- Tony – powiedział Paulie, kiedy byliśmy już w drzwiach – przyszli ci Polacy. Tony skrzywił się, od razu było widać, że nie ma o nas dobrego zdania. Zgodził się jednak na rozmowę. Wskazał na krzesła i usiedliśmy. Prócz delegatury rządu na uchodźctwie byłem tam jeszcze ja i jeden facet, którego zaprotegował Mikołajczyk. Tony bawił się kartami. Nie patrzył na nas. Przekładał karty z jednej ręki do drugiej, i raz zerknął na mnie spode łba. Nagle przetasował talię, odwrócił i podsunął mi pod nos.

- Wybierz kartę – powiedział.

Wcisnąłem paznokieć w talię i próbowałem wyciągnąć kartę z samego środka talii. Tony podniósł wzrok i uśmiechnął się. Trzymał jednak talię tak, żebym czasem nie miał za łatwo. W końcu mi się udało. Karta leżała w mojej otwartej dłoni.

- Odwróć – powiedział.

Tak zrobiłem i położyłem kartę na stole, tuż przed jego nosem.

- Dama pik – powiedział Paulie

- Teraz ty – Tony wskazał na siedzącego obok mnie oficera. Ten zaś sięgnął po prostu po kartę leżącą na samym wierzchu. Od razu ją odwrócił, a Paulie widząc jaka to karta uśmiechnął się. Była to dama kier.

- Chcieliśmy – zaczął delegat rządu na uchodźctwie, ale nie dokończył, bo Tony popatrzył na niego tak, jak patrzył na Pussy’ego Bonpensiero, kiedy władował mu cały magazynek w brzuch.

- Wiem po co przyszliście – sapnął – zdaje ci się, że te dwie damy na stole to przypadek?

Oficer zamilkł, a ja popatrzyłem na Tony’ego tak, jak dziecko patrzy na świętego Mikołaja.  

- Wódka, tequila?  – zapytał Tony, a Paulie nie czekając od razu ruszył do barku.

Kiedy nalewał każdemu, Tony, jak to zwykle czynił, od razu przeszedł do sedna.

- Chcemy po 20 tysięcy za jednego – sapnął jeszcze głębiej, tak jakby polip, którego od lat miał w nosie nagle się powiększył.

Popatrzyliśmy po sobie, a gość zaprotegowany przez Mikołajczyka tylko kiwnął głową.

Tony uśmiechnął się. – Macie kreta – powiedział. W zasadzie nie jednego, ale całe kretowisko.

Poruszyłem się niespokojnie.

- Nie denerwuj się – Tony zmierzył mnie wzrokiem – to nic takiego.

- Ale jak nic – zdenerwował się jeden z oficerów – a jeśli trzeba będzie przerzucać skoczków do kraju, żeby ich likwidować?

Tony najpierw opuścił głowę, a potem odwrócił się do Pauliego i otworzył usta tak, jakby chciał powiedzieć jakiś żart. Zrezygnował jednak i machnął ręką. Potem nie patrzył już na tego oficera, a zamiast niego przemówił do niego Paulie.

- Krety siedzą w Londynie – rzekł – pod waszym nosem.

- Ale jak to…- zdziwił się gość protegowany przez Mikołajczyka.

- Normalnie – Tony wzruszył ramionami – są waszymi przełożonymi, kontrolują przepływ pieniędzy, salutujecie im i ściskacie ich pieprzone, spocone dłonie nie wiedząc na nich krwi.

Obruszyliśmy się wszyscy. Jak tak w ogóle można było do nas mówić? Byliśmy oficerami, mieliśmy doświadczenie bojowe, niektórzy byli przeszkoleni wywiadowczo. Kiedy o tym wspomniałem, Paulie aż skulił się ze śmiechu.

- Nie wierzę – powiedział do Tony’ego – oni są rzeczywiście tak głupi, jak opowiadał ten Niemiec. Niesamowite.

