Wczorajszy eksperyment dowiódł, że niestety, jako grupa, jesteśmy całkowicie nieodporni na prowokacje. Próba zaś stworzenia wewnętrznego języka komunikacji całkowicie się nie powiodła. I to mimo wielokrotnych wysiłków. Popartych sugestiami tak wyraźnymi, jak cykl tekstów – fakt, że na razie szczupły – zatytułowanych Prawa strona krzywej Gaussa.

Obsesje i animozje niestety wzięły górę, dyscyplina przegrała. Można się oczywiście usprawiedliwiać tym, że wobec cisnącej się zewsząd głupoty i nachalności, trudno jest się bronić, szczególnie jeśli nikt nie uprzedził, że trzeba. No, ale na tym polega sztuka, żeby nie uprzedzać. No nic, uznajmy, że ten pierwszy z serii eksperymentów zakończył się niepowodzeniem, będą jednak inne. Wszystkie zaś przeprowadzone zostaną po to, byśmy uniknęli w przyszłości pułapek. I potrafili się przełączyć na tryb komunikacji niejawnej. Ten zaś kto się w porę nie przełączy, wiadomo kim będzie.

Zacznijmy teraz odprawę. Sprawy mają się tak – każdy portal w sieci, który zyskuje jakąś popularność jest natychmiast zauważany. Dawniej uznałbym to za walor, ale przespaliśmy pewne znaczące zmiany w komunikacji i żadną miarą nie można uznać widocznie podnoszącej się popularności za walor. Można by powiedzieć, że to nie zmiany, ale zaciągnięty hamulec ręczny, który jednakowoż nie blokuje publikacji, coraz bardziej idiotycznych i napuszonych, emitowanych z intencją taką, że zastąpią one publikacje istotne. A stanie się tak, bo będą miały w sobie wsad demaskatorski. Te publikacje oraz ich masowy charakter nazywam właśnie zmianami.

Ja od dłuższego czasu dostaję maile, w których proponują mi usprawnienie działania moich stron. Żeby było jeszcze lepiej i jeszcze efektywniej. Nie odpowiadam na żaden z nich. Nie otwieram ich nawet. Widzę jednak, że wraz ze wzrostem, niewielkim i bardzo powolnym, popularności naszego portalu, pojawiają się na nim komentatorzy, których wcześniej nie było, a którzy mają pewien charakterystyczny sznyt – wiedzą lepiej, o czym rozmawiać. Takich sytuacji było już kilka, a ja je zignorowałem, dopiero przy ich nasileniu zwróciłem uwagę, że takie zachowanie to zwyczajny trolling. O co konkretnie chodzi? O postawę typu – bardzo ładny tekst napisał dzisiaj gospodarze, ale przecież to są jakieś plewy, porozmawiajmy lepiej o strefie Gazy, bo to ważniejsze. No więc taka postawa jest niedopuszczalna, a ja wprost ją łączę z niewielkim wzrostem popularności naszych stron i faktem, że ktoś się nimi zainteresował. A do tego uważa wszystkich nas tutaj za durniów, którym można wciskać dowolne kity, bo wszak „warto rozmawiać”, szczególnie o sprawach ważnych. Hierarchia zaś spraw ważnych została już dawno ustalona poza naszymi portalami. Jest nawet takie pismo, które mimo kryzysu prasy papierowej, wychodzi w najlepsze nadal – Wszystko co najważniejsze. Wobec tak postawionej kwestii nie można nie uchylić kapelusza i zwyczajnie ustąpić. Bo i co my możemy mając przed sobą taką potęgę?

No więc o tym, co jest ważne, a co jest nieważne, na tych stronach decydował będę ja w odniesieniu do swoich tekstów i czytelnicy poprzez klikalność w teksty moje i innych autorów. Te zaś ukazują się w SN codziennie, zaś ich ranking na podstawie klikalności dostępny jest po lewej stronie. Nikt weń nie ingeruje, a to znaczy, że każdy kto dobrze pisze i potrafi zainteresować czytelnika, ma swój udział w popularności tej strony i sam zostaje wyróżniony. Fakt, widać tam najczęściej moje teksty, ale wynika to ze statystyki – ja piszę codziennie. I trudno, żeby się to nie przekładało na popularność. Nikt poprzez komentarze nie będzie moderował dyskusji i podważał znaczenia treści i tematu notki czy notek.

