Wielkie prowokacje zmieniają schemat działania dużych organizacji na zawsze. Zmieniają też sposób myślenia ludzi. I nic już nie jest takie samo. Leo Taxil dokonał swoje mistyfikacji półtora wieku temu, a my żyjemy w wykreowanej przez niego rzeczywistości i nawet o tym nie wiemy. Jego nazwisko wymawia się rzadko, wspomina przy okazji jakichś gawęd o masonach, ale zawsze jest ktoś ważniejszy od niego, o kim trzeba opowiedzieć najpierw. Ten ktoś jednak zawsze jest albo naśladowcą Taxila, albo jego późną ofiarą.

Ja też zacznę od rzeczy ważniejszej, mianowicie o tego jaka była skala zysków osiąganych na rynku wydawniczym w II połowie XIX wieku, a jaka jest teraz. Otóż Leo Taxil, który był w rzeczywistości moim imiennikiem i pochodził z dobrej katolickiej rodziny, wydając i kolportując swoje antykościelne, pornograficzne broszurki, dorobił się zamku pod Pirenejami. Dzisiaj ludzie, powtarzając – bez zrozumienia – jego modus operandi walczą o tak zwaną klikalność, z której może wyniknąć kiedyś jakaś opcja zysku, jak pojawią się reklamy. Klikalność można sobie w dodatku kupić, po to żeby nią szpanować przed kolegami dziennikarzami i udawać człowieka popularnego i wpływowego. Mam nadzieję, że wszyscy widzą i rozumieją różnicę. Nikomu to jednak nie przeszkadza w powtarzaniu wyczynów Taxila na taką skalę, jaka jest mu dostępna.

Przypomnijmy co zrobił Leo Taxil, bo jego popularność minęła, a naśladowców ma tylu, że nie sposób o nim wspomnieć, by nie okazało się, że obok stoi ktoś, kto ma identyczny pomysł na zaistnienie w sieci. Otóż Taxil był najpierw antyklerykałem, dziennikarzem działającym – co za zdziwienie – w miastach Południa, następnie masonem, a potem największym w kraju wydawcą antyklerykalnej prasy i książek, rozchodzących się w milionowych nakładach. Potem zaś udał nawrócenie, ujawnił rzekome satanistyczne praktyki w lożach masońskich, zyskując przez to aplauz i poparcie środowisk katolickich, które ruszyły do gwałtownej, antymasońskiej kontrofensywy. Antymasońskiej, to znaczy w tym wypadku antypaństwowej. Oczywiście były przy tym całkowicie bezbronne. Taxil to wiedział, był w końcu właścicielem wielkiego wydawnictwa, które nie miało żadnych trudności w kolportażu swoich druków. Zarobił na antyklerykałach sprzedając im rewelacje o orgiach odbywających się za murami klasztorów, a teraz postanowił zarobić na katolikach sprzedając im podobne historie, ale wyjęte ze środka lóż masońskich. Do tego dołożył odpowiednią grafikę, na której widać było Lucyfera, łączącego się z umysłami braci lub z ciałami sióstr masonek.

Centrum satanistycznej misji znajdowało się według niego w USA, a do Francji przybywały stamtąd różne kobiece media, które miały zdradzić katolikom jeszcze więcej tajemnic niż sam Taxil. Mniejsza o ich historie, bo kiedyś do nich pewnie wrócimy. Dziś zajmujemy się dziedzictwem Taxila, które poznajemy pobieżnie na podstawie książki księdza Henryka Seweryniaka – Umberto Eco i święta z Lisieux. Z dziejów teorii spiskowych.

Jak wiemy nie ma teorii spiskowych, spiskowa jest tylko praktyka. To znaczy, żeby spisek zaistniał trzeba wykonać szereg działań, przeważnie pozorowanych, albowiem mechanizm spisku działa w umysłach ludzi. W rzeczywistości odbywają się całkiem inne rzeczy, które też mają charakter spiskowy, bo kiedy zaczyna się konspiracja to wszystko zredukowane zostaje do konspiracji. I tak, niejako mimochodem, ksiądz Serewyniak informuje nas, że po demaskacji, czyli po trwającej dekadę ponad koniunkturze antymasońskiej, po wizycie u papieża Leona XIII, po zdobyciu serc milionów katolików we Francji i zdemaskowaniu się jako prowokator, Taxil wywołał istotną bardzo konieczność. Kościół, wobec masowości zjawiska musiał szukać porozumienia z lożami, bo tylko tam znajdował dogodny grunt do porozumienia i obrony Encykliki Humanum Genus, wymierzonej w masonerię i kolportowane przez nią idee rewolucyjne. Kolejność zdarzeń więc jest taka, papież Leon XIII publikuje antymasońską encyklikę, na co Taxil zmienia całkowicie front w ciągu dwu lat i staje przeciwko masonerii. W rzeczywistości jest to – jak przypuszczam – zaplanowany przez państwo ruch, który ma nie tyle ośmieszyć Kościół i katolików, ale zmusić papieża do współpracy z lożami, jako ostoją rozsądku w morzu szaleństwa, któremu oddał się tłum. Jak ta współpraca pomiędzy hierarchiami i lożami wyglądała w czasach Dreyufusa możemy sobie wyobrazić, ale nie wiemy a jak ona ewoluowała i czy ewoluowała w ogóle we Francji, a przede wszystkim poza nią.

