Fakty są takie: otoczenie prezydenta wierzy, że facet co puszcza w sieci różne smęty zrobił przez trzy lata milion trzysta tysięcy subskrypcji. I jest fachowcem od zasięgów. Telewizja Republika emituje wywiady z lewicowymi oszołomami, którzy omawiają na antenie szanse Morawieckiego na samodzielny start w wyborach. Politycy PiS, szczególnie młodzi nagrywają rolki o tym, jak bardzo są przeciwni emigracji – bo zbliża się początek realizacji paktu migracyjnego. Wszystko po to, by nałapać punktów u publiczności. Łukasz Schreiber, były mąż Marianny, pisze sążniste analizy dotyczące szans Morawieckiego i wszyscy mu klaszczą, choć w tych analizach wyraźnie widać, że dzieli on wyborców na lepszych i gorszych. W sieci zaś ktoś realizuje za pomocą sztucznej inteligencji takie oto podcasty https://www.youtube.com/watch?v=Dl6PsFTa_1A

I wszyscy ci ludzie są święcie przekonani, że czynią dobrze i prą ku sukcesowi. Nie zmyślam, tak właśnie jest. I to jest dramat prawdziwy, który doprowadzi nas  niestety do katastrofy, bo ludzie nie rozumieją, że można zafałszować prosperity i sukces, a także wmówić im, że są jego kreatorami. Choć jest to krzycząca nieprawda.

PiS i cała prawica wydobyły się z dna, gdzie wrzuciła je polityka gazowni albowiem wielu ludzi identyfikowało się z narracją patriotyczno-narodową. Tę należało po części przywołać z lat dawnych, po części stworzyć, a następnie kolportować. Ktoś wmówił ludziom, że jest to zasługa Gazety Polskiej ogólnie i Tomasza Sakiewicza w szczególności. To nieprawda. Pamiętam bowiem czasy – już po Smoleńsku – kiedy Sakiewicz nawoływał na blogach, by kupować po dwa, albo trzy egzemplarze jego pisma. Już samo to jest wskazówką wyjaśniającą co było ważniejsze – gazeta czy blogi. Takiego wniosku jednak nikt nie wyciągnie, bo Sakiewicz i jego ekipa mają carte blanche w PiS i mogą tam robić co chcą. Przede wszystkim zaś chcą zarabiać i lansować siebie. Być może jest to jakiś pomysł.  Gdybym ja przez ostatnie lata też lansował siebie, a nie ciekawe treści i interesujących ludzi, może również byłbym milionerem. No, ale nie jestem. Wybrałem inną drogę. A uczyniłem to święcie przekonany, że postępowanie takie jak wskazane wyżej to droga do katastrofy i wyborów, o jakich się największym zdrajcom nawet nie śniło. O tym Tomasz Sakiewicz przekona się w przyszłości, o ile Bóg da mu długie życie.

Co jest towarem na współczesnym rynku medialno-politycznym? Konflikt, dramat i ekscesy oraz wynikające z nich konsekwencje, a także szyderstwa. Te ostatnie idą najlepiej. Można więc powiedzieć, że wierzchnia warstwa tego nurtu to autentyczne lub generowane na poczekaniu sprzeczki, z których wyciąga się wnioski całkiem nieuprawnione i wiedzie ludzi do kolejnych konfliktów. Ich ilość oraz powierzchowność gwarantują ruch, klikalność, suby i lajki. O skuteczności nikt nie myśli, albowiem nie o skuteczność toczy się gra, a o pieniądze. Kiedy przyjdzie do skuteczności i realizowania jej w praktyce, prezes zostanie znów sam z Błaszczakiem, albo z jakimiś ambicjonerami, którzy żyjąc w świecie wyimaginowanym, starali się będą zaistnieć także w tym naszym – prawdziwym. Kiedy przyjdzie do realizowania skuteczności, wszyscy się zamkną, uciekną, albo będą udawać, że niczego nie słyszeli.

