Pewnie wiecie na czym polega hobby horse? Na pewno wiecie. Oto dorośli ludzie kupują sobie patyk z głową konia i udają, że na nim jadą, podskakując śmiesznie i pokonując przeszkody. Jest to wykonywane z całą powagą. Do tego są sędziowie oceniający jakość tej jazdy i publiczność, która klaszcze. No i oczywiście stajnie.

Teraz opowiem Wam, o czym traktują wpisu ludzi zaangażowanych politycznie na portalu iks i z czym oraz z kim ludzie ci wiążą nadzieje. Mam na myśli tych, którzy popierają PiS. Uważają oni, że za mało jest patriotycznych treści w przestrzeni publicznej. No, a żeby te treści się tam znalazły, należy kolportować historie takie jak opowieść o inżynierze Jacku Karpińskim, słynnym wynalazcy osobistego komputera. No i koniecznie piękną, choć kontrowersyjną gawędę o polskim Indianinie Stanisławie Supłatowiczu. Jak ludzie się tego nasłuchają, będzie patriotyzm jak ta lala. Kiedy wskazuję, że mam gotowy produkt, do kolportowania takich treści, czyli wznowioną właśnie Baśń tom I, udają że tego nie widzą. Bo ten produkt psuje zabawę, tak jak obecność prawdziwego konia i prawdziwego jeźdźca psuje zawody hobby horse. Oczywiście w I tomie Baśni nie ma historii Supłatowicza, jest ona w innej książce, a ta jest szydercza, bo Supłatowicz był oszustem i wariatem, a nie żadnym Indianinem. Na, ale to jeszcze gorzej dla koni i jeźdźców. Tych bowiem należy usunąć całkiem z pola widzenia publiczności, aby nie psuli frajdy.

I teraz ważne kwestie związane z wymienionymi panami, które mogłyby nas doprowadzić do prawdziwej stajni i prawdziwych koni. Jedna personalna, a druga metodologiczna. Otóż, na wykładzie, który niedawno odbył się w Muzeum Powstania Warszawskiego, pan prowadzący, którego macierzystą redakcją jest gazownia, opowiadał o inżynierze Jacku Karpińskim. I powiedział w pewnym momencie, że w zespole Jacka Karpińskiego znajdowali się rodzice najwybitniejszego współczesnego pisarza – jeśli oczywiście nie liczyć Myśliwskiego, który żył do niedawna – czyli Rafała Aleksandra Ziemkiewicza. Nie do wiary, prawda? A jednak. Pewne rzeczy leżą po prostu na wierzchu. Nie można się jednak po nie schylić, ani ich wskazać, bo ludzie i tak nie uwierzą. I teraz płynnie przejdziemy do kwestii drugiej, metodologicznej. Jeśli ktoś zapozna się z całą historią Supłatowicza, która została wymyślona jeszcze w ZSRR, a to znaczy, że maczało w niej ręce KGB, jeśli ktoś obejrzy komiks o jego przygodach, wydany w języku rosyjskim, a potem prześledzi całą karierę „polskiego Indianina”, nie uwierzy, że to są kłamstwa, bo skala tej manipulacji i obłędu są przerażające. I nie porzuci myśli o tym, że może tam być choć część prawdy, albowiem nie przyjmie do wiadomości tej straszliwej pogardy z jaką go potraktowano. I zacznie szukać jakiegoś ratunku. I wtedy na pomoc przyjdzie mu Dariusz Rosiak, ze swoją książką o Supłatowiczu, w której bardzo przebiegle wskazał, że Staszek co prawda łgał, ale w końcu sam w to uwierzył, więc nie jest to takie znowu straszne. I dzięki temu można znów pisać o polskim Indianinie, z dopiskiem że jego historia była kontrowersyjna, ale to nic nie szkodzi, bo i tak uczy patriotyzmu. Czyli stary, ruski montaż zyskuje nowe życie. I trwa dalej, jako część polskiej tradycji patriotycznej, która – jak wyraźnie widzimy – niejedno ma imię.