Po czym poznajemy nieszczere intencje? Po chorobliwym skąpstwie i niechęci do naszych wydawnictw. Nie wiecie o tym, ale mnóstwo ludzi pojawia się na targach i kiermaszach tylko po to, by sobie pogadać. Niczego nie kupują, albo wręcz wprost mówią, że to ich nie interesuje. Taka postawa jednak to budujący przykład uczciwości. Są bowiem inne. Ludzie z nieczystymi intencjami nie są w stanie ukryć poczucia wyższości, które wyraża się w ostentacyjnym, słabo maskowanym obrzydzeniu dla produktów „Kliniki języka”. I to mimo faktu, że ja raczej nie zachęcam do ich kupowania przeciwnie – zarzuca mi się, że zniechęcam do nich publiczność.

Bywa jednak tak, że ludzie przejęci do szpiki kości tym, co tu publikujemy, wręcz uważający się za one of the gang, z największą niechęcią odnoszą się do naszych produktów. I wyjaśnienie tego fenomenu jest proste – ich misja jest ważniejsza od tych książek, a oni wykonują ją z pasją i przejęciem. I nie mogą sobie brudzić rąk. Bo nie do tego ich wybrano.

O tym, że nie warto rozmawiać przekonuje mnie jeszcze jedna okoliczność – unieważnienie dyskusji publicznej i spreparowanie jej. Na czym to polega? Podam kilka przykładów. O jednym już wspomniałem. Chodzi o nadzwyczajną ilość publikacji opartych nie tyle na różnych subtelnych manipulacjach, ale na chamskich przekrętach. Ich obecność w sferze publicznej świadczy o całkowitej naszej bezradności. Nie mamy nic na swoją obronę. To bowiem co się z zakresu antypolskiej propagandy ukazuje teraz, ma swoje korzenie w czasach dawniejszych i w dawniejszych publikacjach. Te zaś opatrzone są pieczątką – nadaje się do druku i rozpowszechniania. Wspomniałem tu wczoraj o wydanej przez Pińskiego książce – Polska kolumna Putina. Jak Kaczyński nas rozbroił – napisanej przez emerytowanego oficera wywiadu nazwiskiem Cheda. Być może pan ten ma rzeczywiście takie nazwisko. Nas jednak powinno to guzik obchodzić, albowiem sam fakt, że ono brzmi dokładnie tak samo, jak nazwisko Heda, powinien tego człowieka dyskredytować. A jednak jest na odwrót. Cały segment tych wydawnictw ma swoich czytelników, a wszyscy oni, a także młodsze pokolenia wychowane w różnych patriotycznych kultach, uważają, że Cheda jest wiarygodny. Jak sądzicie, o czym to świadczy i jak wobec tego traktować Hedę?

Jak już wspomniałem, z głupoty zupełnie, wdałem się nie tak dawno na portalu X w dyskusję z pewnym panem, który zaczął bronić Supłatowicza. Jak kretyn próbowałem mu tłumaczyć kim on był i tamten mnie nawet słuchał z uwagą i jeszcze odpowiadał. W pewnym momencie jednak zaczął mi grozić. Że przyjedzie do domu i mnie pobije, bo obrażam wielkiego człowieka.

Czyli prawda jest już całkowicie nieważna, podobnie jak logika faktów czy dowody źródłowe. Istotny jest tylko preparat informacyjny i jego właściwe, sekwencja, po sekwencji, odtworzenie. Ono wskazuje z kim mamy do czynienia. Ono też łączy ludzi, z którymi nie chcemy mieć do czynienia. Preparaty informacyjne są poza tym zaopatrzone w znaki, które wskazują niewyrobionemu czytelnikowi, o czym ma myśleć przy czytaniu. No i podnoszą wiarygodność autora.