Dlaczego takie histerie mogą w ogóle istnieć i dlaczego działają? Bo żyjemy w demokracji, a większość wyborców oczekuje, że polityczne komunikaty będą trafiać w czułe struny ich duszy. Działacze zaś wierzą, że zwycięstwo zmieni ich życie od razu i wyniesie ich choć o dwa oczka wyżej w partyjnej hierarchii. Będą się, jak pijany płotu, trzymać tych wariantów komunikacji, które huczą, dymią i wydają dziwne zgrzyty. Bo wtedy najwięcej się dzieje.

Rządzą emocje po prostu i nic się nie da z tym zrobić. No, ale żeby grać na emocjach i resentymencie, jak Hitler, trzeba mieć bardzo konkretny plan. A jaki plan mają polscy politycy? To jest plan jednopunktowy – zastąpić Kaczyńskiego. Im głośniej wołają, że chcieliby zastąpić Tuska i marzy im się Polska bez Tuska, tym głębiej jestem przekonany, że chcą zastąpić sobą Kaczyńskiego. Bo na usunięcie Tuska szans nie mają, nawet po aferze kłodzkiej, ale wiedzą, że jakieś zastępstwo by się jednak przydało.

Do nowej inicjatywy Morawieckiego przystąpili ludzie tacy jak Ryszard Terlecki i Łukasz Schreiber. I to w zasadzie wystarczy, żeby się od tego trzymać z daleka.

Ja zaś powrócę do emocji i wyjaśnię dlaczego Polacy kochają Sakiewicza i emitowane przez jego telewizję formaty. Oto Jacek Kaczmarski, nieżyjący już wybitny poeta, zawitał do Australii. Tam miał serię występów i spotkań z publicznością. I nagle, w czasie takiego spotkania, jakaś mocno leciwa dama w tiulach, rzuciła mu się na szyję wołając – panie Kocoń jak ja pana kocham!!!

Dla przypomnienia, ś.p. Kocoń śpiewał takie oto piosenki

https://www.youtube.com/watch?v=7s9-cDThi_Q&list=PLZP27962m0lv_d0jXbr1MxX3eOKnX2bUV

Mamy tu, co dobrze widać, ten sam sznyt, co w programach Sakiewicza, łącznie z modulacją i zaśpiewem. I nam się zdaje, że każdy widzi czym to się różni od Jacka Kaczmarskiego. No właśnie nie, nikt niczego nie widzi, bo celem masowej promocji jest przede wszystkim unieważnienie kryteriów estetycznych. I tak, jak gazownia chciała i chce nadal te kryteria zawłaszczyć, tak media zwane prawicowymi chcą je całkowicie usunąć i zastąpić atrapami albo po prostu zniszczyć. Te atrapy zaś mają wywoływać różne formy histerii, od bardzo gwałtownych, ale nie szalonych, bo to mogło wpłynąć na skalę zbiórek pieniężnych, do emocjonalnych, łagodnych i w gruncie rzeczy nieszkodliwych. Takich, jak wskazane w tym australijskim przykładzie.  Kiedy zaś unieważni się kryteria estetyczne, można pod swoimi nagraniami wpisywać dowolną ilość subskrypcji. Nikt tego weryfikował nie będzie i nie będzie też tych liczb porównywał z nędzą przekazu.

Na podobnej fali płynie Łukasz Schreiber, który nie dość, że tłumaczy Morawieckiego, to jeszcze ma podcast, w którym recenzuje książki. Te recenzje mają się zaś tak, do prawdziwych recenzji, jak Kocoń do Kaczmarskiego.

Demonstracje polityków 40+ dotyczące paktu migracyjnego uważam za demonstrację nieskuteczności. Szczególnie gdy widzę co pisze Tarczyński, wybudzony z dłuższej hibernacji. To mianowicie, że on się nie zgodzi na żądną migrację dla dobra swojej córki. Jestem całkowicie pewny, że zarówno on, jak i Matecki, a także cała reszta zgodzą się na wszystko co im każe zrobić Bruksela.