Tony wydawał się zmęczony. – Macie zaliczkę – zapytał. Kiwnęliśmy głowami. Zostawcie ją Pauliemu i widzimy się za dwa tygodnie.

Kiedy wychodziliśmy, facet co był protegowany przez Mikołajczyka mruknął coś pod nosem. Nie usłyszałem dokładnie co to było, ale coś w sensie – gówno zrobią, a cały dwuletni czynsz na wynajem lokali dla rządu przepadł.

Nie odezwałem się, choć to ja byłem największym zwolennikiem skierowania sprawy do Tony’ego. Nie było innego wyjścia, cały rząd bowiem składał się albo z durniów, albo ze zdrajców i by to stwierdzić nie trzeba było doprawdy wróżyć z kart, ani nawet układać pasjansa.

Za dwa tygodnie spotkaliśmy się na dużej łodzi. O dziwo nie w Londynie, ale Lizbonie. Tony stał na szeroko rozstawionych nogach, wiatr powiewał nogawkami jego spodni, a obok stali Paulie i Ralfie, ten sam, którego potem Tony kazał wykończyć. Na razie jednak Ralfie uchodził za człowieka godnego zaufania. Tony dał nam znak ręką i zeszliśmy pod pokład. Nagle ogarnął nas potworny trupi odór. Jeden z oficerów cofnął się i wybiegł na górę. Po chwili słychać było jak wymiotuje przewieszony przez burtę.

- Chryste – powiedział Tony – co to za ludzie?

Na dole, równo niczym na paradzie nieboszczyków leżały owinięte w foliowe worki cztery ciała.

- To oni? – zapytałem głupio

- Nie - żachnął się Tony – bracia Daltonowie.

Zamilkliśmy.

- Trochę śmierdzą – stwierdził Paulie, a Ralfie już chciał powiedzieć coś niestosownego, ale Tony tylko na niego spojrzał i Ralfie zamilkł.

- Jest lato – powiedział, trochę poleżeli w łodzi, nie szukaliśmy ich za długo.

- Czy jesteście pewni, że to oni? - Głos faceta, którego zaprotegował Mikołajczyk drżał.

Ralfie zaśmiał się głupkowato, a Tony, nic nie powiedział, dał tylko znak Pauliemu. Ten zaś zaczął dokonywać swoistej prezentacji. Uklęknął i przerwał czarną folię w miejscu, gdzie powinna znajdować się twarz nieboszczyka.

Zamarliśmy

- To pułkownik Kwiatkowski – wyszeptał stojący za mną oficer

- Jezu – jęknął drugi – taka piękna karta walk o niepodległość, legiony…

Obserwowałem co robi Tony, a on patrzył na Pauliego tak, że zacząłem się zastanawiać czy Niemcy czasem nie zapłacili mu, by z nami zrobił to samo, co z tymi leżącymi na podłodze.

- Kwiatkowski herbu Pomian – dodał drugi oficer wyglądający na modelowego, koszarowego zupaka, który nie wiadomo jakim sposobem znalazł się w naszej delegacji.

Paulie odsłonił kolejną twarz.

- O matko! – wyrwało mi się – to Dzidek!

Zdzisław był moim dobrym kolegą, oficerem prasowym w armii Andersa, wydostał się cudem z Syberii, walczył, pisał, dostał awans, zrzucono go nawet do kraju, ale potem odwołano.

- Jak to możliwe – pytania tego nie adresowałem do nikogo konkretnego, ale odebrał je Tony.

- Jesteś niedorozwinięty – bardziej stwierdził niż zapytał.

Paulie kontynuował swoje dzieło. Kolejnym trupem okazał się znany bardzo sanacyjny polityk, który jakimś cudem nie został przez Sikorszczyków zweryfikowany. Widocznie cieszył się szczególnym zaufaniem naczelnego wodza. Przed śmiercią musiał się bronić, bo połowę twarzy miał siną od bicia.

- Śpiesz się Paulie – rzucił Tony – nie będziemy tu marnować całego dnia.

