Wspaniały książę, równie wspaniały jak Chrobry podbijam ziemie celem przyłączenia ich do Polski, a potem ja prawie unicestwić swoim testamentem... 

Niczym się nie zajmie, byłem u dwóch. Usłyszałem, że teraz się choruje po dwa, trzy tygodnie

Ten testament sfałszowali. Nie wierze, ze on cos takiego sporzadził

Jest jeszcze lepiej, czyli gorzej - nie wiedziałem, że Zbigniew to byl taki ancymon, a wręcz zdrajca. Żaden z gistoryków współczesnych nie pisał nigdy tak o Zbigniewie. Jedynie tyle, że poszedł do klasztsru, a potem "niżnowładcy" zrobili go współwładcą Polski. Ktoś tam jeszcze pisnął, że był zwolennikiem współpracy z Pomorzanami, ale krewki charakter Krzywoustego ubieniżliwił pokojową koegzystencję. A z tego fragmentu wynika, że Pomorzanie mieli kryszę od samego cesarza i on był gwarantem ich niezależności. I teraz - wg mnie - ta wojna z Niemcami w 1109 to była wojna o Pomorze.

To niemożliwez aby ktoś, kto całe życie zmitrężył na utrztmanie władzy wcjednych rękach nagle chciał pokawałjowac swoje dzieło. To tak, jskby twórca zniszczył to, co stworzył. Jestem pewien, że Krzywousty wyznaczył swego następcę ale ludzie wckancersrij króla zostsli przekupieni przez cesarza i wycoliągnięto falsyfikat z rzekomą wolą Krzywoustego. 

Mnie jeszcze zasranawia ten niby hołd złożony cesarzowi w Merseburgu w 1135. Wszyscy historycy mówią, że Krzywousty się ugiął i złożył hołd, ale wobec fałszerstwa testamentu sądzę, że tak nie było. Gdyby się ugiął, to cesarz nie fałszowałby testamentu Krzywoustego.

Jak nie wspominają to słabo bo nawet Wikipedia o tym pisze:

"W roku 1130 wyspa została opanowana przez Bolesława Krzywoustego, który posiłkował się flotą pożyczoną od księcia duńskiego Magnusa. Do bitwy morskiej połączonej z planowanym desantem nie doszło, ponieważ Ranowie bez walki uznali zwierzchnictwo księcia Bolesława. W 1135 polskie władztwo na Rugii uznał w Merseburgu cesarz rzymski Lotar III"

Najmocniejsze argumenty na rzecz tezy, iż w istocie hołd Bolesława dotyczył tylko Pomorza (Zachodniego) i Rugii, przedstawił przywoływany w tej książce już wielokrotnie jeden z największych autorytetów polskiej mediewistyki, Gerard Labuda, zgadzając się w zasadzie z ustaleniami biografa księcia Bolesława, Karola Maleczyńskiego. Z innej perspektywy rzecz ujął mój znakomity kolega-podchorąży z niegdysiejszej naszej służby w 1. Praskim Pułku Zmechanizowanym, prof. Zbigniew Dalewski, który zjazd w Merseburgu odtwarza jako spektakl władzy. Spektakl ten - niesienie miecza przed cesarzem, uroczyste powitanie w Magdeburgu, siedzenie naprzeciwko cesarza - miał służyć raczej wyróżnieniu niż poniżeniu Bolesława. Miecznikiem cesarza mógł być tylko suwerenny władca, król. W takiej perspektywie oczywiście tym wyżej plasowała się godność samego cesarza, któremu owe spektakle władzy służyć miały przede wszystkim. Stanisław Trawkowski, warszawski historyk, choć przyjmował tezę o złożeniu hołdu z całej Polski, to jednak widział także w Merseburgu podniesienie Bolesława - zapowiedź jego godności królewskiej. Stanisław Rosik wreszcie uznaje za najbardziej prawdopodobny wariant to zdanie: „Polska lennem cesarskim w 1135 r. nie została”.

str. 261 Dzieje Polski, Andrzej Nowak t I

No to paru historyków polskich się znalazło. ;) Z niemieckimi nie będzie gorzej. Polecam niezawodne Regesta Imperii z bibliografią przedmiotu, do której dodam jedna z najnowszych pozycji - całą książke poświęconą zjazdowi merseburskiemu: Hans-Otto Gathke Die Klärung des herrschaftlichen Verhältnisses zwischen Kaiser Lothar III. und Herzog Bolesław III. von Polen 1135 zu Merseburg. Nie czytałem, ale z recenzji (skadinąd krytycznej) wiem, ze w kwestii zakresu hołdu lennego Bolesława autor mniej wiecej zgadza się z Labudą.

