Czasem ktoś mnie prosi, żebym napisał coś pozytywnego i budującego, szczególnie w czasie świąt. Ja kiwam głową, ale mam coraz mniej okazji, by takie teksty produkować. Od dawna bowiem widzę, że żadna autentyczna postawa, żaden projekt medialny, czy publicystyczny nie ma szans na zaistnienie i ocenę. Nie liczy się po prostu. Media zaś rządzą się specyficznymi prawami. Ktoś może rzec, że po prostu się zestarzałem i zaczynam gadać jak dziaders. No nie, po pierwsze nie uważam, żebym się zestarzał, po drugie to, co napisałem wyżej łatwo da się udowodnić. Brukowe media dawnych czasów karmiły się życiem gwiazd, częściowo zmanipulowanym. Dziś te same media karmią się śmiercią gwiazd. I nie ma dnia, żeby nie pojawiła się na portalach informacja, że ktoś, kogo znaliśmy ze sceny lub ekranu trzydzieści lat temu właśnie zszedł z tego świata. Jeśli zaś nie zmarł, to ciężko zachorował. Bo to jest kolejny temat, który media eksploatują – choroby i ich objawy. Layouty porozbijane na niezliczone segmenty potrzebują jakiejś treści do wypełnienia. Za tę treść dobrze by było pobierać pieniądze, ale nikt się nie chce reklamować w tych ściekach, poza korporacjami oczywiście. Zostaje więc sporo miejsca, które trzeba czymś wypełnić, na przykład nieboszczykami. Bo ci nie będą zgłaszać do niczego i nikogo pretensji. No i rozstaniami jakichś osób, które ponoć są znane, a o których słyszymy pierwszy raz w życiu.

Można w tym miejscu zadać pytanie – a dlaczego nie ma nowych gwiazd, nowych interesujących media projektów, nowych szaleństw i nowych ekscytacji? Bo rura się zapchała. W świecie mediów jest już tyle sztywnych hierarchii, których podważać nie wolno, że w zasadzie pozostało już tylko oczekiwanie aż oni wszyscy wymrą, a ich miejsce zajmą ich dzieci. Od wesołego świata tabloidów, z których szydziliśmy, ale które miały jakiś pozytywny program, doszliśmy do równie kolorowego świata zakładów pogrzebowych, w których omawia się kwestie aborcji, eutanazji, ostatniej drogi, zaniedbania, bądź przepychu mogił znanych – nie nam, ale komuś w redakcji – ludzi. I to w zasadzie wszystko. Na nic innego nie można pozwolić. Wszyscy jednak widzimy, że owoce tych niby sukcesów, są coraz mizerniejsze. I widać to po filmach, książkach, występach, widać to nawet w mediach politycznych. Może tam właśnie najbardziej. Cała komunikacja polityczna trzyma się na słupach. Z jednej strony Sierakowski, z drugiej Cejrowski, a każdy ma dostęp do nieograniczonego w zasadzie czasu antenowego. Potem ludzie, w komentarzach lub rozmowach powołują się jednego i drugiego, i tak kształtuje się opinia. To jest obłąkanie. Patrzę na to wszystko i wyobrażam sobie jak będzie wyglądał kondukt odprowadzający Cejrowskiego na mały, zielony cmentarz. Bo i niby co mam sobie w takich okolicznościach wyobrażać?

Od kilku dni pojawia się przed moimi oczami rozmowa z Cejrowskim, w której – nie wiadomo z jakiej okazji – obrabia on tyłki innym znanym ludziom. Głównie politykom prawicy. W tym prezydentowi. I mówi, że prezydent jest za miękki. I to jest naprawdę niezłe. Bo kiedy wybuchła wojna, tenże Cejrowski głośno domagał się, by Duda i cały PiS zaczął rozliczać Ukrainę za Wołyń. Teraz zaś, kiedy nowy prezydent wręcza Zełenskiemu książkę o Wołyniu, Cejrowski mówi, że jest on za miękki. Najlepsze zaś było potem, bo powiedział, że Braun robi źle atakując Żydów, albowiem najlepiej byłoby ich ograć. Nie powiem, ubawiłem się. Cejrowski, który wygląda jak wnętrze konserwy tyrolskiej po tygodniu przelegiwania pod kamieniem, będzie – razem z Braunem – ogrywał Żydów. W co, że spytam? W kartofla, bambuko, czy klipę?