Pod nagraniami o królu Zygmuncie pojawiać się zaczęły coraz bardziej idiotyczne komentarze, których celem jest dyskredytacja tego produktu. Być może jest to przypadek, a być może nie. Wczoraj ktoś napisał, że za panowania Zygmunta gospodarka kraju zmniejszyła się o 35 procent. Idiotyzmu tego komentarza nie należy nikomu tłumaczyć. Jeśli jednak temu, kto to napisał udałoby się rozpętać szaloną jakąś dyskusję na taki temat, bylibyśmy bezradni. I tak właściwie jesteśmy, bo jeden z czytelników i ja także podjęliśmy próbę wytłumaczenia temu biedakowi, że jego komentarz to absurd. Nie odpowiedział.

Nie tak dawno dyskutowaliśmy o książce pewnego pana, który wskazał na to samo, co kolega Maciej w swoim wykładzie wygłoszonym na konferencji w Wąsowie – na istotny i pełen grozy sens odbicia Jana Bytnara z rąk gestapo. Nikt tego tematu w publicznej dyskusji nie podjął, przeszło to bez echa właściwie. Obrona bowiem obowiązującej narracji, której przyklejono łatkę wychowawczą, jest zbyt silna. Ludzie nie chcą przestać wierzyć w szlachetność intencji tego czynu i w piękną przyjaźń Rudego i Zośki. Mogą się tylko oburzać, że na naszych oczach relacja ta zamieniana jest w relację homoseksualną. To jednak ludzi mniej martwi niż ujawnienie zdrady i gestapowskiego montażu.  Czy takie upory są konieczne, czy są efektywne, a także moralne? Moim zdaniem nie. Narracje prawdziwie wychowawcze bowiem są z reguły hermetyczne. I niedostępne przed osiągnieciem pewnego etapu dojrzałości i samoświadomości. Każdy, kto był kiedyś na jakichś prawdziwych studiach to rozumie. Ja, ponieważ byłem na fałszywych, zrozumiałem to bardzo późno.

Czym wobec tego jest więc postawa naszego państwa i jego aparatu urzędniczego, która chroni kłamliwe, infantylne i prowadzące do serii katastrof narracje? Unikając przy tym, jak ognia prawdy i wskazując na strażników tych gawęd jako na równych ich bohaterom. No właśnie tego do końca nie wiadomo. Tak, jak nie wiadomo dlaczego Państwo nasze nie reaguje, kiedy ludzie kupieni i uprawiający antypaństwową propagandę atakują najważniejsze jego instytucje. To uchodzi całkowicie bezkarnie. A spróbujcie podważyć, którąś z istniejących i obowiązujących narracji uważanych za propaństwowe. Zobaczycie co się stanie.

No nic, garść takich refleksji na dzisiaj. Wiele nauki jeszcze przed nami.

Przypominam, że komiks Huberta ciągle jest w sprzedaży

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/zygmunt-iii-waza-walka-o-baltyk/

 

Jeszcze jedno, zmieniliśmy wczoraj ceny kawy, którą można wynagradzać mój codzienny trud. Co nie jest oczywiście konieczne, tak jak niekonieczne jest kupowanie książek. Niekonieczne jest też wyrażanie dla nich entuzjazmu. Jeśli jednak ktoś wyraża entuzjazm dla bloga, a lekceważy książki, niech zmieni swoją postawę czym prędzej. Wracajmy do cen kawy, zwiększyliśmy je, bo ze statystyk wynikało, że najwięcej sprzedaje się kaw za 30 zł. Stąd podniesienie ceny i uśrednienie tej wartości. Mamy więc kawy za 10, 30 i 50 zł. Podkreślam – nikt nie musi nawet w ich stronę spoglądać. Jeśli jednak ktoś uważa, że należy jakoś wynagrodzić mój codzienny wysiłek, może z tej opcji skorzystać.

 

---

tagi: informacje  patriotyzm  historia  państwo  kultura  narracje  kłamstwa  wychowanie  legendy  pereparaty 

	gabriel-maciejewski
	2 września 2025 08:52

37     2056    11 zaloguj sie by polubić