Czwartym trupem okazała się kobieta.

- To kochanka Sosnkowskiego – zawołał gość protegowany przez Mikołajczyka – on was wszystkich zabije!

Tony, Paulie i Ralfie wybuchnęli śmiechem. – Bądź spokojny chłopcze – rzekł do niego Paulie – nic nam się nie stanie.

- Gdzie macie forsę? – zapytał Tony

- A aucie, na nabrzeżu – głos drżał mi kiedy odpowiadałem. Miałem w głowie pewien plan, ale nie wiedziałem, czy mogę go zdradzić przy wszystkich. Tony, jakby odgadł moje myśli. Popatrzył na mnie tak, jakby chciał powiedzieć – lepiej zamilknij synu. Milczałem więc. Tony zaś kazał Ralfiemu i facetowi od Mikołajczyka iść po pieniądze. Wszyscy wyszliśmy na pokład, siedział tam, półprzytomny i uwalany wymiocinami oficer, co nie mógł znieść trupiego odoru. Tony ruszył na rufę dając pozostałym znak, by zostali na miejscu. Potem przywołał mnie gestem dłoni.

No – mruknął.

- Panie Soprano – zacząłem ale głos uwiązł mi w gardle. Tony milczał. Czekał kiedy zbiorę się na odwagę.

- Panie Soprano – zacząłem jeszcze raz – ile by kosztowało załatwienie gościa, który wystawił Pileckiego?

- Tego z sztabu armii czy tego z Warszawy? – rzeczowo zapytał Tony.

Milczałem, nie miałem bowiem pojęcia, że ktoś z samej góry mógł zdradzić rotmistrza.

Tony popatrzył na mnie po ojcowsku.

- Synu – powiedział – znajdź sobie jakiś dobry zawód. Wyjedź z Europy i nigdy już nie mieszaj się do takich spraw. Dobrze ci radzę.

Nie wiedziałem co powiedzieć.

- Jeśli chcesz, ciągnął Tony, ustawię cię w Gwatemali, albo na Karaibach, będziesz zarządzał pewną plantacją. Paulie mówił, że przed wojną zacząłeś studia rolnicze.

- Przytaknąłem. Choć wydało mi się dziwne, że ktoś taki, jak Paulie ma tak dokładne informacje. Tony milczał.

- Nie macie takich pieniędzy – powiedział w końcu – ani wy, ani ten cały wasz rząd. Potem wrócił na dziób łodzi. Tamci wchodzili właśnie na łódź z walizkami pieniędzy. Paulie przejął je od nich  i zaniósł na dół. Już chcieliśmy się zabierać, ale Tony nas zatrzymał.

- Chyba nie myślicie, że będziemy sami wrzucać te truchła do oceanu?

Popatrzyliśmy po sobie niepewnie, ale facet delegowany przez Mikołajczyka, już zdjął płaszcz i kapelusz. Zabrałem się za rozpinanie kurtki, żeby nie powalała się krwią.

- Paulie idź po balast – rzucił Tony i zniknął pod pokładem.

I to by było na tyle. Od wczoraj mamy w sprzedaży nowy numer nawigatora

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-47-kawaleria/

Przypominam też, że wyprzedajemy stare numery po obniżonej cenie

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-41-galicja/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-40-poswiecony-pociagom-pancernym/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-39-poswiecony-szermierce-i-pojedynkom-na-bron-biala/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-38-wegierski/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-luzyce-nr-37/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-36-poswiecony-morzu-i-zwiazkom-rzeczpospolitej-obojga-narodow-z-morzem/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-35-o-cukrze-i-weglowodanach-w-ujeciu-medycznym-i-historycznym/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-34-numer-o-zlocie/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-33/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-32/

 

---

tagi: wywiad  londyn  mafia  zemsta  emigracja  zdrada  krystyna skarbek  irena iłłakowicz  soprano 

	gabriel-maciejewski
	7 października 2025 09:40

61     2262    24 zaloguj sie by polubić