Najpierw spróbujmy zdefiniować co to takiego ten bizantynizm. Bo łatwo się szermuje tym hasłem, nie rozumiejąc do końca co ono znaczy. Otóż bizantynizm, to przede wszystkim brak zdefiniowanej misji organizacji. Potem utożsamienie jej z hierarchią, która markuje struktury państwowe, w rzeczywistości państwo okradając. Do tego bez przerwy rozbudowuje rytuały państwowe i produkuje teksty ideologiczne, które w istocie są instrukcjami dotyczącymi najprostszych, nie podlegających regulacjom obszarów życia. Wszystko po to, by udawać realizację misji państwowej.

W rezultacie tworzy się piramidalna fikcja, a ludzie zmuszeni są oddawać jej hołdy. Co jakiś czas wybuchają kryzysy i mnożą się intrygi. Są one dławione w zarodku i nie podlegają żadnym analizom zmierzającym do zrozumienia okoliczności i przyczyn ich występowania. Jeśli komuś uda się wyprodukować komunikaty sprzeczne z oficjalnymi i nadać im jakiś pęd, hierarchia je przemilczy. Nikt nie zrobi niczego dopóki nie ma wyraźnego polecenia, a jeśli zacznie to już robić, to z wielomiesięcznym lub wieloletnim opóźnieniem. I nikogo to nie dziwi. W razie kryzysu odpowiedzialność i ciężary przerzucane są na barki najmniej znaczących grup. Hierarchia zaś usztywnia się i wyklucza całkowicie niezbędne reformy. Od razu rodzą się ruchy zmierzające do jej likwidacji, ale wobec braku dyskusji i wykluczenia innych niż charakteryzujące się uwielbieniem dla hierarchii treści, ich przywódcy nie wiedzą nawet jak miałyby się jej pozbyć lub jak ją zmienić. Wkrótce też zostają oni oskarżeni o  zdradę i zlikwidowani lub zmarginalizowani.

Nie ma możliwości, by reformować system bizantyński. Można go tylko zlikwidować albo przekazać w zarząd komuś, kto wyciśnie zeń wszystkie soki, a to co zostanie sprzeda w punkcie skupu surowców wtórnych. I wszyscy na jakiś czas o tym systemie zapomną.

Kiedy już mamy wstęp i definicję możemy przejść do dalszych rozważań. Czy Donald Tusk i jego banda działają według paradygmatu bizantyńskiego? Nie. A jakiego? Już mówię. Przeczytałem wczoraj znakomity i precyzyjny bardzo komentarz Piotera i doznałem olśnienia. Otóż Tusk i jego ludzie prowadzą politykę normańską, to znaczy politykę ograniczonej lojalności wobec sojuszników i właściwie ich uprzedmiotawiającą. Ich doktryna obliczona jest na likwidację wszystkich, którzy nie są Normanami, a także na zgromadzenie możliwie dużej ilości dóbr pochodzących z rabunku. Jeśli więc wskazujemy na Tuska jako agenta Niemiec, musimy mieć świadomość, że nie wykorzystuje on niemieckiego modus operandi, który jest z istoty bizantyński i obliczony na przetrwanie oraz utrwalenie władzy hierarchicznej. Niemiecki system wspiera oczywiście Tuska i w tym sytuacja obecna różni się od tej sprzed ośmiuset lat, kiedy to doktryna niemiecka, bizantyjska przejęła we władanie normańską Sycylię.