Problem w tym, że źródła w miarę nieodległe od wypadków przedstawiaja je nie całkiem jednoznacznie. Nie do końca wiadomo, czy to Bolesław w końcu raczył odwiedzić cesarza (wczesniej odmawiał), czy to właśnie cesarz raczył go przyjąć, jak twierdzi Otton z Fryzyngi: „Spotkał się [cesarz] z księciem Polan, który przybył z licznymi darami. Jednak nie raczył go dopuścić do swego oblicza, dopóki ten nie uiścił trybutu za dwanaście lat — to jest pięćset funtów srebra (D libras) za każdy rok — oraz nie złożył hołdu w imieniu Pomorzan i Rugian, potwierdzając ich wieczyste podporządkowanie przysięgą.”

Pewnym się wydaje, że Bolesław na Rugii stopy nie postawił. Może po prostu dostał od cesarza "licencję" na przyszły podbój? Coś jak układ naszego Konrada z Krzyżakami. Rugianie (Rujanie) pozostali poganami jeszcze przez 30 lat, do podboju przez Duńczyków. Ale z drugiej strony, Pomorze wtedy było już jego...

@emirobro

Rugia piękna, ale Friedricha nie udało mi sie odtworzyć. Albo cos sie tam zmieniło, albo, jak zwykle, rzeczywistośc nie dorównała wyobraźni artysty. ;)

str. 280

Zanim Bolesław Krzywousty zamknął oczy na swój wiek i otworzył na wieczność, odszedł z tego świata cesarz Lotar. Jeszcze za życia starego księcia Polski, już w marcu 1138 r., wybrany został na króla i koronowany Konrad III (1138-1152) z rodu Staufów. W ten sposób Władysław II, pierworodny syn starego księcia Polski i prawowity senior dynastii stawał się, od razu na progu swego panowania, szwagrem najpotężniejszego władcy chrześcijańskiej Europy. Jak już wspominaliśmy, żona Władysława, Agnieszka z rodu Babenbergów, wnuczka Henryka IV, była przyrodnią siostrą Konrada Staufa. 

