Jeśli nie są, to czym prędzej powinni się nimi stać, by osiągnąć finansowy sukces. W Polsce bowiem nie ma innej drogi do pieniędzy, na rynku książki, jak tylko naśladowanie prowokacji zagranicznych, obscena, albo korzystanie z formatów mitomańskich, czyli takich które stosuje, na przykład, pisarz Mróz.

Nie o nim jedna dziś będę pisał, a o Zychowiczu znowu, albowiem ujawnili się jego obrońcy. Choć teoretycznie nie powinni się ujawnić, bo przecież postawa Piotra Zychowicza była jasna, jawna i oczywista od samego początku. I wszyscy autorzy w salonie24, którzy mieli jako tako poukładane w głowie wskazywali na jego deficyty. Nikomu to nie przeszkadzało. Wczoraj Tomek przypomniał mi, że trwał przecież spór pomiędzy Karnowskimi a Do rzeczy, o to czy Zychowicz robi dobrze, czy źle. I nowy artykuł Piotra Gursztyna, ma być kontynuacją tego sporu.

Jeśli był rzeczywiście ten spór, to przede wszystkim demaskuje on obydwa środowiska. I wskazuje jak przebiegają linie lojalności w każdym z nich. Ziemkiewicz i Wolski – ten od czołgów – napisali wczoraj na iksie, że to co napisał Gursztyn to świństwo, które się zemści na autorze i na redakcji. Taki był sens tych słów. Wolski zaś dodał, że nie można się czepiać Zychowicza z powodu jego rodziny, bo tej się nie wybiera. Nikt nie czepia się go z tego powodu, czego Wolski nie zauważył, ale z całkiem innego powodu – albowiem zmyślił historię rodzinną, poobsadzał przodków w rolach, których nigdy nie zagrali i zaczął, niczym Miłosz swego czasu, udawać wygnanego z ojczyzny Litwina. I w ogóle korzystał z szerokiego wachlarza formatów, które od wielu lat uwodzą czytelników i czynią z  nich bezwolne narzędzia w rękach różnych macherów od propagandy.

Jak to działa każdy mniej więcej wie. Kiedy nasze wydawnictwo zabiera się za edycję wspomnień wybitnych ziemian, ja nie przebieram się w surdut i długie buty, nie fotografuję się na tle dworku, który do mnie nie należy i nie robię żadnych podobnych głupstw, po to by się uwiarygodnić, bo wiem, że taka postawa wiarygodność odbiera. No, ale nie w środowisku warszawskich dziennikarzy, jak widzimy. Bo Ziemkiewicz stanął za Zychowiczem, a ten rodzaj lojalności, wobec wygłupów tego ostatniego, można wytłumaczyć tylko środowiskowo.

Pisarze używają różnych stylizacji, by przekonać do siebie publiczność i to jest dla mnie, jako autora, wprost obrzydliwe. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że ktoś dobrowolnie odwala takie numery, a czynią to przecież wszyscy niemal. Na pewno Mróz, popadający w widowiskowe zamyślenie na filmach i fotografiach, na pewno Twardoch, przebierający się za pieniądze w ciuchy wielkich firm tekstylnych i cała reszta także. Pisaliśmy o tym nie raz. To jest degradujące, bo oddala ludzi od prawdziwych wyobrażeń o warsztacie autora i prowadzi ich na zupełne manowce, wprost w ręce oszustów, handlarzy niewolników i zboczeńców. To widać po recenzjach, które ukazują się w sieci. Pełno w nich emocji zdradzających, że poza rzekomymi wzruszeniami po przeczytaniu jednego czy drugiego dzieła, recenzent nie umie nic o nim powiedzieć, a pewnie też nie chce. Musiałby bowiem coś tłumaczyć. A tak otwiera szkatułkę wytrychem i mówi do ogłupiałych czytelników – tu jest ten sam sos tatarski wymieszany z musztardą, który kiedyś przygotował dla Was…- tu pada nazwisko możliwie znanego autora. W przypadku literatury fantasy jest to zawsze Tolkien, a w przypadku kryminałów, któraś z gwiazd gatunku. W książce zaś są same brednie, oczywiście pisane bez grama ironii – na poważnie. Bo tylko powaga gwarantuje autorom uwagę czytelników, a przede wszystkim czytelniczek.

Na poważnie toczy się też spór pomiędzy zwolennikami, a przeciwnikami Zychowicza, choć przecież i Leszek Żebrowski i prof. Nowak wskazali, że jest to autor, który ma ambicje, ale jego warsztat daleki jest od doskonałości, delikatnie rzecz ujmując. Ziemkiewiczowi to nie przeszkadza najwyraźniej, bo dla niego ani Żebrowski, ani Nowak żadnymi instancjami nie są. Ja zaś myślę, że nie będzie ten nasz światek, czy lepiej rzec – półświatek - wyglądał dobrze, kiedy zabraknie Nowaka i Żebrowskiego. Wtedy bowiem dopiero się rozhulają autorytety, a ogłupiona publiczność, wierząca w to, że dobre książki pisze się ostrym piórem ze złotą stalówką, koniecznie na czerpanym papierze, albo tylko za pomocą maszyny do pisania marki Remington, popędzi za nimi jak stado baranów. Zychowicz, jeśli przeczeka i się okopie wyjdzie z tej afery zwycięsko. Niestety. Nikogo bowiem nie obchodzi autentyczny warsztat autora, ani też warsztat historyka. I sądzę, że od prezentacji tego właśnie zagadnienia, czynni w publicystyce historycy powinni rozpocząć swoją przygodę z wychowywaniem publiczności. Nie od marzeń, że jakimś, niezrozumiałym sposobem, nakłady ich książek sięgną tych ilości, które wydaje Mróz. Nie sięgną, bo Mróz zajmuje się wyłącznie przemontowywaniem stylizacji, od których wiele osób jest po prostu uzależnionych. Taka jest bowiem natura rynku i natura czytelnictwa, czy może odbioru kultury w ogóle. Wszyscy chcą słuchać tylko tych piosenek, które już znają.