Co robi w takim razie PiS? I jaką ma metodę? Takiego jakiegoś mniejszego Bizancjum. Istotne jest ocalenie i wyniesienie hierarchii, a reszta ma się zrobić sama. Nikt nie myśli o likwidacji wrogów, każdy chce się fotografować na ich tle. Po to, by udowodnić własną wyższość. Misją jest wzmocnienie i ocalenie hierarchii, bo o podbojach nie ma przecież mowy. Wszelka akcja w godzinie próby, bo przecież takowe przychodzą, i wszelka odpowiedzialność zwalona są na barki maluczkich. Hierarchia zaś gawędzi przy kawie o sprawach, które wydają się jej rudymentarne. W praktyce wygląda to tak, że strzeże własnych pozycji. Komunikaty zaś, które produkuje są tyleż nieskuteczne w budowaniu doktryny i misji, co zwyczajnie nieprawdziwe. I przypominają próby ożywienia trupów. Najwyraźniej widać to w publicystyce historycznej. Oto od jakiegoś czasu na iksie promowana jest biografia generała Sosnkowskiego, opisywana przez recenzentów słowami ociekającymi wazeliną. Nie sposób tego czytać, ale ludzie którzy tę książkę promują uważają, że wszystko jest w porządku. Do tego włącza się prof. Cenckiewicz, który w pewnych momentach naprawdę powinien się powstrzymać. Używając równie wielkich słów, stara się jeszcze bardziej podnieść znaczenie tej książki. Na koniec zaś okazuje się, że praca ma wartość dodatkową, bo promotor autora napisał do niej wstęp – stustronicowy.

Widzimy to wszystko i nie możemy uwierzyć, że ludzie młodsi od nas o dekadę lub dwie zachowują się w ten sposób i oczekują, że przyniesie im to nie tylko doraźne korzyści związane z podniesieniem znaczenia w hierarchii, ale także pozyska dla nich prawdziwych czytelników. I mniejsza już doprawdy o to, kim był Sosnkowski.

Przez sieć niczym meteor przeleciała książka pod tytułem Afera teozofów. Ważna, gruba i potrzebna książka, której już nie uświadczysz w żadnym sklepie. Autor zaś – Tomasz Krok – próbuje wskazać na jej znaczenie cytując recenzje znanych w środowiskach profesorów, którzy uznali tę książkę za interesującą. I co? Kogo to ma uwieść lub choćby tylko przekonać? Ktoś widząc pana recenzenta, lekko wystraszonego, siwego okularnika, sięgnie po tę pozycję? Nie sięgnie, bo jej już, jak powiedziałem, w zasadzie nie ma. IPN za to sprzedaje e-booki. Nigdy nie zgadniecie po ile – po 7,99. A książka ma prawie 800 stron.

Autor ustawia się w pozycji bałwochwalczej wobec recenzenta, który raczył go zauważyć, albowiem w książce są cytaty z jego książek, po to by wydawca degradował jego pracę i odstręczał od niej czytelnika ceną – 7,99 za egzemplarz e-booka. Przy czym wszyscy są przekonani, że ta cena jest właśnie kusząca.

O tym, że dla ratowania hierarchii w systemie bizantyjskim sięga się po wszystkie dostępne narzędzia i treści, nawet w najoczywistszy sposób sprzeczne z interesem państwa i zamieszkujących je ludzi, nie muszę nikogo przekonywać. Zdzisław Krasnodębski próbował niedawno ożywić Krzeczkowskiego. Na iksie jakiś wariat podpisujący się – polski patriota – promuje męczenników i bohaterów takich, jak Władysław Siła-Nowicki. Nie towarzyszą temu żadne refleksje ani żadne działania. Bo one po prostu nie są przewidziane. Chodzi tylko o to, by zachować ludzi w stuporze i jakoś dociągnąć do wyborów kolportując formaty, wskazujące na jedno tylko – konieczność istnienia i nieusuwalność hierarchii. Jeśli mamy przetrwać wobec umacniającego się niemieckiego bizantynizmu, to się musi zmienić. Bo Niemcy realizując politykę wobec Polski mają dwa ostrza – swoje, uświęcone tradycją której źródła zaczynają się na dworze cesarskim w Konstantynopolu i tę drugą normańską, którą zawłaszczyły i przekazują w instrukcjach i pakietach różnym funkcyjnym.