Obejrzałem też sobie kawałek nagrania z jakiegoś mityngu gaśnicoywych. Wyłączyłem w zasadzie zaraz. Po jednej wypowiedzi jakiejś nieszczęśliwej kobiety, która wyraziła niepokój, że z tego gadania o historii, co je Braun zapodaje niewiele wynika. Bo tu trzeba, panie dziejaszku, prawicę jednoczyć, przeciwko Tuskowi. Żyjemy więc, jeśli oceniać rzeczy po takich kwestiach, w czasie zastygłym. Ludzie zaś nie są wstanie niczego się nauczyć i wyciągnąć ani jednego wniosku z przeszłości, nieodległej przecież. Domagają się przy tym, by ważne rozstrzygnięcia zapadały za ich życia, w dodatku według recept, które sami sobie w głowie ułożyli lub ktoś im je tam wcisnął. I mają pretensje, jeśli próbuje się im tłumaczyć, że ten nieszczęsny świat, tak nie działa. A jak działa? Już tłumaczę. W ujawnionych tu wypowiedziach, najważniejszą kwestią jest postawa prezydenta. Czyli stały fragment treści wystąpień sławnych słupów, które kształtują wyobraźnię publiczności, domagającej się jednoczenia prawicy przeciwko Tuskowi.

I tak, pan konserwa tyrolska domaga się, by prezydent był twardy. Bo jest za miękki. To wręcz drugi Duda według niego. Poseł Braun nagrywa już kolejną pogadankę o tym, że prezydent dręczy kierowców, bo podpisał ustawę o tym, że za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym będą odbierać prawa jazdy. Podobnie jak za drift, to jest wręcz określone jako kara za umiejętności wychodzenia z poślizgu. Mamy tu więc do czynienia ze starym bezpieczniackim schematem ściemniania, znanym z początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy Polska cała dyskutowała o tym czy Korwin ma zapinać pasy czy nie. I żadna ustawa zawetowana przez prezydenta nie ma znaczenia, albowiem okazał słabość, ulegając presji jakichś mięczaków, co nie umieją jeździć samochodem. Prawdziwi zaś mężczyźni będą teraz przez niego opresjonowani. Taka jest wymowa tych wypowiedzi.

Ryszard Petru zaś, którego żaden z uczestników spotkań gaśnicowych nie jest w stanie skojarzyć ani z Braunem, ani z Cejrowskim, mówi że prezydent się kompromituje swoją niekompetencją. Publiczność się śmieje, ale Ryszarda to nie peszy. Bo i niby dlaczego? On się już całkowicie skompromitował, a ciągle jest zapraszany do mediów. Po co? Żeby media miały oglądalność, bo wiadomo, że na idiotę, szczególnie skompromitowanego każdy chętnie popatrzy, i będzie zadowolony, że to nie on sam jest w tej telewizornii. I tak właśnie twardnieje beton, który biedni ludzie, pragnący zgody, pojednania, zrozumienia, zjednoczenia prawicy przeciw komunistom, biorą za kwietną łąkę, po której pląsają wraz ze swoimi ulubionymi bohaterami mokrych, politycznych snów.

I nic się z tym nie da zrobić. No, ale widzimy przynajmniej , po czym poznać prawdziwych politycznych sojuszników, którzy, choć zjednoczeni, unikają pokazywania się wespół, w zespół. Po tonie wypowiedzi na tematy istotne. I jednoczesnej, masowej tych tematów eksploatacji. Dziś zaś najistotniejszy jest prezydent i jego postawa wobec Ukrainy. Mam nadzieję, że wszystkim pomogłem w rozgryzaniu politycznych zagadek współczesności.

Jutro święta Bożego Narodzenia, a ja tu taki elaborat wysmażyłem. Dlaczego? Jak widzicie, nasza strona jest coraz intensywniej atakowana. Od kilku dni w zasadzie nie można tam niczego przeczytać. Przemek robi co może, ale teraz ponoć, dzięki AI, każdy gamoń może wysłać bota, by blokował dowolny portal. Nawet ci, których tu wymieniłem. Nie wiem, jak to będzie wyglądać dalej. Bądźmy jednak dobrej myśli. I nie życzmy nikomu źle. Nawet największym durniom uważającym się za największych cwaniaków. Bóg się rodzi, moc truchleje.

Jutro, zgodnie z tradycją tekstu nie będzie. Spotykamy się w drugi dzień świąt. Bóg na pewno nam na to pozwoli. Od tego całego śmietnika, pozorującego wolność i wymianę myśli, będziemy się w nadchodzącym roku trzymać z daleka.

---

tagi: polityka  prawica  media  prowokacje  święta  boże narodzenie  opinie  kłamstwa  schemat 

	gabriel-maciejewski
	24 grudnia 2025 08:14

33     2004    13 zaloguj sie by polubić