W Onecie można przeczytać, że książka „Zgoda” przyniosła autorom – Michałowi Rachoniowi i Sławomirowi Cenckiewiczowi milionowe zyski. Dokładniej – trzymilionowe, do podziału na dwóch. To już jest na czysto po odliczeniu kosztów. Informacja jest świeża, a co za tym idzie zapewne prawdziwa, pojawia się bowiem w pół roku po wydaniu książki. To zaś oznacza, że autor odnosi się do realnych wyników sprzedaży, które właśnie spłynęły z hurtowni i księgarń. Inaczej było, na przykład, przy książce „Resortowe dzieci” gdzie już po miesiącu ogłoszono sprzedaż rzędu 100 tysięcy. To były oczywiste brednie.

Tutaj mamy przykład budującego urealnienia sprzedaży, która kształtuje się na poziomie ponad 80 tysięcy egzemplarzy. Możemy dla równego rachunku przyjąć, że stu. Gratulujemy autorom, starannie ukrywamy swoją zawiść i niechęć do ich projektu i formułujemy taką oto ideę: żeby w Polsce sprzedać 100 tysięcy egzemplarzy jednego tytułu, w dodatku o charakterze szpiegowsko politycznym, z silnymi odniesieniami do współczesności, trzeba posiadać własną telewizję, pokazywać się w niej dzień w dzień, prócz tego jeszcze istnieć w mediach społecznościowych, a na dokładkę wieść sądowy spór z byłym prezydentem Wałęsą. Kiedy zaś już się ten sukces osiągnie trzeba go podzielić na pół. Dalsza zaś promocja książki umożliwiona zostanie poprzez objęcie funkcji szefa BBN przez jednego z autorów. Nie wiemy jakich wyżyn sięgnie, życzymy autorom jak najlepiej, ale sądzę, że drugich stu tysięcy nie będzie.

Po stronie politycznego sporu książka Rachonia i Cenckiewicza wyssała wszystko, co było do wyssania. Ach, byłbym zapomniał – książka jest uzupełnieniem filmu dokumentalnego puszczanego w najgorętszym okresie wyborczym. Film ten nie odniósł zamierzonego sukcesu, ale marketingowo się sprawdził. No i na nim udało się zbudować promocję książki.

Tu macie link do tej informacji:

https://www.onet.pl/styl-zycia/plejada/milionowe-zyski-michala-rachonia-tyle-dorobil-sie-na-jednej-ksiazce/xnk1pd1,0898b825

Uznać więc możemy spokojnie, że rynek książki w Polsce jest rynkiem okazjonalnym. To znaczy rzesze potencjalnych czytelników aktywizują się co jakiś czas przy okazji wielkiej jakiejś afery, albo ciągnącej się długo patologii. Potem równie szybko popadają w stan hibernacji. Dodać jeszcze można, że czytelnicy takich książek nie są czytelnikami w rozumieniu rynków zachodnich. To są ludzie, którzy oczekują, że autor wyemituje serię komunikatów, które pasować będą do tego, co oni sobie ułożyli w głowie na zadany temat. Stąd ważna rola filmu dokumentalnego, bo to na jego podstawie czytelnicy wspomnianej książki uporządkowali sobie pewne sprawy, a książkę kupili wiedzeni nieomylnym instynktem, który im mówił, że znajdą tam uzupełnienie tego co było w filmie. I nie zawiedli się. Człowiek bowiem, szczególnie myślący samodzielnie, zawsze wie co jest dobre i wartościowe.

Strategia, jaką przyjęli autorzy jest uczciwa i sensowna, niedostępna jednak wielu innym autorom czyli, na przykład, mi. Ja bowiem, jako autor i wydawca, skazany jestem na konkurowanie w innych niszach, z innymi autorami i wydawcami, których strategie sprzedażowe nie są wcale tak szczere, jak ta opisana wyżej.