Zacznijmy od drugiej strony. Bo wszystko co powiemy o takiej współpracy, a na jej istnienie we Francji końca XIX wieku wskazuje ksiądz Seweryniak, będzie z daleka zalatywało próbą robienia sensacji a la Taxil i wskazywaniem, że choć tamten spisek był fałszywy, ten o którym opowiadamy na pewno jest prawdziwy.

Najważniejszym dziedzictwem Taxila jest wiara w to, że można kłamać bezkarnie. A także przekonanie, że fałszywe demaskacje przynoszące ogromne zyski są usprawiedliwione. Widzimy to w naszym świecie, ale o zyskach przecież nie ma mowy. Jest liczba odsłon, która zamyka usta niedowiarkom, niczym miś z filmu Miś, który zgnił sobie na wysypisku. Nie o to, bowiem chodzi, by kupować zamek w Pirenejach, który nikomu już nie imponuje. Istotne jest by stale dostarczać ekscytacji środowisku, które wierzy że masoni przywoływali demona w czasie swoich zebrań. Czyli by mieć najfajniejsze zabawki w piaskownicy.

Jak widać wobec tej metody jesteśmy bezbronni, bo kiedy wskaże się na idiotyczny i zmanipulowanych charakter jednego spisku, automatycznie ocena ta dotyczy wszystkich innych spisków. I kiedy ksiądz Seweryniak pisze zdanie: O ile masoneria anglosaska pozostała wierna pierwotnym zasadom (neutralność polityczna, silny szacunek dla aspektów rytualnych, filantropia), to masoneria łacińska, zwłaszcza francuska, przeszła proces rosnącego upolitycznienia, angażując się w walkę o wolność, demokrację i sprawiedliwość społeczną, a w niektórych krajach (Włochy, Polska) o niepodległość to nie wiadomo co powiedzieć, bo każdy ma w głowie przecież dobrze znaną prawdę, że masoneria anglosaska rozwaliła hiszpańskie imperium kolonialne, za pomocą „walki o wolność” jak najbardziej, kierunek zaś ucieczki księży i zakonników z Francji – do Londynu – wskazuje że miała ona nadrzędną rolę i kierowała poczynaniami lóż francuskich. No, ale tego powiedzieć nie można, bo nie było nic o tym u Taxila. A poza tym – jak to już zostało powiedziane – jeden spisek zdemaskowany jako hucpa, wskazuje iż wszystkie inne także są hucpą. Ci, którzy zostali zaś w hucpę wrobieni nie mają innego wyjścia, jak szukać porozumienia z tymi, którzy zastawili na nich pułapkę. Jednocześnie broniąc ich niezależności i wskazując na to, iż żadnej pułapki nie było, bo jej autorem był tylko jeden gwałtownie wzbogacony prowokator.

Przyjmując więc założenie, że Kościół został zmuszony przez działania Taxila do współpracy z lożami i państwem czyli III Republiką, niejako w tajemnicy przed wiernymi, przyjąć musimy że działania Taxila zamieniły się w metodę. A więc Kościół podlegać zaczął jeszcze większym naciskom. Horrenda opisywane przez Taxila w antykatolickim etapie jego działalności, stały się obowiązującą normą komunikacyjną dla środowisk antykościelnych. O tym każdy z nas dobrze wie, bo każdy słyszał gawędę o tym, że księża grają w karty i mają kochanki na parafiach. Oskarżanie zaś lóż o satanizm nie stało się normą, ale objawem szaleństwa właśnie. W które wielu ludzi popada dobrowolnie i z chęcią. Dlaczego? Bo wierzy, że dzięki kolportażowi tych treści zostaną milionerami.

Papież Leon XIII i jego następcy, świadomie zapewne, a może też z poczuciem winy, musieli jakoś tę swoją naiwność wobec podstępów świata wynagrodzić wiernym. Nie mogli zostawić swoich owiec na pastwę wilków. I tymi nagrodami, w mojej być może naiwnej opinii, były kanonizacje Joanny i św. Teresy z Lisieux.