Powróćmy więc teraz do kwestii poprzedniej – sprawy Jacka Karpińskiego. Dlaczego człowiek, który miał pośredni wgląd w jego pracę, poprzez rodziców, nie wykorzystuje w swojej twórczości tego niesamowitego materiału? Dlaczego osoba obdarzona takim talentem i swadą, jak Rafał Ziemkiewicz, nie promuje patriotyzmu korzystając z dokonań Karpińskiego? Odpowiedź jest moim zdaniem bardzo prosta – bo dziedziczy on tradycję swoich rodziców, a nie tradycję Jacka Karpińskiego. To zaś z kolei wskazuje nam, że takie historie, jak ta o Karpińskim i ta o Supłatowiczu muszą być obecne w przestrzeni publicznej, żeby Polacy, wyborcy, naród, jak zwał, tak zwał, mógł uprawiać sobie hobby horse. No i nie przeszkadzać ludziom zajmującym się poważnymi sprawami. Stąd też bierze się obojętność dla formatów, takich jak moje, zrealizowanych dawno temu, w czasach kiedy nie mieliśmy pojęcia co jest grane i jak wygląda komunikacja w polskiej przestrzeni publicznej. Słowem – można mówić i pisać o Karpińskim i Supłatowiczu, ale nie można się łudzić, że ma to walor wychowawczy. Taka wiara jest dla frajerów. Myśmy tutaj się zorientowali, że tak jest w przypadku Supłatowicza, ale nie zorientowaliśmy się, że tak samo jest w przypadku Karpińskiego. Dziś zaś ludzie, którzy domagają się, by karmić ich historiami młodzież, chcą nas przekonać o swojej niewinności i szlachetności. Nie możemy się na to złapać. Oni są albo głupi, albo złośliwi.

I teraz płynnie przechodzimy do premiera Mateusza Morawieckiego, który założył swoje stowarzyszenie – Rozwój plus. Jego zwolennicy zaś i on sam promują tę inicjatywę używając w przestrzeni publicznej słów takich jak: rozwój, centrum, konkret, przyszłość. Cóż to jest za język? Otóż to jest język Indian Shawnee, tak, jak go sobie wyobrażał Supłatowicz, przekonując ludzi, że pochodzi z tego właśnie plemienia. I wielu ludzi w to wierzy, albowiem nie są gotowi na przyjęcie prawdy. Nie są na nią także gotowi ci, co montują ten nowy projekt z premierem Morawieckim. No, ale to już jest ich sprawa. Jeśli bowiem ktoś po dwóch niemal dekadach od Smoleńska chce się porozumiewać z narodem za pomocą języka Shawnee, bo uważa że to jest komunikacja przyszłości, temu nie można pomóc.

Co na to robią ludzie, którzy nie zamierzają opuszczać prezesa? Grożą Morawieckiemu wykluczeniem z rady starszych plemienia, a jego ludziom odebraniem prawa do nazywania się Szawanezami. Tak zrobił wczoraj pan Bochenek na zwołanej ekspresowo konferencji prasowej. Ludzie oczywiście wołali, że to tylko taki montaż, żeby szerzej zagarnąć i pójść do wyborów z większą pewnością co do zwycięstwa. No, ale…mamy te dwie historie w pamięci i rozumiemy, że za pomocą języka, którymi zostały opowiedziane nie uzyska się niczego. Można zapełnić salę w średnim mieście nastolatkami, zafascynowanymi życiem Indian, albo początkami komputeryzacji w Polsce, a także ich tragicznym końcem, ale to wszystko. Mityczne centrum nie istnieje. Jest tak samo prawdziwe jak wędrówka Indian Shawnee znad rzeki Ohio do lasów północnej Kanady. Nie da się nigdzie dojechać na takim schemacie, no chyba że jacyś towarzysze zaprawieni w montażach się w to włączą. No, ale miejmy nadzieję, że do tego akurat nie dojdzie.