Książki generalnie powinny zawierać jakąś tajemnicę. Lista tajemnic nie jest zbyt długa i żeby je rozwiązywać naprawdę, potrzebny jest wytrych, a to oznacza – zmiana paradygmatu twórczego i sprzedażowego czyli całego autorskiego modus operandi, Zauważyłem to już na samym początku swojej działalności i poza kilkoma książkami wspominkowymi, raczej ironicznymi niż ekscytującymi, nigdy z odnalezionej i wskazywanej tu na blogu drogi autorskiej i wydawniczej nie zszedłem. To znaczy dzielnie trzymałem się swojego wytrycha, rozumiejąc jednak, że uwaga czytelników skupiona jest na czymś innym i na kimś innym. I, że to się nie zmieni, bo tajemniczość książek i ich autorów, w warunkach rynkowych w Polsce, nie polega na zmianie modus operandi, ale na przebieraniu się w dziwne łachy, zakładaniu muszki i cylindra oraz ćwiczeniu się w różnych rodzajach kokieterii. Pisaliśmy tu wszyscy o tym nie raz i nie ma potrzeby tego powtarzać. Ludzie i tak za tym pójdą, albowiem działa tu nieśmiertelny mechanizm oszusta matrymonialnego, który trafia bezpośrednio do serca swojej ofiary, ta zaś jest przekonana, że tym razem to prawdziwe szczęście.

Mógłbym wiele pisać o kantach promocyjnych na rynkach książek, w które, z głupoty, chciwości i pychy uwikłani byli tak zwani znawcy, czyli medialni krytycy i promotorzy autorów polskich i zagranicznych, a także sami wydawcy. Przypomnę tylko jeden przypadek, prawie dwie dekady temu lansowano tu bezdennie pretensjonalną książkę pod tytułem „Impresjonista” napisaną przez osobę podpisującą się nazwiskiem Hari Kunzru. Od razu ogłoszono, że jest to najdroższy debiut, za który zapłacono milion dolarów. I ta informacja spowodowała, że ludzie – nie tylko w Polsce – dostali szału i zaczęli to kupować. Tak przynajmniej pisały media. Czy tak było rzeczywiście? Wątpię, bo badziew ten leżał długo na półkach księgarskich. Było to bowiem w czasach kiedy istniały jeszcze księgarnie a ich witryny kusiły ładnie wyeksponowanymi książkami.

Ten cały „Impresjonista” był opowieścią o deprawowaniu ludzi i jakichś wyjętych z chodaka przygodach seksualnych. Dziś sam widok Bęgowskiego unieważniłby te rewelacje, a o tych co wyjęli pieniądze z KPO na badania nad sadomasochizmem to szkoda w ogóle gadać.

No, ale chodzi o to, że promocja książki – na wszystkich rynkach świata, z zasady oszukana – polega na epatowaniu tajemnicą, której nie ma. Dlaczego tak? Bo wszystko musi być sfingowane. Prawdziwe tajemnice istnieją, ale czytelnik musiałby się najpierw o nich dowiedzieć, zrozumieć dlaczego są to tajemnice, przejść cały etap przygotowawczy konieczny do tego, by wraz z autorem skonsumować rozwiązanie zagadki. Na to nikt nie jest gotowy, a sam mechanizm został zawłaszczony już dawno przez Bogusława Wołoszańskiego i jego naśladowców. Czyli przez ludzi eksploatujących II wojnę światową. O przeniesieniu metod tej promocji w inne jakieś czasy szkoda gadać, albowiem wydawcy na to nie pozwolą. Wiąże się bowiem takie przeniesienie z ryzykiem, że oczadziały od parametrów broni i nazwisk niemieckich oficerów, a także obłąkanych teorii – co by było gdyby - czytelnik za tym nie podąży. I zapewne by nie podążył. Bo czytelnika się wychowuje. Pytanie tylko do czego, czy do wspólnej drogi w nieznane, czy do zapędzenia go w kanał i podrzucania mu tam, kiedy stoi po kolana, pardon, w gównie, różnych „rewelacji”.