Teraz słowo o tym, jak wygląda doktryna normańska w praktyce, czyli jak na gruncie propagandy prezentuje się rabunek i gromadzenie aktywów. Oto w sieci promowana jest książka pana o nazwisku Mathias Enard. Został on okrzyknięty geniuszem, po napisaniu trzech ledwie książek. Ja chciałem wskazać na jedną – Opowiedz im o bitwach, królach i słoniach. W sieci rzecz jest recenzowana jako nudna, ale dobrze napisana. Recenzenci bowiem są tą kastą propagandystów, która ma przekonywać ludzi, iż książki pisze się wyłącznie dla przyjemności czytelnika, który w wolnych chwilach i, co ważne, w samotności, może zmierzyć się z wizjami autora. No i je ocenić.

 O czym jest ta książka? Otóż o tym, że Michał Anioł przyjeżdża do Stambułu, by budować tam most przez cieśniny. Wcześniej miał tam być Leonardo, ale jego projekt  nie został przyjęty przez Turków. Jaka jest podstawa tych rozważań? W Stambule znaleziono list pisany przez Leonarda, który rzeczywiście złożył sułtanowi taką propozycję, ale nie została ona przyjęta. Michał Anioł zaś miał się ponoć tą propozycją interesować. Nie wiemy co to znaczy, że człowiek papieża Juliusza zwalczającego Francuzów i ich popleczników – takich jak Leonardo – z całą zaciętością, człowiek oddany Kościołowi, miałby się interesować propozycją sułtana. I nie jest to chyba aż tak bardzo istotne. Chodzi bowiem o to, by w powieści otworzyć pewną przestrzeń dla fikcyjnych całkiem rozważań dotyczących wpływu polityki sułtana na kulturę Europy. Ja wiem, co teraz pomyślą wszyscy recenzenci i dojrzali czytelnicy – że usiłuję ingerować w wyobraźnię autorów, która może przecież chodzić swoimi ścieżkami i nic komu do tego. Oczywiście, ale ta formuła jest fałszywa. Wyobraźnia autorów bowiem chodzi tam, gdzie jej każe sponsor. Autor trzech emocjonalnych czytadeł zaś nie może być geniuszem. I nie łudźcie się, że w tym przypadku jest inaczej. Oczywiście pisząc to wykluczam się z jakiejkolwiek dyskusji, opuszczając przestrzeń, gdzie udający znudzonych koneserów cyngle, rozprawiają o stylu, emocjach i wyobraźni otwierającej nowe przestrzenie do interpretacji. Czynię to dobrowolnie, świadom tego, że w sąsiednim darkroomie prof. Krasnodębski pompuje nożnym aparatem gumową figurę Henia Krzeczkowskiego. A wszystko po to, by inni ludzie z wyobraźnią, szerokimi horyzontami, a jednocześnie przywiązani do wartości, mieli o czym myśleć i o czym rozmawiać. Bo po co to gadać o jakimś bizantynizmie.

Na dziś to tyle. Do sklepu zaś wstawiłem takie oto książki.

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/narodziny-krolestwa-litwa-za-mendoga/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wzrost-potegi-moskwy/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/niezwykli-goscie-boleslawa-chrobrego-otton-iii-krol-i-cesarz/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/niezwykli-goscie-boleslawa-chrobrego-sw-bruno-i-jego-bracia/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/wyklady-z-dziejow-zydow-w-sredniowiecznej-polsce/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/czlowiek-w-niewoli-uczuc-przyjazn-milosc-nienawisc-w-czechach-i-w-polsce-w-sredniowieczu-i-wczesnej-epoce-nowozytnej/

 

https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/amazonki-i-ludozercy-opowiesci-z-prapolski/

 

No i dwa ogłoszenia jeszcze

 

---

tagi: publicystyka  książki  niemcy  polityka  polska  kultura  tusk  autorytety  normanowie  bizantynizm 

	gabriel-maciejewski
	25 lutego 2026 09:53

29     1559    13 zaloguj sie by polubić