Zawody hobby horse trwają więc w najlepsze, a wczoraj wieczorem okazało się, że my wszyscy tutaj, jesteśmy ludźmi Tuska, albowiem skrytykowaliśmy członka Rady Nowych Mediów - Svinarskiego. On zaś nagrał na szybko podcast, w którym ogłosił, że zawsze miał szczere intencje i nigdy nie kolportował rosyjskiej dezinformacji. To zupełnie jak Staszek Supłatowicz, on też niczego takiego nigdy nie kolportował, opowiadał jedynie o życiu Indian na dalekiej północy. A to nie jest nic złego, prawda? Jeśli zastanawialiście się, jak to w ogóle się stało, że ktoś taki znalazł się w tej radzie, odpowiedź jest gotowa i dostępna – w jednym z podcastów pan Svinarski bardzo histerycznie skrytykował Tuska, wręcz go zwymyślał. To w zasadzie wystarczy, by zdobyć zaufanie członków PiS, żadne inne uwiarygodnienia nie są potrzebne. Dziś co prawda szef BBN Sławomir Cenckiewicz się obudził i zaczął sprawę odkręcać, ale jest już cokolwiek za późno. I teraz popatrzcie, jak to dobrze, że Staszek odszedł do krainy wiecznych łowów, bo gdyby coś nagadał na Tuska i jego gotowi byliby przyjąć do tej rady. Wszak na występach w mediach znał się jak mało kto. Na szczęście w Radzie Nowych Mediów znalazł się najwybitniejszy współczesny pisarz i autor bestsellerów Rafał Ziemkiewicz, którego rodzice, jak twierdzą dziennikarze gazowni, pracowali w zespole Jacka Karpińskiego, więc wszystko jest okay i żadnych już niebezpieczeństw ze strony Rady nie powinniśmy się spodziewać.

Popatrzyłem sobie na podcast tego Svinarskiego, a tam prawie milion trzysta tysięcy subskrybentów. Policzcie szybko ile to wychodzi subskrypcji na godzinę, ile na dobę, a ile na rok. A przecież pan Svinarski nie wrzucał swoich podcastów codziennie, jak niektórzy wrzucają swoje teksty, prawda? O czym on więc tam opowiadał, że tylu ludzi przyciągnął? No, jak to? O rozwoju, o przyszłości, o centrum, o rozsądku i zrównoważonych inwestycjach. Mówił językiem Indian Shawnee jednym słowem, tak, jak sobie ten język wyobrażał Staszek Supłatowicz. No i całkiem podobnym do tego, którego dziś używają zwolennicy Mateusza Morawieckiego. Stąd pewnie ludzie z kancelarii prezydenta domyślili się, że jak się zaangażuje tego Svinarksiego, to prawica – PiS, czy co tam chcecie – zyska z miejsca milion trzysta nowych głosów. Rzecz, przyznacie, nie do pogardzenia. No, ale wtedy okazało się, że język Indian Shawnee stał się niezrozumiały dla wielu zwolenników PiS. Jak do tego doszło? Może ktoś zaczął czytać inne jeszcze teksty, prócz rzewnych gawęd o czasach przemian i heroizmu? Sam nie wiem. Nie wiem też, jak to zrobić, żeby osiągnąć taki wynik jak Svinarski. Może zacznę pisać o rozwoju, centrum i zrównoważonych inwestycjach? No i Svinarski ma jedną przewagę nade mną – on nie sprzedaje książek, które są tylko obciążeniem. On sprzedaje wizję. Ta zaś, im mniej ma szans na realizację, tym bardziej jest pociągająca.