A jeśli do tej wspólnej drogi w nieznane, to jak to zrobić i jakimi metodami czytelnika przytrzymać przy sobie? Doradzam stałość i niezmienność działań. No i taki dobór tematyki, który szczerze będzie ekscytował samego autora. To jest trudne, bo większość autorów to oszuści, naciągacze, albo osoby dysfunkcyjnej. Ich działania zaś sprzęgnięte są z pomysłami i metodami wydawców. No i polegają na tym, by setki razy przepisywać tę samą treść, dodając do niej nowe jakieś detale. Bo wtedy czytelnik nie czuje się oszukany. I wie co znajdzie w książce. Jeśli dowiaduje się czegoś nowego, co w dodatku zmusza go do poszukiwań i uzupełniania wiedzy, A ta nie jest potwierdzona przez żaden medialny czy akademicki autorytet, wtedy dopiero następuje dramat, bo człowiek nie wie co myśleć, nie rozpoznaje ani jednego archetypu postaci, gubi się w szczegółach i choć historia wydaje mu się logiczna i spójna, obawia się jej i odrzuca. I trzeba naprawdę bardzo tępego uporu autora, żeby taką rzecz promować. Pozostaje jeszcze kwestia literatury, którą nazwałbym tutaj „bardzo tajemniczą”, czyli wszystkich opowieści o grafenie i dziwnych zjawiskach. One zasysają uwagę ludzi potencjalnie zainteresowanych zagadkami istotnym, których, jak nadmieniłem nie ma aż tak wiele. To zawęża pole działań, które nazywam autentycznymi do jakichś niewielkich i poszatkowanych skrawków zainteresowania.

Żeby utrzymać czytelnika i iść z nim zgodnie ku nieznanym przeznaczeniom, trzeba jeszcze rozumieć czym jest metoda i nie bać się zastosowań nowatorskich i takich samych narracji. To jest najtrudniejsze do zrozumienia dla ludzi, którzy zawodowo pisaniem się nie zajmują. Po co wymyślać coś nowego? Przecież są doskonałe wzory, z których można korzystać! Po to, żeby nie robić z czytelnika idioty i wzbogacić swoją ofertę. Czyli otworzyć jeszcze jeden kierunek marszu i działań, który czytelnika zainspiruje. - A co jeśli ktoś nie zrozumie intencji? - Trudno, niech idzie czytać o rozterkach Twardocha.

Oczywiście wiem, ze łatwiej jest opisywać przygody Sherlocka Holmesa w setce wariantów i zawsze znajdzie to wdzięcznych czytelników. No, ale wtedy autor będzie dla czytelnika istotą z nieprawdziwego zdarzenia, jakimś zaciekiem na szybie i niczym więcej. Będzie też niewolnikiem wydawcy i swoich własnych obsesji i pomysłów. A powiem Wam, że nie ma nic gorszego niż autor, upierający się, wbrew swoim własnym intuicjom, przy metodach nieefektywnych, choć dobrze rozpoznawalnych. Wobec wielkiej konkurencji, innych niż deklarowane funkcji książek i literatury w ogóle, także tej publikowanej w sieci, wobec absolutnego braku poczucia humoru i wyczucia ironii przez wydawców i samych autorów, metoda ta jest zabójcza.

Podsumowując dzisiejsze rozważania stwierdzić musimy, że w sytuacji w jakiej się znajdujemy, nie uda nam się dobrym słowem przekonać nikogo do lansowanych tu treści. To dość komfortowa sytuacja, albowiem kiedy ktoś się tu pojawi i zacznie epatować nas fałszywym zainteresowaniem, z intencją taką, że się tu rozpanoszy i przyciągnie miejscowych do swoich treści, można go spokojnie kopnąć w zadek i wyrzucić za drzwi. Niczego to nie zmieni, a przynajmniej dostarczy nam rozrywki.

A skoro tak, nie musimy się przejmować niczym i możemy spokojni wskazywać to, co nas interesuje naprawdę. I co jest naprawdę tajemnicą. Z tego też powodu wznowiłem „Krucjatę dziecięcą”, czyli tę niewielką książeczkę, która – wbrew wszystkim średniowiecznym i późniejszym opisom, a jest ich ponad 50 – wyjaśnia w sposób spójny i logiczny, poparty dowodem matematycznym, czym była dziecięca krucjata. Wydrukowałem tylko 100 egz. Co mam nadzieję jest zrozumiałe. Kto zdąży ten zdąży.

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/krucjata-dziecieca/

 

Mamy też nowy numer Szkoły nawigatorów i wznowiony numer wenecki

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-46-pomorze/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/szkola-nawigatorow-nr-23/

---

tagi: książki  sprzedaż  promocja  oszustwa  tajemnice  zysk  kokieteria 

	gabriel-maciejewski
	15 sierpnia 2025 07:20

38     1484    12 zaloguj sie by polubić