach_20_lat_p%C3%B3%C5%BAniej_analiza_krytyczna/

Pan Robert, kiedy z nim rozmawiałem, był człowiekiem niezwykłej powagi i statyki. Inaczej niż dzisiaj, gdy zapraszany jest do różnych programów, i  tam opowiada żarty i cały czas się uśmiecha. I wygląda jak człowiek, który uwolniony został od dźwigania jakiegoś wielkiego ciężaru. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że był on gościem nie tylko Cypriana Majchra, ale także Rymanowskiego, którego do tej pory takie tematy jak UFO się nie imały. Nie powiem – zdziwiłem się. Okazało się bowiem, że obaj panowie są zakolegowani i wywodzą się z jednego środowiska. Piszę jednak o tym dość spokojnie i swobodnie, albowiem współpracując z wydawnictwami ezoterycznymi, pozbyłem się całkowicie i raz na zawsze złudzeń co to osób zajmujących się tak zwanymi „zjawiskami niezwykłymi”. Nawet nie próbujcie się do mnie zbliżać ze swoimi gawędami. I nie ma znaczenia, czy gadacie o UFO, czy o życiu w harmonii z naturą. Zawsze bowiem chodzi o to samo – o zamianę dobrej, realnej, wypełnionej sensowną aktywnością, samodzielnej egzystencji na jakiś szajs. Jak w starej historii o diable w niemieckich szatkach kuszącym chłopa pod wierzbą rosochatą różnymi atrakcjami -  złotą papierośnicą, albo skrzypcami, co same grały. Potem zaś okazywało się, że papierośnica, to końskie łajno, a te skrzypce to gicz cielęca. Nic się dziś w tej kwestii nie zmieniło.

I teraz kwestia najważniejsza. Do tak sprofilowanego podcastu przychodzą, ku zdziwieniu Stanisława Krajskiego, ludzie tacy jak Braun, Pospieszalski, Gadowski, Sumliński i Żebrowski. Rozmowy z Leszkiem nie udało mi się namierzyć, więc może ona się po prostu nie odbyła. Pozostali zaś, z wyjątkiem Brauna, którego jakoś tam, krótko znałem, są dla mnie zjawiskami z tego samego obszaru, co raper Akash i Staszek Supłatowicz. Tylko inne historie mają do obrobienia. Ale, że Braun, mając tak nieprzebrane zasoby autokreacji i takie możliwości, poszedł się tam lansować? To mnie jednak zdziwiło. Liczyłem też po cichu na to, że jego relacja z Kościołem jest jednak trochę innego rodzaju. No, ale czego ja w sumie się domagam, kiedy ten podcast oglądają ponoć księża? To świadczy jednak o dużej mocy. Bo ta śmierć wygląda tam z każdego w zasadzie nagrania. I to powinno postawić wszystkich do pionu. A jednak nie stawia.

Liczę na to, być może naiwnie, że pan Majcher, jest tylko człowiekiem pożądającym sławy i pieniędzy na swoją czwórkę dzieci. Nie zaś przedstawicielem organizacji, która w roku 1981 wyłoniła się z Akaśy i urządziła nam tu piekło, wskazując jednocześnie, że są – o tak, są – inne, lepsze formy życia, niż to nasze, kolejkowo- głodne, więzienne i parszywe. Nie wiemy jednak do końca jak jest, a więc  pilnujmy się.

 

Dziś wstawiłem do sklepu takie oto książki.

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/ulani-karpaccy-zarys-historii-pulku/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/ludobojstwo-francusko-francuskie/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/o-francji-emil-cioran/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/powszechna-historia-miasta/

 

Na spotkanie 22 maja w Domu technika zmieszczą się już tylko trzy osoby.

 

---

tagi: stanisław krajski  śmierć  kosmici  fantastyka  grzegorz braun  duchy  podcast  smakosze życia  reinkarnacja  niewyjaśnione zjawiska  kronika akaszy  cyprian majcher 

	gabriel-maciejewski
	16 maja 2026 08:51

58     1881    10 zaloguj sie by polubić