Jasne jest, że ani Mróz, ani Twardoch, ani Zychowicz nie będą edukować czytelników, oni chcą ich wykorzystać, zarobić i doić tak długo, jak się da. Niestety podobnych zadań nie mogą się podjąć autorzy z IPN czy różnych wydawnictw uchodzących za poważne. I przez to oni właśnie na tle aferałów, mitomanów i ekshibicjonistów wyglądają jak gromadka głupich Jasiów. To przede wszystkim trzeba zmienić. Ja oczywiście mam kilka propozycji co do sposobu tej zmiany, ale kto by mnie tam słuchał. Skoro całe rady wydawnicze zastanawiają się, jak tu dotrzeć do młodzieży.

Bardzo jestem ciekaw dalszych reakcji na tekst Piotra Gursztyna, bo jest szansa, że wyjdą one poza spór środowiskowy, a jeśli tak się stanie, ujawniona może zostać także istotna natura środowiskowych podziałów, całkiem już wtedy unieważnionych. I w tym momencie my, istoty określane czasem pogardliwym zwrotem – zwykli ludzie – otworzymy usta w zdumieniu.

Ja, jeszcze raz podkreślam, choć jest to jawne od dawna, nigdy nie miałem problemów z nazwaniem tego co robił i robi Zychowicz. Nigdy nie zainwestowałem grama emocji w Jacka Bartosiaka, ani też w żadną inną gwiazdę, która zjawiła się na firmamencie publicystyki i rynku książki znikąd i przedstawiła cudowne recepty, których istotnym celem była nieustająca stymulacja emocji ogłupiałej publiczności, czującej silne zmęczenie oszukaną ofertą szurii.

To samo miałem z Ziemkiewiczem i jego rzekomą endeckością i innym podobnymi projektami, obliczonymi na uwiedzenie osób słabych na umyśle.

Okoliczności te, niejako automatycznie nas marginalizują. Jeśli bowiem w ofercie jest wypędzony z majątku litewski szlachcic – Zychowicz, głęboko zamyślony nad losem kraju narodowy demokrata – Ziemkiewicz, który dodatkowo jest autorem bestsellerów, a do tego specjalista od broni pancernej – Wolski, to cóż my możemy czytelnikowi zaoferować? Gawędę o barwnikach używanych w przemyśle tekstylnym, w średniowieczu? Od tej niewesołej konkluzji już tylko krok do innej, jeszcze smutniejszej – książki niczego nie uczą, a skoro tak należy to zmienić, albo się z tym pogodzić. Ta ostatnia opcja nie może jednak oznaczać, że zaczniemy wierzyć hochsztaplerom. Musimy tylko przywyknąć do tego, że nasza misja będzie polegała na stałym przeciskani się przez „ucho igielne”.

Na koniec słowo o ekshibicjonistach i ekshibicjonistkach. Ludzie są przekonani, a recenzenci ich w tym utwierdzają, że sprzedaż swojej intymności podnosi walor literatury. Niczego nie podnosi, a stwarza jedynie pewien rodzaj niebezpiecznych złudzeń. No, ale tego nie da się wytłumaczyć nikomu, a na pewno nikomu poniżej lat czterdziestu. Ludzie z ochotą dewastują swoje emocje za pomocą książek i filmów, a czynią tak być może z tego powodu, że uwalnia ich to od ich własnych jakichś obsesji, no ale ja w takie rzeczy nie wierzę. Myślę, że ekshibicjonizm to narzędzie cybernetyczne, które działa pod wielkim ciśnieniem i pierze mózgi. No i zainstalowane jest celowo, z wielką precyzją, w określonych miejscach. Do tego jest ono ubezpieczone, ale nie tak słabo jak Zychowicz, że tylko dwa „autorytety” stanęły w jego obronie. Ta asekuracja jest znacznie poważniejsza. Stąd, kiedy ze sceny zejdzie Gretkowska, natychmiast pojawi się na niej ktoś o wiele bardziej bezczelny. Zychowicza też kimś zastąpią, jeśli okaże się że nie dał sobie rady z demaskacją i publiczność porzuciła jego książki. Tylko, że ten nowy nie będzie już udawał ziemianina z Kresów. Ta opcja się wyczerpała. Teraz pora na autentyczną, przejętą losem nas wszystkich lewicę.

No nic, na dziś  to tyle. Jadę do Wrocławia, spotkanie dzisiejsze rozpoczyna się o 17.00, a mogą na nie wejść tylko uczestnicy warsztatów karmelitańskich. Jutrzejsze zaś zaczyna się o 18. Już mi się nie chce wrzucać plakatów, są pod wczorajszym tekstem, przeczytacie tam wszystko dokładnie. Nie zabieram zbyt wielu książek. Zawsze się tych pudeł potem nanoszę, a jestem już panem w pewnym wieku.

Wrzucam za to do sklepu następujące książki.

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/joanna-darc/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/o-rzekomej-sfalszowanej-donacji-konstantyna/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/piate-slonce-nowa-historia-aztekow/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wszystkie-chwyty-dozwolone-warianty-gry-o-wladze-w-kronice-polskiej-mistrza-wincentego-zwanego-kadlubkiem/

---

tagi: pisarze  zychowicz  rynek książki  wolski  ziemkiewicz  mitomania  ekshibicjonizm 

	gabriel-maciejewski
	26 lutego 2026 07:18

54     1854    8 zaloguj sie by polubić