Dlaczego ja tu umieściłem link do tego niesamowitego podcastu o budowie mostu przez Zygmunta Augusta? Bo to jest tak zwana wisienka na torcie. Niemożliwie pretensjonalny głos czyni w emocjach i umysłach spustoszenie, w imię dziejowej sprawiedliwości, bo Polacy nie gęsi, swój język mają a zostali przez historię potraktowani źle. I teraz trzeba to odkręcać takimi właśnie widowiskami. Nic się nie liczy ponad to, że oto 500 lat temu król kazał zbudować most, a ten był nie wiadomo czy nie najlepszy w całej Europie. Jak się tego wysłucha, a potem puści parę piosenek ś.p. Koconia, to człowiek nie tylko będzie sam z siebie wyższy, ale jeszcze wzruszy się i spłacze tak, jak nigdy jeszcze.

Wiele razy to tłumaczyłem, ale nie ma szans, by ktoś to pojął – kryteria estetyczne ją najważniejsze w ocenie zjawisk politycznych. Jeśli ktoś nie potrafi o nie zadbać, albo został oszukany i szuka innych jakichś wzmocnień dla swoich treści, te niestety przegra. Choćby miał nie milion trzysta, ale pięć milionów lajków pod swoimi nagraniami. Pęd ku tak zwanej autentyczności to droga na zatracenie. Ja sobie nawet – z ciekawości – obejrzałem kilku popularnych podcasterów. Nie wiadomo dlaczego kręcą oni te swoje rolki w wielkim zbliżeniu. Wszystko widać – wągry na nosie, włosy wyrastające z tego nosa, widać co tam się nad wysokim czołem dziej, kto tam mieszka, co jada i gdzie się wybiera. O zmarszczkach nie ma nawet co wspominać. No, ale jest autentycznie. I z oblicza takiego bije sama prawda. Pozwolicie, że nie będę w tym uczestniczył.

Wracajmy do mostu. Król zbudował go, po śmierci Albrechta, kiedy mógł wreszcie sfinalizować Unię i trzeba było przeprawy na Litwę. Most budowano długo, a działał on ledwie 30 lat. We współczesnych zaś wywoływał tak zwane uczucia mieszane, o czym świadczy fraszka Kochanowskiego, przywołana w opisie wiki całkiem poważnie

Bógżeć zapłać, o królu, żeś ten most zbudował.

Pierwej zawżdy szeląg nad potrzebę chował,

A dziś i tenem przepił, bo, idąc do domu

Najpóźniej, od przewozu nie płacę nikomu

Most zniknął w roku 1603, zniszczony przez krę. Przez sto lat nie było w Warszawie mostu innego, jak pontonowy. Potem zaś budową mostu zajął się Poniński, osiemnastowieczny Kulczyk, który postawił przeprawę, by ściągać z niej myto wydzierżawione od króla. Tak więc większość mieszkańców i tak korzystała z przepraw promowych. Prawdziwe zaś mosty zaczęto budować w Warszawie w XIX wieku.

Takie jednak fakty i okoliczności przeszkadzają w budowaniu zdrowych relacji pomiędzy wyborcą a politykiem prawicy. Ten pierwszy bowiem powinien cały czas pozostawać we wzmożeniu, a ten drugi ma go uspokajać i wskazywać drogi wyjścia z kryzysu. I  nie daj Boże nie ujawniać żadnych swoich deficytów i niemocy, choć przecież wszystko to co tu opisałem jest jedną niemocą i gigantycznym deficytem.

Na dziś to tyle. W najbliższy czwartek, u karmelitów, przy Ołbińskiej we Wrocławiu odbędzie się spotkanie z Pawłem Zychem. Paweł będzie miał ze sobą książki i chętni mogą liczyć na wrys z autografem. Początek spotkania o 17.00.

Ja zaś zwracam się z uprzejmą prośbą do wszystkich, by pomogli Saszy i Ani, bo okoliczności, w których im i mnie przyszło działać silnie się komplikują.

https://zrzutka.pl/438wfv?utm_medium=mail&utm_source=postmark&utm_campaign=payment_notification

---

tagi: książki  polityka  promocja  komunikacja  media  skuteczność  wybory  zycie  sława  suby  lajki  infantylizacja 

	gabriel-maciejewski
	20 kwietnia 2026 08:52

73     2057    12 zaloguj sie by polubić