I teraz płynnie przechodzimy do pieniędzy. Te bowiem były clou wystąpienia prezesa, który poprosił nas wszystkich o składki, żeby wygrać wybory w przyszłym roku. Kiedy zaś to mówił, na ekranie pojawił się kod QR do pisowskiej zrzutki. No, ale rzecz była transmitowana w TV Republika, więc zaraz obok pojawił się – trzy razy większy – kod QR do zrzutki Sakiewicza. I znów okazało się, że ludzie nie rozumieją języka Schawnee. W sieci zawrzało. Ludzie podnieśli wrzask, jakby ich to rzeczywiście interesowało na kogo płacą. Przecież i Kaczyński i Sakiewicz grają w jednej drużynie, prawda? Tak, jak Karpiński i Supłatowicz, należą do tego samego zbioru historii, w które – chcąc nie chcąc – musimy wierzyć. Bo nic innego nie mamy? Czy rzeczywiście nie mamy? Ja bym polemizował. W końcu Karpińskiego umieściłem w I tomie Baśni, a Stacha w zbiorze szyderczych opowiadań o czasach późnego PRL-U. No, ale ja nie mam miliona trzystu odsłon pod swoimi wpisami, wydaję książki, których nikt nie chce, bo nie są napisane w języku Shawnee, a kawę sprzedaję droższą niż najwybitniejszy polski pisarz doby obecnej – Rafał Aleksander Ziemkiewicz. U mnie porządny kubek kosztuje – 50 złotych, a u niego tylko 35. Wybór jest więc prosty, tam wybitny pisarz, a tu nie wiadomo kto, w dodatku obciążony książkami. Jasne jest więc, gdzie pójdą ludzie. Szczególnie, że pan Ziemkiewicz jest w Radzie Nowych Mediów.

No i język, którym się posługujemy jest znacznie trudniejszy niż to, co ma do zaproponowania pan Morawiecki. No i przede wszystkim nieprzydatny w komunikacji publicznej dzisiaj. Po co bowiem – wobec konieczności opanowania centrum, rozwoju, konkretów – pisać o jakichś dawno zapomnianych sprawach? No cóż…spróbuję to ująć jednym zdaniem, takim w dodatku, które zrozumieją tylko bardzo wtajemniczeni. No, może dwoma zdaniami. Może trzema…?

Wszystko, jak rzekłem, jest widoczne i leży przed naszymi oczami. Oto miasto Montpellier na południu Francji, jest tam sławny uniwersytet, który kończył, między innymi Nostradamus. Pisałem o tym mieście kilkakrotnie w obydwu tomach Kredytu i wojny. No, ale podobnie jak Wy, nigdy nie zastanawiałem się co to znaczy – Montpellier? Wczoraj zdradził mi to nasz kolega Ahenobarbus, który tu kolportuje różne ciężkie wtajemniczenia. Otóż – nigdy nie uwierzycie – Montpellier to Urzetowa Góra, a nazwy tej używa się od X wieku. I z tym Was zostawiam. Ci, którzy nie rozumieją o co chodzi, niech odejdą. Tak będzie najlepiej. I tak niczego nie kupują. Kawa nie będzie u mnie tańsza niż u Ziemkiewicza, bo on w nic Was nie wtajemniczy, nawet w tajniki pracy inżyniera Karpińskiego, a ja owszem. I to jest w tym wszystkim najważniejsze.

Mam dziś oto takie książki na składzie.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/patologia-transformacji-witold-kiezun/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/36185/

 

Bardzo proszę, by ci, którzy chcą i mogą, wsparli Saszę, bo on w przeciwieństwie do tego co pokazują w TV Republika jest bezapelacyjnie autentyczny i sam wychowuje 13 letnią córkę, a do tego musi pracować. Ja mu już nie pomagam, bo wszystkie pieniądze, za która prawica mogłaby u mnie kupić książki i kawę, poszły na Sakiewicza, a to co zostało w skarpecie, pójdzie niebawem na PiS, żeby wybory były wygrane.

https://zrzutka.pl/438wfv?utm_medium=mail&utm_source=postmark&utm_campaign=payment_notification

 

---

tagi: morawiecki  patriotyzm  prawica  pis  wybory  narracje  stanisław supłatowicz  rozwój  hobby horse  konkrety  jacek karpiński 

	gabriel-maciejewski
	17 kwietnia 2026 09:13

94     2210    18 zaloguj sie by polubić