No i w tej chwili wyłania się przed nami ostatni element owego schematu współpracy, w który wmanewrowany został Kościół. Postawić bowiem należy pytanie – kto zajmuje się dziś kolportażem treści związanych z życiem tych świętych, a także innych świętych? Nikt. Jakie jest zainteresowanie tą tematyką? Powiem Wam jakie – bliskie zeru. Sprawdziłem to. Wszyscy katolicy bowiem zainteresowani są kwestiami dotyczącymi rewolucji wywoływanych przez „masunerię”. Antyklerykałowie zaś opowiadają sobie w tajemnicy o zakonach, gdzie zamiast zakonnic mieszkają luksusowe prostytutki, do których przyjeżdżają księża i biskupi. Taxil zwyciężył. Podobnie, jak herezja w średniowieczu. I zmienił nas na zawsze.

To nie koniec – żaden wydawca, nie posiadający certyfikatu państwowego czy akademickiego, nie ma szans na współpracę z instytucjami kościelnymi. Te bowiem, działają w porozumieniu z państwem, żeby uniknąć sytuacji takich jak ta z Taxilem. Choć jasne jest, że nikt dziś, poza państwem, niekoniecznie polskim, nie ma możliwości, by przeprowadzić podobną operację. Na pewno nie może tego zrobić żaden wydawca prywatny, także z tego powodu, że musi wykazać się sukcesami, a te mierzy się w zasięgach.

Jednocześnie, przez ostatnie dwie dekady Kościół szeroko otwierał drzwi dla różnych mini Taksilków, którzy pchali się przez nie, ze swoimi obłąkaniami, papierami rozwodowymi w rękach, sposobami na przyciągnięcie młodzieży do ołtarza i różnymi innymi gadżetami, które wielu księżom wydawały się potrzebne do ewangelizacji, a przede wszystkim tworzyły złudzenie, że zdejmą z duchownych odpowiedzialność za tę ewangelizację. Nie wiemy czy to się skończyło, czy trwa w najlepsze. I chyba nie powinno nas to interesować. Miarą sukcesu ewangelizacyjnego jest –jak nauczał Taxil – wysokość nakładu, czyli po dzisiejszemu – klikalność. To zamyka usta polemistom. Szczególnie tym, którzy klikalności nie mają.

Wczoraj sieć obiegały zdjęcia i nagrania z sali sądowej, na której ogłoszono wyrok dotyczący Roberta Bąkiewicza. Za obronę Kościoła przed rozszalałymi feministkami dostał 10 miesięcy w zawieszeniu plus jakieś nawiązki. Będzie się odwoływał oczywiście. No, ale nie to jest ważne. Jeśli przyjmiemy za prawdziwy taki oto opis – Leon XIII swoją encykliką Humanum genus wywołał popłoch w lożach, których istnienia negować przecież nie możemy, a przyczyną tego popłochu było zdemaskowanie przygotowań do głębokich zmian społecznych, reakcją zaś prowokacja na skalę dotąd niewyobrażalną, zakończona całkowitym sukcesem, to co robić? Może nie trzeba zastawiać wrót świątyni przed tymi feministkami? W końcu żaden duchowny o to nie prosił. Była to akcja samowolna, a to może oznaczać, że znamionująca pewien rodzaj subtelnej pychy. Niechby one tam wtargnęły. I niechby wszystko zdewastowały. Jak w takim układzie wyglądałyby porozumienia prymasa z naszym niemasońskim przecież, ale demokratycznym państwem? I kto stanąłby przed sądem? Bo ktoś stanąć by musiał, prawda?

 Mój postulat jest taki – słuchajmy swoich pasterzy. Przynajmniej do tego momentu, kiedy nie zdradzają wyraźnych objawów choroby psychicznej. Jeśli nie wzywają pomocy, nie biegnijmy na pomoc, bo chcącemu nie dzieje się krzywda. Jeśli nie chcą naszego zaangażowania, nie oferujmy go po raz drugi. Oni wiedzą co czynią i z pewnością rozumieją znaczenie wyrazu odpowiedzialność. My zaś nie zawsze to rozumiemy, a często mamy na sumieniu ten grzech, że usiłujemy ich pouczać. Czas z tym skończyć.

Powracam do swojej małej zakurzonej księgarenki, w której papiery walają się po podłodze, a pająk snuje swoją nić w kącie mlecznobiałego okna. Ciągle mamy tam takie oto książki.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wojna-domowa-w-polsce/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/historia-kradziezy-wehikulu-niesmiertelnosci-jacek-drobny/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/pustelnik-polnocnego-ogrodu-tomik-poezji-ojca-antoniego-rachmajdy/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/kasztelanowa-katarzyna-z-potockich-kossakowska-historie-i-anegdoty-2/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/rzeczpospolita-krzemieniecka-albo-nowe-ateny-wolynskie/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/rywalizacja-o-ordynacje-zamojska-w-latach-1665-1673/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/bezpieczenstwo-zywnosciowe-i-transport-wojenny-w-polityce-obronnej-polski-w-latach-1919-1939/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/clemenceau-wizjoner-znad-sekwany/

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/ksiadz-i-lekarz-od-swietych-uzdrowicieli-do-bioetyki/

	gabriel-maciejewski
	1 czerwca 2026 08:00