O ile nie była święta [Agnieszka], a nic na to nie wskazuje, łatwo mogła ulec pokusie wywyższenia siebie i swojego męża nad jego młodszych braci, swoich szwagrów-juniorów: Bolesława, zwanego chyba od razu Kędzierzawym (po łacinie: crispus), Mieszka, potem nazwanego Starym, dalej Henryka nazwanego Sandomierskim i wreszcie dopiero co urodzonego Kazimierza (późniejszego - Sprawiedliwego). Nad tą czwórką juniorów czuwała jednak, jak już o tym pisaliśmy, ich matka, też ze znakomitego rodu, druga żona Krzywoustego, Salomea, hrabianka Bergu. Była macochą Władysława i chyba to określenie dobrze oddaje istotę ich relacji. Salomea troszczyła się o to, żeby jej synowie nie zostali skrzywdzeni po śmierci Bolesława Krzywoustego przez jej pasierba, nowego seniora. Władysław tymczasem doczekał się już z Agnieszką dwóch synów: Bolesława, nazwanego Wysokim, i Mieszka, przezwanego Plątonogim. Rodzice musieli już myśleć o ich przyszłości, kiedy w październiku 1138 r. Władysław obejmował wreszcie, po długim oczekiwaniu, tytuł zwierzchniego księcia Polski. Młodsi, przyrodni bracia Władysława mieli w tym momencie pod kontrolą Mazowsze - Bolesław Kędzierzawy, a także Wielkopolskę (przynajmniej w jej większej, zachodniej części z Poznaniem) - Mieszko III. W środku, z Łęczycą jako głównym grodem, tkwiła ich matka, Salomea i jej małoletni synowie, Henryk i maleńki Kazimierz, którzy też mieli doczekać się swoich udziałów. To wynikało z testamentu Krzywoustego. I to nie odpowiadało księciu zwierzchniemi, seniorowi.
Konflikt nabrzmiewał szybko. Mistrz Wincenty opisał jego genezę zwięźle, „Po ojcu zaś następuje Władysław, zarówno wyróżniony przez przywilej pierworództwa, jak wyniesiony przez objęcie władzy. Był ambitny, prócz tego hardy. Tym smutniejsze były jego rządy, im więcej oddawał się rozkoszy w objęciach żony. Niełatwo bowiem panować nad sobą, skoro raz jej pozwoli się zapanować. Albowiem zwycięska jej duma nie poprzestanie na zwycięstwie, dopóki wszystkich najoporniejszych karków nie podda pod swoje rządy. Nazywa więc męża półksięciem, nawet półmężem, ponieważ zadowalając się czwartą cząstką jednego źrebia [jednego gospodarstwa, czyli Polski w tym wypadku - AN], jak niewiasta znosi tylu, i to takich, co są więcej niż książętami. A ponieważ ten, co rządzi [czyli księżna Agnieszka - AN], bez trudu przekonuje [podwładnego - czyli męża, Władysława II], bardzo szybko nakłania małżonka. Tak więc książę, sam w sobie bardzo ludzki, pod wpływem zawziętości żony wyzbywa się ludzkości. Stłumiwszy w sobie uczucie braterskiej miłości usposabia się wrogo i z okrutną zaciekłością prześladuje małoletnich jeszcze braciszków, a zająwszy ich miasta postanawia ich wydziedziczyć”. 
Sam Władysław czekał na udział we władzy dłużej niż którykolwiek z dotychczasowych książąt Polski (poza Hermanem): miał w roku śmierci ojca więcej lat niż ten po dokonaniu podboju Pomorza; miał tyle lat, ile Bolesław Chrobry w roku zjazdu gnieźnieńskiego. Owszem, Mieszko II był w chwili objęcia tronu po Chrobrym o rok starszy niż Władysław II po Krzywoustym, ale Mieszka ojciec do ważnych misji politycznych i militarnych dopuszczał od dawna, natomiast Władysław żadną władzą za życia ojca nie mógł się nacieszyć. Więc może chciał się nią nacieszyć w końcu z niecierpliwością i apetytem 33-letniego dziecka? A może, jak domyślał się Benedykt Zientara, autor interesującego szkicu o Władysławie II, zadziałała świeża pamięć historyczna i rodzinna zarazem: przykład ojca i prosta ambicja jego skutecznego naśladowania. Władysław mógł myśleć od razu o tym, jak powtórzyć tę operację, która tak znakomicie udała się Krzywoustemu: akcję usunięcia rywali do tronu, a w tym przypadku wydziedziczenia uznanych współuczestników państwowego spadku. Tak to też zapisał zwięźle Rocznik magdeburski, że intencją Władysława było właśnie wydziedziczyć (exheredare) młodszych braci. To jednak może i byłoby naśladowaniem Krzywoustego, ale zarazem oczywistym naruszeniem jego statutu - politycznego testamentu. Choć więc Władysław korzystał z prawa seniora, to jednak chcąc zagarnąć wszystko, czyli więcej niż mu to prawo dawało, wchodził w rolę tego, który prawo łamie, a juniorzy mogli przyjąć (pod przewodem matki, Salomei) rolę obrońców praworządności.
Jednak chyba nie te koszty były głównym powodem niezwykle brutalnego fiskalizmu - krótko mówiąc: wyzysku finansowego poddanych - jaki wprowadził książę Władysław. Chcąc kupować zagranicznych sojuszników, musiał mieć czym im płacić. Wymianę bitych w mennicy na Wawelu pieniędzy zarządzał mniej więcej co dwa lata.
Jak zawsze, ofiarą takich machinacji pada „klasa średnia” - w tym przypadku rycerstwo. 

Dzieje Polski, Andrzej Nowak t I

No i sie zaczęło. :(

Może król Bolesław Krzywousty "popełnił błąd", bo "nie przewidział", że Władysław nie poprzestanie na części, a będzie chciał władać całą Polską, jak jego ojciec. Poza tym Władysław miał już swoje lata (33) a król Bolesław nie dopuszczał go wcześniej do współrządzenia i walki.
Władysław zwrócił się najpierw o pomoc do Rusinów, a potem dwa razy do Konrada III. W efekcie kolejnych walk tzw. "juniorzy" zwyciężyli, a Władysław uciekł z Krakowa do Niemiec!
Agnieszka razem z synami, Bolesławem Wysokim i Mieszkiem Plątonogim, została wypuszczona do męża. Stali się wszyscy razem - wygnańcami. Władysław i Agnieszka pozostali nimi już na zawsze. 

...skoro nie dopuszczal Władyslawa do rzadow...

Bolesław Krzywousty miał niezły "ból zęba" przed samą śmiercią głowiąc się z testamentem. Ilość problemów, tych nieopisanych w historii, tych przetłumaczonych "na nasze" przez historyków była olbrzymia.
Być może nie chciał, ale musiał postawić na najstarszego syna jako seniora, ponieważ tzw. możnowładcy też chcieli decydować o tym, kto będzie następnym władcą. Może jakaś "wolna elekcja" mogła wchodzić w grę, w której sąsiedzi "pomogliby wybrać odpowiednią" osobę.